Հայաստանի ներքաղաքական դաշտում առաջիկա զարգացումներն ըստ էության բաժանվում են երկու մասի կամ գուցե և երկու կիսադաշտի. մի կողմում՝ Սահմանադրական բարեփոխումների և հերթական ընտրությունների գործընթացն է, որին կարծեք թե հակվել են, այսպես ասած, քաղաքական բոլոր հիմնական ուժերը, և մյուս կողմում՝ «Հիմնադիր խորհրդարանի» նախաձեռնած գործընթացն է, որն ընդհանուր առմամբ կառուցված է ընտրությունների մերժման վրա դրանց կեղծված լինելու հիմքով: Այսինքն՝ ըստ էության ձևավորվել է երկու մրցակցային գիծ՝ քաղաքական ողջ դաշտն ու իշխանությունները, այսպես ասած, ընտրական գծով, և ՀԽ-ն, այսպես ասած, արտաընտրական գծով:
Տրամաբանությունը հուշում է, որ այս երկու գծերը վաղ թե ուշ հատվելու են, քանի որ երկուսում էլ առկա սուբյեկտներն ի վերջո պետք է հարցեր լուծեն միմյանց հետ կամ պայմանավորվեն միմյանց հետ, կամ հակադրվեն միմյանց: Սա անխուսափելի է, քանի որ այս երկու քաղաքական պրոցեսներն ընթանում են միևնույն երկրում: Թե որն է այս զարգացումներից ավելի հավանական՝ դիմակայությունը, թե պայմանավորվածությունը, կամ, այսպես ասած, խաղաղ մրցակցությունը, շատ դժվար է ասել: Առայժմ ակնհայտ է, որ իրադարձությունները զարգանում են դիմակայության տրամաբանությամբ՝ ապրիլի 24-ի հայտնի սահմանագծին ընդառաջ:
Ինչքան էլ տարօրինակ չհնչի, այս իրավիճակում ամենահարմար դիրքում են իշխանությունները: Խնդիրը միայն այն չէ, որ ապրիլի 24-ի սահմանագծային ընտրությունը մեծ հաշվով բավական վանող դերակատարում է ունեցել իշխանափոխության ընդհանուր առմամբ ընդունելի գաղափարից: Եթե նույնիսկ խոսքը վերաբերեր ապրիլի 26-ին կամ մայիսի 1-ին, միևնույն է, իշխանությունների դիրքերն ամենաշահավետն էին լինելու այնքան, քանի որ ՀԽ-ի և մնացյալ քաղաքական ուժերի միջև չկա, այսպես ասած, փոխհասկացվածություն համագործակցության որևէ մակարդակի շուրջ: Իսկ նման փոխհասկացվածության հեռանկարը, մեղմ ասած, մշուշոտ է՝ դատելով այն արձագանքներից, որ ՀԽ-ի հռչակած գործողություններն ունենում են քաղաքական ուժերի շրջանում: Գրեթե զրոյական աջակցություն:
Այս պայմաններում երկու զուգահեռները, ըստ էության, հակակշռում են իրար, ինչն էլ հենց շահավետ է դարձնում իրավիճակն իշխանությունների համար: Ընտրական գծով հավասարակշռվում է ՀԽ-ի, այսպես ասած, հեղափոխական գիծը՝ քաղաքական ուժերը, կամա թե ակամա, այդ գծից հետ են պահում բողոքական ընտրազանգվածի մի ահագին մաս, և հակառակը՝ ՀԽ-ի գծի պայմաններում իշխանությունները կարող են բարձրացնել ընտրական գործընթացի գինը մյուս քաղաքական ուժերի համար:
Իշխանությունները շահագրգռված կլինեն առնվազն մինչև հերթական ընտրություններ պահպանել այս իրավիճակը: Կստացվի, թե ոչ, ժամանակը ցույց կտա:
