Թուրքիայի կողմից ձեռնարկված վերջին քայլերը թույլ են տալիս ենթադրելու, որ այն, հավանաբար, պատրաստվում է մուտք գործել Շանհայի համագործակցության կազմակերպություն: Եթե դա այդպես է, ապա դա լուրջ սխալ հաշվարկ կլինի նրա կողմից: Այս մասին գրում է ճապոնական The Diplomat պարբերականը:
Եվրամիության համար ներկայում լավ օրեր չեն: Նման իրավիճակում զարմանք չի առաջացնում այն, որ ԵՄ անդամագրման որոշ թեկնածուներ այլևս չեն այրվում եվրոպական ակումբի անդամ դառնալու ցանկությամբ: Եվ Թուրքիայի համար, որի անդամագրության հայցը կարծես թե ամենաթերագնահատվածն էր, այլընտրանքի որոնումը միանգամայն խելացի քայլ է:
Վերջիվերջո, համաձայն Համաշխարհային բանկի տվյալների՝ Թուրքիան ներկայում բուռն աճի փուլում է: 2009-2011 թվականներին երկրի տնտեսությունում տեղի ունեցավ կտրուկ ցատկ՝ 614.6 մլրդ դոլարից 775 մլրդ դոլար: Եթե խոսենք այն դերի մասին, որը երկիրը զբաղեցնում է համաշխարհային ենթակառուցվածքում, ապա կարելի է հիշել, որ 2006 թվականից սկսած՝ 5 տարում Ստամբուլի Աթաթուրքի անվան միջազգային օդանավակայանի ուղևորաշրջանառությունը աճել է ավելի քան 2 անգամ:
Համեմատած այն ժամանակվա հետ, երբ Թուրքիան առաջին անգամ արտահայտեց ԵՄ անդամ դառնալու իր ձգտման մասին, նրա կշիռը արտաքին քաղաքական ոլորտում զգալիորեն աճել է թե´ տարածաշրջանային, թե´ գլոբալ մակարդակով:
Չնայած այն բանին, որ Անկարան ունի ԵՄ-ի հանդեպ իր դիրքորոշումը վերանայելու բոլոր հիմքերը, Շանհայի համագործակցության կազմակերպությանն անդամագրվելու նրա խաղադրույքը կդառնա ռազմավարական սխալ: Շանհայի համագործակցության կազմակերպությունում Թուրքիան արդեն ունի «երկխոսության գործընկերոջ» կարգավիճակ:
Անցած ամսվա վերջին Թուրքիայի վարչապետ Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը հեռուն էր գնացել՝ Պուտինին առաջարկելով ընդունել երկիրն այդ կազմակերպությունում՝ հայտարարելով, որ եթե իրենք անդամագրվեն Շանհայի համագործակցության կազմակերպությանը, ապա հրաժեշտ կտան ԵՄ-ին: Էրդողանը նշել էր նաև, որ Շանհայի համագործակցության կազմակերպության անդամների հետ Թուրքիան ավելի շատ ընդհանուր արժեքներ ունի:
Խնդիրն այն է, որ Շանհայի համագործակցության կազմակերպությունը երիտասարդ կազմակերպություն է, որը դեռևս գտնվում է ձևավորման փուլում: Շանհայի հնգյակը դեռ պետք է նոր անդամներ ընդգրկելու մոտեցում մշակի: Նույնքան անորոշ է կազմակերպության դերը տարածաշրջանային հակաահաբեկչական կառույցներում: Միևնույն ժամանակ կազմակերպության տնտեսական քաղաքականությունը նախկինի պես որոշում է Չինաստանը:
Իրավիճակը բարդացնում է նաև այն, որ Թուրքիան անդամագրման ցանկություն հայտնած միակ երկիրը չէ: Իրենց ցանկության մասին են բարձրաձայնել նաև Հնդկաստանն ու Պակիստանը: Հետաքրքրություն է դրսևորել նաև Իրանը:
Իրականությունն այսպիսին է՝ Թուրքիայի անդամագրումն այդ կազմակերպությանը չի ուժեղացնի Թուրքիայի դիրքերը համաշխարհային ասպարեզում: ԱՄՆ-ը և ՆԱՏՕ-ն ուշադիր հետևում են Շանհայի համագործակցության կազմակերպության զարգացմանը, սակայն ոչ ոք այն չի դիտարկում որպես լուրջ մրցակից:
