Որքանո՞վ են պետական պարտատոմսերի բարձր տոկոսադրույքները խոչընդոտում վարկերի ծավալների աճին կամ կազմակերպությունների կողմից կորպորատիվ պարտատոմսերի թողարկմանը։ Այս հարցը այսօր լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ պարզաբանեց Ֆինանսների նախարարության պետական պարտքի կառավարման վարչության պետ Արշալույս Մարգարյանը։
Նախ նա նշեց, որ 2010 թ. վերջի դրությամբ, շրջանառության մեջ գտնվող պետական պարտատոմսերի մոտ 80 տոկոսը գտնվում է առևտրային բանկերի պորտֆելում, այսինքն՝ առևտրային բանկերն են հանդիսանում պետական պարտատոմսերի հիմնական գնորդները։ Սակայն սա, ըստ Ա. Մարգարյանի, չի խոչընդոտում վարկերի ծավալների աճին, քանի որ նախ՝ պետական պարտատոմսերի թողարկման ծավալը սահմանափակ է, և ցանկության դեպքում էլ բանկերը չեն կարող ավելի շատ պարտատոմսեր գնել (և ավելի քիչ վարկեր տրամադրել), երկրորդ՝ վարկային միջոցների աճի տեմպերը վերջին տարիներին միշտ էլ էականորեն գերազանցել են նրանց կողմից գնվող պարտատոմսերի աճի տեմպերը։
Ինչ վերաբերում է կորպորատիվ պարտատոմսերի շուկայի չզարգանալուն, ինչը ժամանակ առ ժամանակ տարբեր թողարկող կազմակերպությունների և NASDAQ OMX-ի ներկայացուցիչները կապում են նաև պետական պարտատոմսերի բարձր տոկոսադրույքների հետ, ապա Ա. Մարգարյանը նախ նշեց, որ պետական պարտատոմսերի տոկոսադրույքները ամենևին էլ բարձր չեն, եթե հաշվի ենք առնում գնաճն ու արտարժութային ռիսկերը, մյուս կողմից էլ, ըստ Ա. Մարգարյանի, միևնույն է, եթե նույնիսկ պարտատոմսեր ընդհանրապես չթողարկվեին, այդ կազմակերպությունները էականորեն չէին ավելացնի կորպորատիվ պարտատոմսերի ծավալը։
Այսինքն՝ այն, որ Հայաստանում գրեթե չկա արժեթղթերի շուկա, պայմանավորված չէ նրանով, որ պետական պարտատոմսեր են թողարկվում, հատկապես այն դեպքում, երբ պարտատոմսերի տոկոսադրույքները 1 տոկոսային կետից առավելագույնը մինչև 5 տոկոսային կետով են գերազանցում գնաճի մակարդակը։
