Մի սպասեք, որ ՔՊ նախընտրական ցուցակում լինելու են քննադատություն բերող անուններ, երեկ լրագրողների հետ զրույցում հայտարարել է ՔՊ անդամ Ալեն Սիմոնյանը, խոսելով դեկտեմբերին կայանալիք արտահերթ ընտրության մասին: Այդ հայտարարության համատեքստում հարցն է, կապված այն սպասումների հետ, որ ՔՊ ցուցակում կարող են լինել նախորդ իշխանության, ՀՀԿ հետ գործակցած անձինք: Ի դեպ, այդ սպասումները հանրության, լրագրողների մոտ ձևավորվել են հենց ՔՊ ղեկավարների հայտարարությունների հիման վրա: Նախընտրական ցուցակները, իհարկե, ներկայումս դառնալու են, այսպես ասած, թոփ թեմա: Ավելին, եթե բուքմեյքերական գրասենյակները խաղադրույքներ սահմանեն այդ թեմայի վրա, ապա, մեծ հավանականությամբ, տնտեսությունը դրա էֆեկտը կզգա այնպես, ինչպես հունիսին զգացել է ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության ժամանակաշրջանի էֆեկտը, երբ խաղադրույքների աճի հաշվին տնտեսությունն արձանագրել էր ակտիվության բավականին բարձր՝ երկնիշ աճ:
Թեև ՔՊ անդամը հայտարարում է, որ չեն լինելու քննադատություն բերող անուններ, այդուհանդերձ, այստեղ իրավիճակը հարաբերական է: Ի վերջո, նախօրեին «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցությունից դուրս գալու և ՔՊ անցնելու մասին է հայտարարել պատգամավոր Հայկ Կոնջորյանը, որը, ըստ Ալեն Սիմոնյանի, լինելու է ՔՊ ցուցակում: Խոսքը, իհարկե, ՀՀԿ-ից անցածի մասին չէ, սակայն միևնույն է, հասարակության մի ստվար մաս ամենևին միարժեք չի ընկալել այդ հանգամանքը, երբ գրեթե ակնառու է դառնում, որ կուսակցափոխությունը տեղի է ունենում ընդամենը նախընտրական հաջողակ կամ երաշխավորված ցուցակի մոտիվացիայով: Իսկ դա քննադատության ենթակա խնդիր է, անկախ այն հանգամանքից, որ կապ չունի նախորդ իշխանության հետ: Ի վերջո՝ նախորդ իշխանության հետ կապ ունի այդ երևույթը, այսինքն` դա մի երևույթ է, որը խրախուսվել է հենց նախորդ իշխանության շրջանում և, ըստ այդմ, նոր, հեղափոխական գործընթացում այն թերևս չպետք է լինի խրախուսելի, ընդունելի: Անշուշտ, պետք չէ այդօրինակ դրվագները ճակատագրականացնել: Ի վերջո` անցներ պատգամավորը, թե չանցներ՝ մի տեղից մյուսը, դրանից իրավիճակի էությունն ու քաղաքական խորությունը, անշուշտ, չէր փոխվելու, սակայն, վերջին հաշվով, հեղափոխությունը հեղափոխություն է ոչ միայն իր բնույթով, այլ նաև ստանդարտներով, իր, այսպես ասած՝ ներքին էթիկայով:
Նիկոլ Փաշինյանը հենց նախօրեին խորհրդարանի ամբիոնից հայտարարում էր, որ Հայաստանում տեղի ունեցողը մշակութային հեղափոխություն է: Սա կարևոր արձանագրում է, միաժամանակ խիստ պարտավորեցնող արձանագրում: Իսկ մշակույթը միայն համայնապատկերը չէ, այլ նաև ամենափոքր շտրիխները: Մյուս կողմից, խորհրդարանի՝ դեկտեմբերի արտահերթ ընտրությունը, իհարկե, ավելի շատ լինելու է ոչ թե նոր Հայաստանի առաջին ընտրությունը, այլ հին Հայաստանի վերջինը: Այդ իմաստով, ընտրական գործընթացում խաղադրույքը կամ շեշտադրումը օբյեկտիվորեն խոշորի վրա է՝ խոշոր խնդրի, նպատակակետի: Եվ այդ առումով, իհարկե, սկզբունքորեն կա հետաքրքիր մի իրավիճակ, երբ դիտարկում ենք իշխող ուժի ցուցակի հարցը: Վերջին հաշվով, ընտրական գործընթացն ու պառլամենը միայն իշխանությունը չէ, այլ նաև ընդդիմությունը: Եվ այդ ամբողջական դիտարկումով ակնառու է, որ այստեղ էլ հին համակարգի ուժերն են, անկախ նրանց ներկայիս դիրքավորումից և դրանում անկեղծության չափաբաժնից: Մեծ հաշվով, այս իմաստով ենք արձանագրում, որ ընտրությունն ավելի շատ հին Հայաստանի շրջանակում է, քան նոր: Պարզապես այն պետք է նորի ու հնի միջև Հայաստանի քաղաքական սահմանագիծը քաշելու համար: Այդ իմաստով, նույնիսկ միջնաժամկետ հեռանկարում առանցքային հարցն այն չէ, թե ով է մտնելու խորհրդարան: Առանցքայինն այդ տեսանկյունից այն է, թե ովքեր են մնալու դրանից դուրս և ինչ են անելու:
