Տաշիր մրցանակաբաշխությանը և բնակարանաբաշխությանը եղած հանրային աղմկոտ արձագանքում տարբեր խմբերի և անհատների վերաբերմունքները տարբեր էին, շերտավոր: Դրանցում զգալի մաս էր կազմում այն, որ խնդիրը այդօրինակ նվիրատվությունները առանց հրապարակայնության անելն է: Այսինքն, եթե Սամվել Կարապետյանը դա աներ առանց հրապարակայնության, ինքն իր համար, մի փոքրիկ սենյակում, ապա աղմուկ էլ չէր լինի, ոչ ոք ոչինչ չէր իմանա, աստղերն էլ կվայելեին իրենց նվերները, ու ոչինչ «հարամ» չէր լինի, ինչպես նրանցից մեկն էր ասում:
Մինչդեռ խնդիրն այստեղ ավելի քան լուրջ է, քան ցուցամոլությունը և շվայտությունը: Ու թերևս արժե, որ տեղի ունեցածից հետո էմոցիոնալ, միանգամայն արդարացի աղմուկին հաջորդի միանգամայն սթափ և ընդգրկուն քննարկումը ազգային կապիտալի կրողների մտածողության, արժեհամակարգի, աշխարհայացքի մասին: Ազգային կապիտալի վարքագիծը չափազանց կարևոր հանգամանք է փոքր ազգերի և պետությունների համար, որոնց համար ռեսուրսների բյուրեղացումը` լինեն դրանք մասնավոր, թե հանրային, գերկարևոր խնդիր է համաշխարհային մրցակցության ասպարեզում: Ի՞նչ արժեքներով, ինչ մտածողությամբ, ինչ աշխարհընկալմամբ, համաշխարհային տնտեսա-քաղաքական, սոցիալ-մշակութային գործընթացների ի՞նչ ընկալումներով է առաջնորդվում արտերկրի և Հայաստանի ազգային կապիտալը, դրա կրող մեծահարուստները:
Նրանք ընդհանրապես փորձո՞ւմ են պատկերացնել այդ գործընթացները, հետևել դրանց, դիտարկել դրանցում Հայաստանի դերը որպես իրենց պետություն և հայրենիք, որպես ի վերջո իրենց բարոյա-քաղաքական հենարան: Եվ այդ համատեքստում ինչպիսի՞ հայրենիք և պետություն, ինչպիսի՞ հասարակություն են պատկերացնում այդ հենարանը: Տաշիրի խրախճանքը առաջացնում է հայ մեծահարուստների, ազգային կապիտալի կրողների ոչ թե միայն պարզ ցուցամոլության, այլ խորքային ընկալումների խնդիրը, ազգային, պետական խնդիրների հանդեպ նրանց ինտելեկտուալ և հոգևոր համակարգերի ադեկվատության խնդիրը:
Այդ հարցն է, որ պետք է գրավի հասարակական շրջանակների ուշադրությունը, այդտեղ է, որ այն պետք է կենտրոնանա և ոչ միայն կրի հպանցիկ անդրադարձերի բնույթ` երբ ասում են, քննադատում, մեղադրում, փնովում կամ պարսավում, ու անցնում առաջ` մինչ նոր արատի դրսևորում, կամ արատի նոր դրսևորում, այլ ստանա հանրային պահանջարկի ձևակերպում և դրսևորվի տևական, շարունակական ձևով: Ժամանակն է, որ հասարակությունը առարկայական, հիմնարար պահանջներ ներկայացնի ազգային կապիտալի կրողներին, նրանցից պահանջելով ոչ թե պարզապես արդարացի բաշխել իրենց տնօրինած նյութական ռեսուրսները, այլ բաշխել պետության և հասարակության շահի գիտակցված ընկալումով, որը չի սահմանափակվում միայն արդարության զգացողությամբ, այլ հանդիսանում է ավելին:
