Հայաստանում Լեհաստանի դեսպան Զդիսլավ Ռաչինսկին Հայաստանի իշխանությունների համար բավական պատկերավոր կերպով նկարագրել է Ասոցացման համաձայնագրի ստորագրման մասին հետմաքսային պնդումների, այսպես ասած, անհեթեթությունը: Ռաչինսկին ասել է, որ Ասոցացման համաձայնագրից Ազատ և համապարփակ առևտրի մասը հանելը հավասարազոր է մեքենայից անիվներն ու շարժիչը հանելուն: Ռաչինսկին այս ամենը մեքենայի հետ է համեմատել՝ երևի լավ իմանալով, որ Հայաստանի իշխանությունների համար մեքենան կուլտերից մեկն է, և նման նկարագրությունը իշխանությունների համար առավել մատչելի կլինի:
Սակայն շատ ավելի հավանական է, որ Հայաստանի իշխանությունները լավ էլ հասկացել են, թե ինչն ինչոց է, ավելորդ պատկերավորության կարիք չկա: Պարզապես նրանք իրենց անհասկացողի տեղ են դնում և համառորեն կրկնում են՝ ստորագրենք, ստորագրենք, ստորագրենք:
Նման վիճակը պետք է որ ստորացուցիչ լինի ցանկացած ադեկվատ մարդու համար, երբ որ բոլոր հնարավոր միջոցներով բացատրում են քո պատկերացումների անհեթեթությունը, սակայն դու շարունակում ես կրկնել նույնը: Սակայն Հայաստանի իշխանությունների համար քաղաքական ստորացվածությունը նոր երևույթ չէ, և հանուն սեփական փրկության նրանք պատրաստ են նաև ստորանալ, կապ չունի՝ Ռուսաստանի, թե Եվրոպայի առաջ: Սա՝ մեկ: Եվ երկրորդը՝ թղթաբանությունը Հայաստանի իշխանությունների հոգեբանության մեջ խորը նստած երևույթ է:
Հայաստանի իշխանությունների համար ոչ միայն մեքենաներն են կուլտ, այլ նաև թղթերը: Հակառակ դեպքում օրինակ՝ պետության կառավարման գործընթացում նրանք ուշադրություն չէին դարձնի այն թղթերին, որոնցով, ինչպես Սերժ Սարգսյանն էր ասում, օլիգարխների մոտ ամեն ինչ կարգին է: Դա ասելով՝ Սերժ Սարգսյանը շատ լավ գիտեր, որ առանց թղթերի կամ թղթերից դուրս ոչ մի բան կարգին չէ, բայց Հայաստանի իշխանությունները թղթերին են նայում, ոչ թե իրականությանը: Որովհետև թուղթը նրանց համար ամեն ինչ է:
Եվրամիությունից Հայաստանի իշխանությունների ուզածն այդ թուղթն է: Իրականությունը նրանց չի հետաքրքրում, կարևորը թուղթ լինի, թղթով ամեն ինչ կարգին լինի: Այլ կերպ ասած՝ Վիլնյուսում ստորագրություն կորզելով՝ Հայաստանի իշխանությունները հետո կարող են հայտարարել, որ թղթերով Եվրոպայի հետ ամեն ինչ կարգին է: Սա է պաշտոնական Երևանի գերնպատակը: Նույնիսկ ավելին՝ կարելի է ասել, որ իշխանությունները բնազդաբար են գնում այս ամենին, թուղթը նրանց ձգում է ենթագիտակցությունից բռնած:
Ի տարբերություն Եվրոպայի, որտեղ թղթերն ընդամենը իրականության արտացոլման ձևեր են, Հայաստանի դեպքում թղթերը փոխարինում են իրականությանը: Հետևաբար բոլոր առումներով պետք է լինի թուղթը, որով Հայաստանի իշխանություններն իրականության ծակերն են փակում: Եթե հանկարծ բաց մնա որևէ ծակ, ապա այնտեղից կարող է ներս թափանցել իրականությունը, որից իշխանությունները վախենում են այնպես, ինչպես խլուրդը՝ արևի լույսից:
