Իրանում տեղի ունեցող դրամատիկ իրադարձությունները դառնում են հերթական ինդիկատորը, որը բացահայտում է արևմտյան և ռուսական արժեհամակարգերի, քաղաքական համակարգերի իրական տարբերությունը, ամերիկյան կրեատիվիզմը և ռուսական վախերը: Երբ Սպիտակ տունը պաշտպանում է իրանցիների խաղաղ արտահայտվելու իրավունքը կամ պնդում է, որ ցուցարարների ձայնը պետք է լսելի լինի, դրանից անպայմանորեն չի բխում, թե Վաշինգտոնը միջամտում է Իրանի ներքին գործերին, առավել ևս` Թեհրանում ձգտում է հասնել ռեժիմի փոփոխության:
Համենայն դեպս, Սպիտակ տան վաղ առավոտյան տարածած պաշտոնական հաղորդագրության մեջ նման ակնարկ անգամ գոյություն չունի, իսկ դավադրությունների տեսությամբ առաջնորդվելը, մեղմ ասած, բնորոշ չէ ժամանակակից միջազգային հարաբերություններին: Սակայն Ռուսաստանում ակնհայտորեն գործում է Սառը պատերազմի իներցիան: Եթե Վաշինգտոնում զորակցում են ցուցարարներին, ապա դրան հաջորդել է Ռուսաստանի ԱԳ նախարարության տարածած հայտարարությունը, որտեղ անթույլատրելի է համարվել «արտաքին միջամտությունն, որն ապակայունացնում է իրավիճակը»:
Մոսկվան, ըստ էության, նման կերպ արձագանքել է Սպիտակ տան պաշտոնական հայտարարությանը` ստանձնելով Իրանի իշխանությունների փաստաբանի դերն և, ըստ էության, լեգիտիմացնելով նրանց բռնություններն, ինչի հետևանքով արդեն զոհվել է 12 մարդ: Սակայն Ռուսաստանի արձագանքը չի կարելի բացատրել սոսկ Սառը պատերազմի իներցիոն հետևանքով: Դա շատ պարզունակ ու մակերեսային բացատրություն կլիներ: Ռուսաստանն ինքն ավտորիտար, տոտալիտար երկիր է և բնազդաբար վտանգ, ռիսկ է տեսնում ցանկացած հեղափոխության մեջ` գիտակցելով, որ դա մի օր անխուսափելիորեն բռնկվելու է Ռուսաստանում` վերացնելով կայսրության ծավալապաշտական ու ավտորիտար հիմքերը:
Մյուս կողմից` Ռուսաստանը չի տիրապետում քաղաքական, տնտեսական, տեխնոլոգիական առաջադիմական ռեսուրսների և, այսպես կոչված, «ավտորիտար ինտերնացիոնալի» գլխավոր ջատագովն է, որովհետև Մոսկվայում չեն պատկերացնում, թե ինչպես կարող են աշխատել, օրինակ, Իրանի հետ, եթե այդ երկրում ձևավորվի դեմոկրատական բաց համակարգ: Իհարկե, գոյություն ունեն նաև պրակտիկ քաղաքական խնդիրներ: Սիրական հարցում Ռուսաստանը համագործակցում է Իրանի հետ, իսկ այդ երկրում քաղաքական փոփոխությունները կարող են հանգեցնել նոր համատեքստի ստեղծմանն ամբողջ Մերձավոր Արևելքում, ինչին Մոսկվան պատրաստ չէ: Սրանով հանդերձ` Մոսկվայում պատրաստվում են իրադարձությունների վատագույն սցենարին` իրանական հեղափոխությանը: Պատահական չէ, որ հենց այսօր Վլադիմիր Պուտինը հեռախոսազրույց է ունեցել Իսրայելի վարչապետ Բենիամին Նեթանյահուի հետ, որի առանցքային թեման եղել է երկու առաջնորդների մոտակա հանդիպման կազմակերպումը:
Գալով իրանական իրադարձություններին և դրանց արտաքին հետքի հետևողական փնտրտուքին` նկատենք, որ վերջին տաս տարում, ըստ պաշտոնական վիճակագրության, Իրանում մարդկանց կենսամակարդակն իջել է 15%-ով: Սա, կարծում ենք, բավականին համոզիչ փաստարկ է իրանական հեղափոխության ծավալման համար: Եթե իրանական հուզումներն այլոց կողմից օգտագործվում են տարածաշրջանային և համաշխարհային համատեքստում, ապա պաշտոնական Թեհրանը պրոբլեմը պետք է տեսնի իր արտաքին ագրեսիվ քաղաքականության մեջ Սիրիայում, Եմենում, Լիբանանում, ինչի հետևանքով Մերձավոր Արևելքում միայն ավելացել են կղերական իշխանության հակառակորդները: Պատահական չէ, որ տասնյակ հազարավոր մարդիկ Թեհրանի կամ Սպահանի փողոցներ են դուրս եկել տնտեսական խնդիրների պատճառով, սակայն դրանց լուծումն ակնկալում են ոչ թե իշխանություններից, այլ` քաղաքական հարթության վրա` պահանջելով կղերական իշխանության տապալում և արտաքին քաղաքական կուրսի արմատական վերանայում:
