2015 թվականի տվյալով՝ գործազրկությունը Հայաստանում աճել է 13 տոկոսով: Վարվող տնտեսական քաղաքականության ֆոնին դա ամենևին զարմանալի չէ: Ավելին՝ այդ քաղաքականության պատասխանատու կառավարությունն անգամ կարող է ասել, թե գործազրկությունը կարող էր աճել, օրինակ, 50 տոկոսով և եթե 50-ով չի աճել, այլ աճել է 13-ով, ապա դա իր գործունեության արդյունքն է:
Ինչպես ասում են՝ լեզվի տակ ոսկոր չկա, և կարելի է ասել ամեն ինչ: Իսկ փաստն այն է, որ Հայաստանում գործազրկությունն աճել է: Իսկ քանի որ Հայաստանում գործազրկությունն առանց այդ էլ բավական բարձր էր, 13 տոկոս աճը նշանակում է արդեն սպառնալից աստիճանի աճ: Երկնիշ տնտեսական աճի փոխարեն Հայաստանի կառավարությունն ապահովում է երկնիշ գործազրկության աճ:
Այդ ցուցանիշն ինքնին բավարար պետք է լիներ խորհրդարանում կառավարության վստահության հարց բարձրացնելու համար: Սակայն խորհրդարանում քար լռություն է, որովհետև կառավարության վստահության հարցը Հայաստանում պայմանավորվում է ոչ թե քաղաքացիների, այլ քրեաօլիգարխիկ համակարգի իրավիճակով: Իսկ քրեաօլիգարխիկ համակարգի իրավիճակը վատ չէ, համենայն դեպս՝ օլիգարխիայի տիրույթները չեն ենթարկվում որևէ ոտնձգության, կառավարությունն ամեն ինչ անում է մենաշնորհները պահելու, օլիգոպոլիաները պահպանելու համար:
Միաժամանակ, խորհրդարանական ընդդիմություն կոչվածն էլ, բացառությամբ մեկ ձեռքի մատների վրա հաշվվող պատգամավորների, մեծ հաշվով, կառավարության խնամակալության տակ գտնվող ընդդիմությունն է: ՀՅԴ-ի ու ԲՀԿ-ի մասով խոսելու որևէ բան չկա, հատկապես սահմանադրական փոփոխություններից հետո: Իհարկե, ի տարբերություն ԲՀԿ-ի, ՀՅԴ-ն անշուշտ կցանկանար բարձրացնել վարչապետի անվստահության հարց, բայց դա չի ցանկանում Սերժ Սարգսյանը: Ադ հարցը չկա ՀՅԴ-ի հետ նրա պայմանավորվածությունների շրջանակում, որովհետև Սերժ Սարգսյանի համար Հովիկ Աբրահամյանը դեռ պետք է վարչապետի պաշտոնում:
Ինչ վերաբերում է այսպես ասած ընդդիմադիր ՕԵԿ-ին, ապա այս քաղաքական միավորի համար ներկա այլևս գոյություն չունի, այս միավորին այլևս չի հետաքրքրում, թե ով է կառավարության ղեկավարն այսօր: Այս միավորը, իր նախագահ Արթուր Բաղդասարյանի գլխավորությամբ, այժմ զբաղված է 2017-ի հարցերով, ընդ որում՝ այդ հարցերի լուծումները փորձում է գտնել ոչ թե Հայաստանում, այլ Ռուսաստանում:
Ինչ վերաբերում է ՀԱԿ և «Ժառանգություն» խմբակցություններին, ապա այստեղ շատ դժվար է երկուսից նույնիսկ ստանալ մեկ ամբողջական ուժ, հետևաբար խոսել նույնիսկ կես դիրքորոշման մասին՝ հնարավոր չէ: Առավել ևս, որ այս ուժերը ոչիշխանական բևեռի կազմաքանդումից հետո ըստ էության մնալով առանց գեներատոր ԲՀԿ-ի, բացարձակապես կորցրել են քաղաքական որևէ կշիռ:
Այս պայմաններում խորհրդարանում կառավարության վստահության հարց կարող է դնել միայն ՀՀԿ-ական մեծամասնությունը: Այսինքն՝ ինչքան էլ առաջին հայացքից պարադոքսալ, իրականում սա է երևի թե նման հեռանկարի ամենամեծ իրատեսականությամբ տարբերակը: Այս դեպքում էլ, սակայն, կառավարության հանդեպ ՀՀԿ-ի մեծամասնության անվստահության վկայությունը հենց այն է, որ այդ հարցը ՀՀԿ-ն չի բարձրացնում խորհրդարանում: Խնդիրն այն է, որ այսօր բարձրացնել կառավարության անվստահության հարց՝ նշանակում է այս կառավարությանն ազատել վաղվա խայտառակ տապալումից: Իսկ ՀՀԿ մեծամասնությունը չի ցանկանում ազատել այդ կառավարությանը:
