«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է «Հանրապետություն» կուսակցության նախագահ Արամ Սարգսյանը:
– Պարոն Սարգսյան, վերջապես կայացավ ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինի` քաղաքական մի շարք ուժերի կողմից երկար սպասված այցը Հայաստան: Ինչպե՞ս եք գնահատում այցը:
– Այս այցը ի ցույց դրեց, թե սրտի ինչ թրթիռով էին ՀՀԿ-ն ու Սերժ Սարգսյանը սպասում իրենց շեֆին ու նրա ամեն մի բառին, և որ հայ հանրության ռուսամետ մասն էլ իր սպասելիքները ու նպատակները ավելի շատ կապում է Պուտինի ու Ռուսաստանի հետ, բայց ոչ երբեք Սերժ Սարգսյանի կամ Հայաստանում այլ քաղաքական գործչի հետ: Հասարակության մի մաս էլ կա, որ բոլորովին այդ կարծիքին չէ:
– Բայց չէ՞ որ սպասելիքներ կան, որ այցի արդյունքում գազի և նավթամթերքի գներն էժանանալու են, ինչը չի կարող դրական ազդեցություն չունենալ տնտեսության և հասարակական կյանքի վրա:
– Եկեք սպասենք, երբ գները կիջնեն, ինչին ես խորապես կասկածում եմ, թեև ընդհանրապես ստրուկին միշտ էլ կերակրել են, երբեմն` նաև կուշտ, երբ նա շողոքորթ ու ծառայամիտ է եղել: Ինձ համար ազատ ու արժանապատիվ մարդու լավագույն օրինակ է Եզոպոսը, որը նախկին տիրոջ առաջարկին` պատռել ազատականը ու ներկայանալ նորից որպես ստրուկ` պահպանելով կյանքը, պատասխանեց, թե ամբողջ կյանքում երազել է ազատ մարդկանց ժայռից ցած նետվելը:
– Չե՞ք կարծում, որ այս իրավիճակի համար նաև Դուք եք մեղավոր: Դուք ասելով` նկատի ունեմ ընդդիմությանը:
– Ընդդիմությունը` չգիտեմ, բայց ես ինձ մեղավոր համարում եմ, որ 2003-ին, 2008-ին, 2013-ին իմ ընկերների ու համախոհների հետ ունենալով հասարակական աջակցություն` չկարողացանք փոխել իշխանությունը, որպեսզի այսօր Հայաստանն ունենար ժողովրդի քվեն և համակրանքը վայելող իշխանություն, որը երկրի զարգացման ու տարատեսակ ճնշումների դիմակայման միակ գրավականն է:
– Չե՞ք կարծում, որ կորուստներն արդեն շատ են ու խորքային, առավել ևս ՌԴ նախագահն էլ հայտարարեց, որ իրենք չեն պատրաստվում Կովկասից հեռանալ:
– Նախ ասեմ, որ ՌԴ նախագահի ասելով չի` իրենք մեկ անգամ մեր ժողովրդի ճնշման արդյունքում 90-ականներին հեռացել են: ՌԴ իշխանության պահվածքին նայելով ու այն ժամանակվա հետ համեմատելով` կարող եմ ասել, որ իրենց դեպքում դժվարն առաջին անգամն էր: Համոզված եմ, որ եթե հեռանալու վախը չլիներ, Պուտինը չէր հակադարձի: Միևնույն ժամանակ, չեմ կարող չհամաձայնել, որ երկրի վիճակն այսօր ծանր է ու կորուստները` շատ, բայց համոզված եմ, որ այս վիճակում էլ ելքեր կան, և չի կարելի ամեն ինչ հանգեցնել հուսահատության և աշխարհի վերջը հայտարարել:
– Ո՞րն եք համարում ելքը:
– Ելքը մեկն է. նախկին գործընթացներից դասեր քաղելով` առաջին իսկ հնարավորության դեպքում ձևավորել հայ ժողովրդի իրական վստահությունը ստացած և հարգանքը վայելող իշխանություն: Մնացածն ինքն իրեն կստացվի: Արդեն մեր սերնդի կյանքում:
