Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականության օրակարգի առանցքային թեման շարունակում է մնալ Լեռնային Ղարաբաղի խնդրի լուծումը` ամանորյա ուղերձում նման հայտարարությամբ է հանդես եկել Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը: Նրա խոսքով 2017 թվականի գլխավոր արդյունքը այն էր, որ «Հայաստանն անվերապահորեն միացավ բանակցություններին, չնայած այն իրողությանը, որ նախկինում նապապայմաններ էր առաջ քաշում»: «Հայաստանի կողմից առաջ քաշված նախապայմաններից և ոչ մեկը Ադրբեջանը չընդունեց և բանակցություններն անվերապահորեն վերսկսվեցին: Հուսով եմ, որ բանակցությունների միջոցով մենք կկարողանանք հասնել այս խնդրի կարգավորմանը»,- հայտարարել է Ալիևը։
Այն, որ Ադրբեջանի նախագահը հաղթանակ է համարում Հայաստանի վերադարձը բանակցային գործընթաց` երկակի տպավորություն է թողնում: Հայաստանն իսկապես անցյալ տարի համաձայնեց Սերժ Սարգսյան-Իլհամ Ալիև հանդիպմանը, երբ Բաքուն հետևողականորեն ու համառորեն մերժեց Վիեննայի և Սանկտ Պետերբուրգի համաձայնությունների կատարումը, այն է` առաջնագծում հետաքննության մեխանիզմների տեղակայումը: Երևանում նույնպես գտնվեցին մարդիկ, ովքեր քննադատեցին Սերժ Սարգսյանին` ապրիլյան պատերազմից հետո որդեգրած կարծր դիրքորոշումից նահանջելու համար:
Մյուս կողմից` չափազանցված ու ոչ ադեկվատ է սա ադրբեջանական դիվանագիտական հաղթանակ անվանելը: Առաջին հերթին չպետք է մոռանալ այն համատեքստը, որում տեղի ունեցավ Սարգսյան-Ալիև հանդիպումը. Հայաստանը նախապատրաստվում էր Եվրամիության հետ համաձայնագրի ստորագրմանը և հայկական դիվանագիտության ջանքերով փաստաթղթում ԼՂ խնդրի վերաբերյալ տեղ գտան միանգամայն բալանսավորված ու հավասարակշռված ձևակերպումներ:
Համաձայնագիրը պաշտոնական իրավա-քաղաքական փաստաթուղթ է, որտեղ փաստորեն ամրագրվում են Եվրամիության մոտեցումները ԼՂ հարցում, որոնք խիստ ներդաշնակ են Երևանի օրակարգին ու քաղաքականությանը: Ադրբեջանը մինչև վերջին պահը փորձել է վիժեցնել Հայաստան-Եվրամիություն համաձայնագրի ստորագրումը և ձգտել է հասնել նրան, որ Արևելյան գործընկերության գագաթնաժողովի եզրափակիչ հռչակագրի տեքստում տեղ գտնեն ադրբեջանանպաստ ձևակերպումներ: Բաքվի դիվանագիտական ջանքերը պսակվել են անհաջողությամբ, ինչը հիմք է տալիս պնդելու, որ 2017թ-ը ղարաբաղյան հարցում եղել է ավելի շատ Հայաստանի հաջողությունների տարի, մանավանդ, որ ռուսական ուղղության վրա Ադրբեջանի ջանքերը նույնպես` մեղմ ասած, չարժանացան աջակցության:
Մյուս կողմից` բանակցությունները, որպես այդպիսին, բովանդակային հողի վրա, չեն վերսկսվել, և Երևանը Սարգսյան-Ալիև հանդիպումից առաջ ու հետո ձևսկերպել է իր հստակ նշաձողը: Եթե Հայաստանը համաձայնություն է տալիս նախագահների կամ արտգործնախարարների մակարդակով հանդիպումներին, ապա դրանով ոչ թե ընկրկում է ադրբեջանական շանտաժի առջև, այլև իր հավատարմությունն է արտահայտում խաղաղության գործընթացին և կարգավորման գործող ձևաչափին` հետևողականորեն հասկացնելով, որ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի այսօրվա համանախագահությունն ամենաօպտիմալն է և, ըստ էության, այլընտրանք չունի:
Սակայն ամենաէականն այն է, որ այս տարվա ուղերձում Իլհամ Ալիևը թերևս առաջին անգամ չի հնչեցրել պատերազմի սպառնալիք, ինչը թերևս հայկական դիվանագիտության իրական ձեռքբերում է ու նաև հետևանք Ադրբեջանի միջազգային մեկուսացման: Անցած տարին նշանավորվել է հենց Ադրբեջանի միջազգային մեկուսացման անհերքելի փաստով, ինչի հետևանքով Բաքուն արձանագրել է ոչ միայն դիվանագիտական ձախողումներ, այլ նաև զրկվել է պատերազմ սանձազերծելու հնարավորությունից, որովհետև այս պահին նման քարտբլանշ չունի ոչ միայն աշխարհաքաղաքական որևէ կենտրոնից, այլև նույնիսկ` Անկարայից:
