«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է Պահպանողական կուսակցության նախագահ Միքայել Հայրապետյանը:
– Պարոն Հայրապետյան, Արևմուտքի անմիակամ և մասնավորապես ԱՄՆ ներքին քաղաքական քաոսի պայմաններում Հայաստանում, ըստ Ձեզ, արևմտամետությունը շանս ունի՞:
– Նայած ինչ կհասկանանք «շանս» ասվածի ներքո: Եվ հետո՝ այնքան էլ համամիտ չեմ «քաոս» բնորոշման հետ. հատկապես անվտանգության քաղաքական բաղադրիչն Արևմուտքում անվիճարկելի է:
– Հայաստանում վերջին մեկ ամսվա ընթացքում առանձին քաղաքական գործիչներ, պատգամավորներ նորից օրակարգ են բերել Հայաստանը ԵՏՄ-ից դուրս բերելու հարցը: Ինչպե՞ս եք գնահատում այս նախաձեռնությունը:
– Բավականին դրական է դա: Նրանք կարող են դառնալ հասարակական տրամադրության քաղաքական խոսափողը:
– ԵՏՄ-ից դուրս գալու նախաձեռնությունը արդյոք արևմտյա՞ն օրակարգ է, թե՞ ոչ: Սա ներքաղաքակա՞ն, թե՞ արտաքին քաղաքական լսարանի համար է:
– Վստահաբար՝ սա արևմտյան օրակարգ չէ: Սա մեր ներքին հասարակական օրակարգն է: Եվ քաղաքական Ձեր նշած գործիչների այդ քայլը միայն ողջունել կարելի է: Ներքին լսարանի համար այն ունի քարոզչական դրական արժեք, թեև հիմնականում արտաքին լսարանի համար է, ինչը բոլորն էլ հասկանում են:
– «Սասնա ծռեր» խմբի անդամներ Վարուժան Ավետիսյանը, Ժիրայր Սէֆիլյանը, Գարեգին Չուգասզյանն ու Կարո Եղնուկյանը հանդես են եկել հայ-ամերիկյան դաշնակցային հարաբերություններ հաստատելու մասին հոդվածով, որտեղ շոշափում են աշխարհակարգային, աշխարհաքաղաքական հարցեր և Հայաստանի տեղն ու դերը դրանցում: Ինչո՞ւ հանկարծ շրջադարձ արեցին դեպի հայ-ամերիկյան հարաբերություններ, արդյոք սա արևմտամետությա՞ն փորձ է:
– Ո՛չ, ցավոք, դա արևմտամետության փորձ չէ: Ավելին ծավալվելն ինքս ինձ թույլ չեմ տա:
– Հայաստանում զենքով հեղափոխություն անելու դրոշը կարո՞ղ է Արևմուտքինը լինել, թե՞ ոչ:
– Զենքով կամ առանց զենքի Հայաստանի ապագաղութացման խնդիրը բացառապես մերն է: Իսկ եթե այլ բան ենք կարծում, արժե վերընթերցել Խաչիկ Դաշտենցի «Ռանչպարների կանչը», ուր բազմիցս հիշատակվում է մերոնց նվեր ստացած օրորոցը: Շատ ամոթալի կլինի, եթե գայթենք նույն տեղում, կամ, ինչպես Արթուր Մեսչյանն է ասում, «Անիվը դարձյալ կոտրվեց իր սիրած փոսում»:
– Աշնանը Հայաստան-ԵՄ նոր փաստաթուղթը, ի՞նչ եք կարծում, կյանքի կկոչվի՞: Կարո՞ղ ենք արձանագրել, որ սա իշխանության օրակարգն է, իսկ հանրության և քաղաքական մյուս ուժերի մոտ նման օրակարգ չկա: Ինչո՞ւ:
– Ամենայն հավանականությամբ, փաստաթուղթը կստորագրվի: Եթե եվրոպացիները մի քիչ պակաս աքլորանային, մի քիչ ավելի իրատես լինեին, մի քիչ նվազ չափով փորձեին Ռուսաստանի հետ հարցերը հայերիս հաշվին լուծել, ապա այն այսօրվանի տեսքը կունենար և կստորագրվեր դեռ 2013թ.-ին: Իսկ ինչ վերաբերում է հանրությանը, ապա աշխարհի ոչ մի երկրում երբևէ հանրությունն օրակարգ չի ձևավորել. դա նրա համար արել է իր մտավորական, հասարակական սերուցքը, որը մեզանում գավառականացված է գրեթե մինչև վերջ: «Քաղաքական ուժեր» ձևակերպումը, հուսամ, պայմանականորեն եք կիրառում, քանի որ քաղաքական ուժերն օկուպացված տարածքներում կա՛մ արգելված են և չեն գործում, կա՛մ գործում են ընդհատակում:
