Ուղիղ տաս տարի առաջ` 2008թ-ի փետրվարի 19-ին, Հայաստանում տեղի ունեցան նախագահական ընտրություններ, որոնք արյունոտ վերջաբան ունեցան` գարնան առաջին օրը խլելով Հայաստանի տաս քաղաքացիների կյանքեր: 2005թ-ի սահմանադրական հանրաքվեից ու հատկապես 2007-ի խորհրդարանական ընտրություններից հետո թվում էր` ընդդիմությունը ջախջախված է քաղաքական և բարոյական տեսանկյունից ու որևէ մեկը 2008-ի նախագահական ընտրություններից անակնկալ, ինտրիգ չէր սպասում: Եթե նույնիսկ կար որոշակի ինտրիգ, անորոշություն, լարվածություն, ապա դա պայմանավորված չէր իշխանություն- ընդդիմություն հարաբերություններով և թաքնված էր համակարգի, իշխանության ներսում: Ռոբերտ Քոչարյանը նախագահական նստավայրը լքելուց հետո, իր իսկ հրապարակային խոստովանությամբ, չէր պատրաստվում դառնալ «երիտասարդ թոշակառու» և ժառանգորդի կարգավիճակում տեսնում էր ԱԳ նախարար Վարդան Օսկանյանին, ով ամբողջությամբ գտնվում էր նրա վերահսկողության տակ:
Մյուս կողմից` Անդրանիկ Մարգարյանի անակնկալ մահից հետո Սերժ Սարգսյանը դարձել էր վարչապետ և ՀՀԿ նախագահ ու 2007-ի խորհրդարանական ընտրություններում լավագույնս օգտագործեց պետական մեքենայի ռեսուրսները` համոզիչ հաղթանակ ապահովելով ՀՀԿ-ի համար ընդդիմության ինստիտուցիոնալ ճգնաժամի, բարոյալքության, իշխանության այլ կենտրոնների անարդյունավետ դիմադրության համատեքստում: Սա Սերժ Սարգսյանի նախագահության քաղաքական հայտն էր և կարելի է նույնիսկ արձանագրել, որ 2007-ի մայիսի խորհրդարանական ընտրություններից հետո Սերժ Սարգսյանը դարձավ իշխանության փաստացի կրողը: Խորհրդարանական ընտրությունները կատարյալ ֆիասկո արձանագրեցին այդ թվերի մագիստրալ ընդդիմություն համարվող «Արդարություն» դաշինքի կուսակցությունների համար, որոնք ընտրություններին մասնակցեցին առանձին-առանձին: Խորհրդարանում հայտնված «Ժառանգություն» կուսակցությունն որևէ չափանիշով չէր համապատասխանում իրական այլընտրանքի կարգավիճակին:
Մի խոսքով` խայտաբղետ և թույլ ընդդիմությունը չուներ ռեստավրացիայի ներքին ռեսուրս և, եթե 2007-ի աշնանը քաղաքականություն չվերառադնար առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, Սերժ Սարգսյանը 2008-ի փետրվարի 19-ի նախագահական ընտրություններում համոզիչ հաղթանակ կտաներ` նույնիսկ առանց քարոզարշավ անցկացնելու: Տեր-Պետրոսյանի վերադարձը ֆենոմենալ ստացվեց, դարձավ իսկական քաղաքական նոգդաուն իշխանությունների համար: Նույնիսկ առաջին նախագահի ամենահավատարիմ կողմնակիցները չէին կարող հավատալ, որ նրան կհաջողվի քսան տարի հետո երկրորդ անգամ գլխավորել համաժողովրդական շարժում, որն իշխանությանը կհաղթի անգամ ռեսուրսսյին պայքարի մակարդակում` վերջինիս թողելով կրակոցների, բիրտ ուժի, սպանությունների և ձերբակալությունների հույսին:
Առաջիկա օրերին դեռ առիթ կունենանք հանգամանալից անդրադառնալ այն հարցերին, թե ինչու Սերժ Սարգսյանի թիմն այդքան ապաշնորհ գտնվեց վարչական ռեսուրսի օգտագործման հարցում կամ` ինչպես պատահեց, որ Տեր-Պետրոսյանը, ձևավորելով հուժկու համազգային շարժում, չկարողացավ դրա շուրջ ապահովել միջազգային բարենպաստ համատեքստ:
Ակնհայտ է մի բան, որ փետրվարի 19-ի ընտրություններում Սերժ Սարգսյանի պաշտոնապես ազդարարված հաղթանակը ավելի հուժկու դարձրեց համաժողովրդական շարժումը, որը կաթվածահար էր արել պետական համակարգը, ուժային կառույցները և վերածվելու էր հեղափոխության, եթե չլիներ Մարտի 1-ի սպանդը: Մարտի 1-ը իշխանությունից հեռացող Ռոբերտ Քոչարյանի հաշվեհարդարն էր Հայաստանի հասարակության նկատմամբ, նաև ականը, որը դրվում էր Սերժ Սարգսյանի իշխանության հիմքում:
