Այսօր Բարաք Օբաման և Դմիտրի Մեդվեդևը հանդիպելու են: Սակայն շատերը հարց են տալիս. «Արդյո՞ք Բարաք Օբաման հանդիպում է Ռուսաստանի ապագա նախագահի հետ, թե՞ նրան նոր հանդիպում է սպասվում երկրի նոր` մեկ այլ նախագահի հետ 2012թ.-ին»: Սա այն հարցերից է, որոնք տրվում են Բարաք Օբամայի և Դմիտրի Մեդվեդևի Դովիլում կայանալիք հանդիպումից առաջ: Վաշինգտոնում առանձնապես չեն թաքցնում իրենց ցանկությունը, ըստ որի ցանկալի կլինի առաջին տարբերակը: «Սակայն, եթե ամերիկացիները մյուս տարի ստիպված լինեն գործ ունենալ Ռուսաստանի նոր նախագահի հետ, կունենան»:
Ռուսաստանն այսօր չի գտնվում Վաշինգտոնի երեք գերակա քաղաքական առաջնահերթությունների շարքում: Սակայն Ռուսաստանի քաղաքական էվոլյուցիայի հանդեպ հետաքրքրություն, անշուշտ, կա: Միևնույն ժամանակ Ռուսաստանի ներգործությունը միջազգային քաղաքականության վրա ավելի թույլ է, քան ԽՍՀՄ-ի ժամանակ էր։ Այդուհանդերձ, Ռուսաստանը կարող է խնդիրներ ստեղծել ԱՄՆ-ի համար կամ հակառակը՝ թեթևացնել նրա որոշումները կյանքի կոչելը: Այդ իսկ պատճառով Սպիտակ տանը չեն կարող ամբողջությամբ անտեսել Կրեմլի կարծիքը, որտեղ Ամերիկային չեն սիրում «սառը» պատերազմում հաղթելու համար և, միևնույն ժամանակ, հիանում են նրա դեռևս տպավորիչ ռազմաքաղաքական և տնտեսական հզորություններով:
Սակայն, եթե մի կողմ դնենք էմոցիաները, խորհրդային կարոտախտը և նայենք երկկողմ հարաբերությունների օրակարգին, ապա պարզ կդառնա, որ ոչ միայն Եվրոմիության, այլև Գերմանիայի հետ հարաբերություններն ավելի տպավորիչ են, քան Ամերկայի Միացյալ Նահանգների հետ: Այսինքն` քննարկվող հարցերի ցուցակը մեծ է, սակայն շատ ֆորմալ բնույթ է կրում:
Ռեալ խնդիրներից մեկը Իրանն է, նաև Հյուսիսային Կորեան, զանգվածային ոչնչացման տարածման դեմ մղվող պայքարը: Անգամ միջուկային զինաթափումը միայն գերտերությունների քննարկման հարց է, որն ընդհանուր առմամբ չի ազդում հարաբերությունների բնույթի վրա: Տնտեսական հարաբերություններն ԱՄՆ-ի հետ, չնայած վերջերս Boeing և Exxon Mobile ընկերությունների հետ ստորագրված համաձայնություններին, համեմատելի չեն եվրոպական ուղղության հետ ունեցած հարաբերություններին: Մարդկային, գիտական շփումները, վիզային ռեժիմի բացակայությունը, նույնիսկ Ռուսաստանից արտագաղթը, այս բոլորը միասին հաշվի առնելով` Ամերիկան Ռուսաստանի համար ավելի քիչ կարևորություն ունի, քան ԵՄ-ը:
Հարաբերությունների նորացումը, որը նախաձեռնել է Օբաման, բարելավել է միջավայրը, սակայն չի հանել երկու գլխավոր խնդիրները՝ փոխադարձ վստահության խնդիրը և գործնական հարցերի անհրաժեշտ քանակությունը, որոնք կկապեին Մոսկվային և Վաշինգտոնին: Եվ դա ընդհանուր առմամբ նորմալ է: Սակայն պետք է այդ իրականությանը ընտելանալ, քանի որ իրականում Օբամայի Ամերիկան և Մեդվեդևի Ռուսաստանն իրար ավելի քիչ են պետք, քան Նիքսոնի Ամերիկան և Խորհրդային միությունը:
