«Հրապարակ» թերթը գրում է. «Ժամանակին բանտ նստելը երկու հիմնական իմաստ ուներ հասարակական գիտակցության մեջ. կամ մարդը քրեական հանցագործ է, և նրանից պետք Է գգույշ լինել, նրան վերապահումով վերաբերվել, կամ՝ մարդը քաղաքական բանտարկյալ Է. քաղաքական նպատակով հետապնդվում Է ռեժիմի կողմից, և նրան պետք Է հարգանքով վերաբերվել։ Առաջին խումբը տարիներ շարունակ կրում Էր հանցագործի խարանը, խնդիրներ ունենում հասարակության շրջանում՝ աշխատանքի տեղավորվելու, ամուսնանալու, հասարակությանն ինտեգրվելու հարցերում։ Երկրորդ խմբի մարդիկ մտնում Էին քաղաքականության մեջ, եթե դեռ չկային։ Նրանց խոսքի, գործի, անձի նկատմամբ հասարակական ուշադրությունը մեծանում Էր։ Նրանք ձեռք Էին բերում իրենց գաղափարների համար տուժած, հալածված անձանց իմիջ, որը նպաստում Էր նրանց վարկանիշի աճին, քաղաքական ծրագրերի իրականացմանը։
Սակայն տարիներ շարունակ քրեաիրավական համակարգի արատավոր գործելաոճի պատճառով այս երկու խմբի կարգավիճակն ու նրանց նկատմամբ հասարակական ընկալումը հիմնովին փոխվել են։ Առաջին խմբի՝ քրեական հանցանք կատարած և դրա համար դատապարտված անձանց նկատմամբ հասարակությունն այլևս այնքան Էլ անհանդուրժող չէ, քանի որ գիտի, թե ինչ սկզբունքներով են սարքվում գործերը, և ինչքան անմեղ-անտեր-անապահով մարդ է հայտնվում բանտերում։ Սակայն ուշագրավ է, որ երկրորդ խմբի դեպքում էլ էական փոփոխություն կա. այնքան հաճախ և այնքան անհարկի են կիրառվում քաղաքական հետապնդման մեթոդները, այնքան շատ ու նաև ոչ քաղաքական մարդիկ են քաղբանտարկյալի կարգավիճակում հայտնվում բանտերում, որ նրանց նկատմամբ էլ հարգանքն ու ակնածանքն է պակասել։ Կարճ ասած՝ բերդ նստելը դարձել է խաղուպար՝ ոչ հանցագործն է իսկական հանցագործ, ոչ քաղբանտարկյալն է իր գաղափարների մարտիկ»»։
Մանրամասները՝ թերթի այսօրվա համարում։
