ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ամերիկացի համանախագահ Ջեյմս Ուորլիքը Twitter սոցցանցի իր էջում ափսոսանք է հայտնել հայ-ադրբեջանական շփման գծում տեղի ունեցած միջադեպի կապակցությամբ, որի հետևանքով հայ զինծառայող է զոհվել, իսկ հայկական կողմի տվյալով էլ՝ մեծ կորուստներով հեռացել են ադրբեջանցի դիվերսանտները: Այդ կորուստները, իհարկե, պաշտոնական հաստատում դեռ չունեն: Երևի չեն էլ ունենա, քանի որ այդպիսով Ադրբեջանը ստիպված կլինի խոստովանել դիվերսիան ու խայտառակ լինել:
Ադբեջանական կորուստները հայկական ինքնապաշտպանության հետևանք են: Հայ կրտսեր սերժանտ Արմեն Հովհաննիսյանը իր կյանքի գնով պաշտպանել է իր հայրենիքը, իր պետության սահմանը, իր ժողովրդին, ինչպես որ ամերիկյան զինվորներն են հեռավոր երկրներում իրենց կյանքը վտանգելով պայքարում միջազգային ահաբեկչության դեմ ու պաշտպանում իրենց ժողովրդին: Ադրբեջանի արածը ոչ այլ ինչ է, քան ահաբեկչության մի տարատեսակ: Հետևաբար ադրբեջանական կորուստներն այն են, ինչ հասնում է ահաբեկիչներին:
Սակայն և՛ ամերիկացի համանախագահը, և՛ նրա մյուս երկու գործընկերները լռում են այդ մասին: Ջեյմս Ուորլիքը ընդամենը ընդհանրական գնահատական է տվել կատարվածին՝ ափսոսանք հայտնելով կորստի վերաբերյալ: Մինչդեռ այդ ընդհանրական գնահատականներն են նաև, որ Ադրբեջանին խրախուսում են նորանոր ահաբեկչությունների և դիվերսիաների:
Եթե ամերիկացի համանախագահը ինչ-որ բան արտահայտել է, ապա նրա ռուսաստանցի և ֆրանսիացի գործընկերները ընդհանրապես ոչինչ չեն էլ ասել: Չի բացառվում, որ կասեն առաջիկա օրերին, սակայն ասածի և չասածի միջև, ըստ էության, ոչ մի տարբերություն չկա, քանի որ Մինսկի խմբի բոլոր երեք համանախագահներն էլ նման դեպքերում լղոզում են պատասխանատվությունը և, այսպես ասած, դիվանագիտորեն հավասարության նշան դնում ահաբեկչի և նրա թիրախի միջև: Մինչդեռ նրանք եբեք դա չեն անի, եթե գործ ունենան իրենց հանդեպ ահաբեկչության հետ:
Այսպիսով, սահմանային միջադեպերի համար պատասխանատվությունն ընկնում է նաև հենց Մինսկի խմբի համանախագահների վրա՝ նրանց ընդհանրացված, անհասցե դիրքորոշումների պատճառով: Նրանք ոչինչ չեն անում հակամարտության կարգավորման խաղաղ գործընթացը պարբերական դիվերսիաներով հարվածի տակ դնող Ադրբեջանի հասցեին գոնե մեկ հստակ, կոնկրետ, առարկայական հայտարարություն և կոշտ գնահատական ուղղելու համար, եթե չխոսենք այդ դիվերսիաները կասեցնելու ուղղությամբ կոնկրետ գործողություններ ու պատժամիջոցներ կիրառելու անհրաժեշտության մասին:
Այս ամենով հանդերձ, սակայն, պետք չէ, իհարկե, միջազգային դիվանագիտության մեջ կիրառվող երկակի ստանդարտների հանդեպ մանկական միամտությամբ բողոքներով ու տրտնջոցներով զբաղվել: Դա ոչ մի օգուտ չունի: Պետք է հասկանալ միջազգային դիվանագիտության կանոնները, որոնք փոխել մենք չենք կարող: Փոխարենը կարող ենք փոխվել մենք և առավելագույնս համապատասխանել այդ կանոններին: Իսկ դա նշանակում է հզորանալ, մրցունակ դառնալ որպես պետություն, և այդ ժամանակ աշխարհի ուժեղների նախապատվությունները կուղղվեն այդ պետությանը:
Այսինքն՝ մենք, որպես պետություն, մեր վարքով պետք է հասնենք նրան, որ աշխարհի ուժեղները, մասնավորապես՝ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահները, հստակեցնեն իրենց դիրքորոշումները այս կամ այն հարցում, մասնավորապես, նման միջադեպերում: Իսկ դա առաջին հերթին նշանակում է դառնալ պետություն, որը առաջին հերթին ազնիվ է իր քաղաքացիների հանդեպ, ինքն իր ներսում հասարակության հանդեպ չի կիրառում երկակի ստանդարտներ, հասարակությունը չի բաժանում յուրայինների և օտարների, արտոնյալների և իրավազուրկների, ու նաև արժանապատվորեն փորձում է հետամուտ լինել իր շահերին միջազգային ասպարեզում, փորձում է ամրացնել իր ինքնիշխանությունը, և ոչ թե այն դարձնում է քաղաքական առևտրի առարկա և հանձնում ռուսական կայսերապաշտությանը՝ դրա դիմաց ակնկալելով կայսերական կուսակալի պաշտոն Հայաստանում: Նման պետությունը միշտ էլ բախվելու է միջազգային անտարբերությանը, որովհետև միջազգային ասպարեզում արժևորվելու համար նախ պետք է արժևորել սեփական ինքնիշխանությունը:
