Շատերին կարող է թվալ, որ Ռուսաստանի և ԱՄՆ-ի միջև օրենքների փոխանակումը անցած տարվա գլխավոր արտաքին քաղաքական արդյունքն է: Բայց իրականում Մոսկվայի և Վաշինգտոնի միջև հարաբերություններում քիչ բան է փոխվել: Մինչդեռ Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականությունն արմատական փոփոխություններ է կրել Մերձավոր Արևելքում: Կարելի է նույնիսկ ասել, որ Ռուսաստանը՝ որպես տարածաշրջանի աշխարհաքաղաքական խաղացող, այլևս գոյություն չունի. այս մասին գրում է հրապարակախոս Վիտալի Պորտնիկովը Politicom լրատվական կայքում տեղադրված հոդվածում:
Հեղինակը նշում է, որ Մերձավոր Արևելքում Մոսկվայի հիմնասյունը միշտ եղել են աշխարհիկ զինվորական բռնապետները: Նույնիսկ այն ժամանակ, երբ խորհրդա-եգիպտական հակամարատությունն էականորեն փոքրացրեց Կրեմլի ազդեցությունը, ավանդական դաշնակիցները մնացին և որպես ժառանգություն փոխանցվեցին Ռուսաստանի Դաշնությանը:
Հոդվածագրի կարծիքով՝ «Արաբական գարունը» արմատապես փոխում է այս ամենը: Մոսկվայում Հոսնի Մուբարաքին խղճում են այնպես, կարծես թե նա իրականում եղել էր Ռուսաստանի, այլ ոչ թե ԱՄՆ-ի դաշնակիցը: Մուամար Քադաֆիի մահվանը վերաբերվում են որպես սեփական ողբերգության՝ չնայած լիբիացի առաջնորդը արդեն վաղուց լավ հարաբերություններ էր հաստատել Արևմուտքի հետ, և Ռուսաստանն այնքան էլ չէր հետաքրքրում նրան:
Ինչպես նշում է Պորտնիկովը, այնուհետև գալիս է Բաշար Ալ-Ասադին աջակցելու ժամանակը, սակայն, ի տարբերություն մնացածների, այս աջակցությունը ավելի տրամաբանական է, քանի որ ռուս-սիրիական հարաբերությունները երբեք չեն ընդհատվել:
«Սակայն բոլոր դեպքերում Կրեմլն ունեցել է այլ տրամաբանություն, ավելի շուտ՝ ներքին, քան մերձավորարևելյան՝ «հասցնել հեղափոխությունների մռութին»,- գրում է Պորտնիկովը: Արդյունքում արաբական աշխարհը երես է թեքում Մոսկվայից:
Արաբական աշխարհում «գլխավոր ջութակը» սկսում են նվագել Պարսից ծոցի միապետությունները, որոնք երբեք չեն խղճացել Խորհրդային միությանը (մինչև 1991 թ. Սաուդիան Արաբիան փաստացիորեն դիվանագիտական հարաբերություններ չի ունեցել ԽՍՀՄ-ի հետ ) և հատուկ համակրանք չեն տածում նաև Ռուսաստանի հանդեպ: Միապետությունների և հետհեղափոխական վարչակարգերի շահերի միասնականությունը (մասնավորապես Սիրիայի հարցում) դառնում է ակներև, սակայն Ռուսաստանը չէր ցանկանում նկատել այդ միասնականությունը, և միայն 2012 թ. վերջին օրերին ՌԴ արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովը Սիրիայի ղեկավարությանը կոչ է անում քաղաքական երկխոսություն սկսել ընդդիմության հետ:
Հոդվածագիրը նշում է, որ այս իրավիճակում տարածաշրջանի միակ երկիրը, որը հավակնություններ պետք է չունենար Մոսկվայի հանդեպ, Իսրայելն էր, սակայն դա նույնպես տեղի չունեցավ, քանի որ Կրեմլը սովոր է արաբական աշխարհի հետ փոխհամաձայնության հասնել Իսրայելի հաշվին: Այդ պատճառով զարմանալի չէ, որ Ռուսաստանն աջակցեց ՄԱԿ-ում Պաղեստինի նոր կարգավիճակին: Առաջին հայացքից տարօրինակ կլիներ, եթե Ռուսաստանն այլ կերպ վարվեր: Սակայն այս դեպքում կայունության դիվիդենտները կարող են զրոյական դառնալ ոչ միայն ընդհանուր առմամբ արաբական աշխարհում, այլ նաև պաղեստինյան շրջանակներում:
Սիրիայում քաղաքացիական պատերազմի սկսվելուց հետո Պաղեստինի ինքավարությունում Ասադի գլխավոր դաշնակիցը՝ ՀԱՄԱՍ շարժումը, փոխեց իր կողմնորոշումը դեպի Կատար և այժմ ՖԱԹՀ-ի ու ՀԱՄԱՍ-ի միջև պայքար է ծավալվել Կատարի օգնությունը ստանալու համար:
Հոդվածի հեղինակը հիշեցնում է, որ Կատարն այն երկիրն է, որի օդանավակայանում ծեծի էր ենթարկվել Ռուսաստանի դեսպան Վլադիմիր Տիտորենկոն: Շատերը պնդում են, որ դա պատահական միջադեպ չի եղել, այլ եղել է վրեժ, քանի որ Մոսկվան աջակցում է Ասադի վարչակարգին, որի դեմ Կատարն ակտիվորեն պայքարում է:
Պորտնիկովի կարծիքով՝ միամիտ կլինի հավատալ, որ էմիրական միլիոններով ապրող կազմակերպությունը հետաքրքրված կլինի Ռուսաստանի հետ բարեկամությամբ: Այդ պատճառով Ռուսաստանը չի վերադառնա Մերձավոր Արևելք պաղեստինամետ քվեարկության միջոցով:
Հեղինակը կարծում է, որ ռուսական դիվանագիտության նոր հնարավորությունների մասին կարող է խոսվել միայն այն ժամանակ, երբ բռնապետություններին փոխարինած վարչակարգերն ամրապնդեն իրենց դիրքերը:
«Սակայն դրա համար անհրաժեշտ են տարիներ, և հայտնի չէ, արդյո՞ք այդ ժամանակ Ռուսաստանին պետք կգա կորուսյալ Մերձավոր Արևելքը»,- եզրափակում է նա:
