ՀՀԿ-ն փետրվարի 27-ին մեկնարկած ԱԺ հերթական քառօրյայում անսպասելիորեն կողմ է քվեարկել Մարտի 1-ի վերաբերյալ հայտարարության տեքստի նախագիծը քառօրյա օրակարգ ներառելու մասին «Ելք» դաշինքի նախաձեռնությանը: Դա անակնկալ է եղել նույնիսկ դաշինքի համար, և թերևս նաև բոլորի, քանի որ ընդամենը մի քանի օր առաջ նախաձեռնությունը բացասական գնահատական էր ստացել ԱԺ պետաիրավական հարցերի հանձնաժողովում: Ինչ խոսք, այդ քայլը ամենևին չի նշանակում, որ ՀՀԿ-ն ընդունելու է նաև հայտարարության տեքստը, թեև իհարկե այստեղ բացվում է լայն խաղի հնարավորություն:
Թերևս հենց դրա համար էլ հավանության է արժանացել հարցը քննարկելու տարբերակը, որովհետև իրականում թերևս սեղանին լինելու է ամենևին ոչ Մարտի 1-ի խնդիրը, այլ ներիշխանական կամ ներքաղաքական հարաբերությունների: Այդ տեսանկյունից, խորհրդարանում ՀՀԿ-ի անսպասելի դրական քվեարկությունը հետաքրքիր քայլ է «Ելք» դաշինքի ուղղությամբ, որը ապրիլի խորհրդարանական ընտրության հաջողությունից և իրականացրած «ընդդիմափոխությունից» հետո հայտնվել է որոշակի ստագնացիոն փուլում, հաջողությունը զարգացնել չի ստացվում, չի ստացվում օրակարգ բերել նախաձեռնություններ, որոնք կունենան հանրային, իշխանական, աշխարհաքաղաքական պահանջարկ:
Դաշինքը փորձեց նախաձեռնել գնաճի դեմ բողոքի շարժում, դա էլ չստացվեց: Ներկայումս «Ելք»-ը մի կողմից փորձում է վերջինը՝ Սերժ Սարգսյանի վարչապետության հեռանկարի դեմ պայքար ծավալելը, մյուս կողմից նկատելի է նաև այդ հարցում և ընդհանրապես մեթոդաբանության հարցում դաշինքում առկա տարակարծությունների քանդվող կծիկը: Այդ իրավիճակում հանկարծ ՀՀԿ-ն կողմ է քվեարկում Մարտի 1-ի հայտարարություն քննարկելու վերաբերյալ «Ելք»-ի նախաձեռնությանը: Դա օգնությո՞ւն է «Ելք»-ին, նվազագույնը Մարտի 1-ի առիթով ընդդիմադիր դիրքերն ամրացնելու համար, թե՞ հակառակը՝ ՀՀԿ-ն ձեռք է մեկնում «Ելք»-ին, լավ պատկերացնելով, որ մեկնած ձեռքը ոչ թե օգնության էֆեկտ է ունենալու, այլ «հրելու»՝ դաշինքն ավելի շուտ գցելով անդունդ, քանի որ այդ ժեստը կարող է տալ ՀՀԿ-ԵԼՔ ստվերային պայմանավորվածությունների վերաբերյալ հերթական խոսակցությունների առիթ, որոնք առանց այդ էլ կային ապրիլի ընտրություններից հետո: Այժմ դարձյալ ապրիլ է, մեկ տարի անց՝ դե ֆակտո նախընտրական ապրիլ և այստեղ այս բոլոր հնարավոր սխեմաները դառնում են արդիական և դրանց հանդեպ ուշադրությունն է առավել մեծանում, մեծանում է հանրային զգայունությունը:
Ի վերջո, մի կողմից ՀՀԿ-ն գուցե համարում է, որ «Ելք»-ը դեռևս պետք է ՝ ընդդիմադիր վակուում չառաջացնելու համար, քանի դեռ չի լուծվել իշխանության հարցն ու իշխանությունը ձեռնամուխ չի եղել նոր ընդդիմության ճարտարապետության, կամ գուցե ՀՀԿ-ի համար «Ելք»-ն այլևս կորցրել է նշանակությունը և որքան արագ դաշինքը կորցնի նաև իր հանրային նշանակությունը, այնքան արագ տեղ կազատվի դաշտում 2022 թվականին ընդառաջ ընդդիմադիր նոր խմորումների համար: Ի վերջո այդ ֆոնին հատկանշական է Հայաստանի իրականության համար առկա օրինաչափությունը, երբ խորհրդարանի յուրաքանչյուր ընտրության տեղի է ունենում մեծ կամ փոքր «ընդդիմափոխություն» նվազագույնը խորհրդարանում:
