Հայաստանի արտաքին գործերի նախարար Նալբանդյանը Մոսկվայում հանդիպելով Լավրովին՝ Սարգսյան-Ալիև հանդիպումից առաջ, նրան հրավիրել է այցելել Հայաստան: Այս մասին հաղորդագրությունը բավական տարօրինակ է` նկատի ունենալով այն, որ առաջիկայում Հայաստան պետք է այցելի Պուտինը, այսինքն` Լավրովի անմիջական ղեկավարը, ինչը ըստ էության նշանակում է, որ Հայաստան պետք է այցելի նաև Սերգեյ Լավրովը:
Հետևաբար հարց է առաջանում` հատկապես, եթե երկու նախարարների հանդիպման ընթացքում քննարկվել են նաև Պուտինի առաջիկա այցի հետ կապված հարցեր, ի՞նչ կարիք կա Լավրովին առանձին հրավիրելու: Մի՞թե Լավրովը Պուտինի հետ Հայաստան չէր գալու: Սա հետաքրքրական պահ է: Հետաքրքրական այն տեսանկյունից, որ եթե ՌԴ նախագահը գալիս է Հայաստան, իսկ նրա հետ արտաքին գործերի նախարարը չի գալիս, ապա այցելության, այսպես ասած, քաղաքական բովանդակության պահով առաջանում է զգալի, շոշափելի անկում:
Նախագահների այցելությունների ընթացքում արտգործնախարարների ներկայությունը հուշում է տվյալ այցելության քաղաքական բովանդակության առանձնահատկության մասին, և այդ իսկ պատճառով, եզակի այցեր են լինում, համաշխարհային պրակտիկայում, երբ արտաքին գործերի նախարարները չեն ուղեկցում նախագահներին: Այս իմաստով, եթե Պուտինը Հայաստան է գալիս առանց Լավրովի, ապա ըստ էության ստացվում է, որ Պուտինն ընդամենը հերթապահ, զբոսաշրջային այց է ունենում:
Դատելով հայ-ռուսական հարաբերությունների վերջին զարգացումներից և հատկապես Մաքսային միության կապիտուլյացիայից հետո` Պուտինի այցն ըստ էության այլ բան չէր էլ կարող նշանակել: Եվ պաշտոնական Երևանն ըստ էության փորձում է այցի, այսպես ասած, քաղաքական դեմք կերտել և այդ իսկ պատճառով առանձին հրավեր է արվում Լավրովին:
Ընդհանրապես, հայ-ռուսական հարաբերություններն այսօր այնպիսի վիճակում են, այնպիսի մակարդակում և բովանդակությունն այնպիսին է, որ ոչ միայն Պուտինին են մի կերպ համոզում Երևան գալ, այլ նաև արտգործնախարար Լավրովին: Եթե այսպես շարունակվի, և Երևանն այս ինտենսիվությամբ փորձի հնարավորինս հարմար տեղավորվել Ռուսաստանի ստվերի տակ, ապա վաղը չէ մյուս օրն էլ արդեն մի կերպ համոզելով է հնարավոր լինելու Երևան բերել արդեն ռուսաստանցի պատգամավորների և երկրորդ, երրորդ կարգի չինովնիկների: Հայաստան կգան միայն ռուսաստանցի զինվորականները, ֆորպոստը «աբխոդի» ենթարկելու համար:
Իհարկե, ինչքան քիչ գան Ռուսաստանից էմիսարներ Հայաստան, այնքան ավելի լավ Հայաստանի համար: Սակայն սա այդ դեպքը չէ, որովհետև այդ էմիսարները իրենց այցերը կդադարեցնեն միայն այն բանից հետո, երբ Հայաստանի համար հնարավորինս վատ, շատ վատ իրավիճակ կապահովեն: Եվ արդեն իսկ նրանք ըստ էության շատ մոտեցել են այդ հեռանկարին: Իհարկե, այս հարցում նրանց չափազանց մեծ ծառայություն են մատուցում Հայաստանի իշխանությունները և այսպես կոչված հիմնական քաղաքական ուժերը, որոնք առաջնորդվելով Պուտինի հանդեպ «զրո խնդիրների» քաղաքականությամբ, զրոյացրել են Հայաստանի դիմադրունակության պոտենցիալը:
