«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է «Ժառանգություն» կուսակցության նախկին պատգամավոր Անահիտ Բախշյանը:
– Տիկին Բախշյան, ինչպե՞ս եք գնահատում վերջին շրջանում պատգամավորների ու այլ բարձրաստիճան պաշտոնյաների՝ Հայաստանի և Լեռնային Ղարաբաղի սահմանները կատարած այցելությունները: Նրանց այդ այցելությունները ոգևորում և գոտեպնդո՞ւմ են զինվորներին:
– Ցանկացած պաշտոնյայի, քաղաքական կամ հասարակական գործչի, ում դեմքը ծանոթ է հասարակությանը, զինվորներին, նրա այցելությունը սահման ուշադրություն է զինվորի նկատմամբ, ոգևորող և գոտեպնդող քայլ է: Երբ զինվորը մենակ է սահմանին ու անուշադրության է մատնված, մտածում է, որ իր սահման հսկելը միայն իր գործն է: Իսկ երբ այդ գործիչները այցելում են խրամատ, հետաքրքրվում են նրանց կենցաղով, օգտակար են լինում, ցույց են տալիս, որ միշտ նրա կողքին են, և ոչ թե գնում ծիկ են անում ու վերադառնում են, իհարկե, զինվորը ոգևորվում է: Բայց նաև շատ կարևոր է, թե որ գործիչը կամ որ պատգամավորն է նրանց այցելում: Ում մասին մամուլում, հասարակության մեջ տարբեր պատմություններ են պտտվում, այդ մարդու գնալը, չեմ կարծում, թե շատ օգտակար է: Բայց շատ կարևոր է, որ զինվորի կողքին հաճախ լինի այն քաղաքական կամ հասարակական գործիչը, ով իր կյանքով, իր արած գործով միշտ ծառայել է հասարակությանը, վստահություն ունի:
– Իսկ ինչպե՞ս եք գնահատում հանգամանքը, որ պաշտոնյաները որոշեցին զինվորների մոտ գնալ Ադրբեջանի կողմից իրականացվող դիվերսիոն գործողություններից հետո և ոչ թե դա անում էին պարբերաբար: Հետո նրանք իրենց այցերը պատկերող նկարները հրապարակում էին կայքերում: Այդպիսով կարծես թե ոչ թե սահմանը պաշտպանող զինվորներին էին ոգևորում, այլ այդ դեպքերը ծառայեցնում էին իրենց գովազդելուն:
– Գրեթե համոզված եմ, որ այդ պաշտոնյաները հանձնարարություն են ստացել, ինչ-որ մեկը նրանց ասել է, թե հիմա բոլորդ պետք է գրաֆիկ կազմեք ու սահմաններ գնաք: Եթե անգամ նման հանձնարարություն կա, ես դա էլ եմ ողջունում: Այո, պետք է միշտ գնալ, և զինվորը միշտ պետք է ուշադրության կենտրոնում լինի:
– Ձեր կարծիքով` շքեղ մեքենաներով ու ուղղաթիռներով սահման այցելելը կարո՞ղ է ոգևորել ու գոտեպնդել մաշված հագուստներով, անքուն զինվորներին:
– Շատ կարևոր է, թե որ պաշտոնյան է գնում: Ով որ էդ մի օրվա համար զինվորական համազգեստը հագած գնում կանգնում է այն զինվորի կողքին, ում հագին մաշված հագուստ է, իհարկե, ավելի լավ է, որ չգնա, որպեսզի չընդգծվի այդ խտրականությունը: Բայց այն մարդիկ, ում խոսքը վստահելի է, ում զինվորը հավատում է, նա այդ տեսքով չի գնա: Նա այդ տարբերությունն ընդգծելու համար չի գնա, հակառակը՝ կգնա ու կասի՝ ես ձեզանից մեկն եմ, ես էլ եմ երիտասարդ ժամանակ զինվոր եղել, հիմա էլ իմ տղան կամ մյուս հարազատներն են զինվոր: Այդպես է, դու էլ պետք է անցնես այդ ճանապարհը: Իհարկե, նայած թե ով է գնում, ինչ տրամադրություն է իր հետ տանում, իր ասելիքը ինչքանով է ծանրակշիռ, հավատ ներշնչող: Եվ ինչքանով է իր կերպարը զինվորի համար ընդունելի:
– ՀԱԿ-ը հրաժարվեց ԼՂՀ մեկնել Հովիկ Աբրահամյանի գլխավորած պատվիրակության հետ՝ պարզաբանելով, թե չի ցանկանում մասնակցել վարչապետի գովազդին: Բայց «Ժառանգությունն» իր խմբակցության ղեկավարին ուղարկեց: Չե՞ք կարծում, որ այդ այցը ոչ այնքան զինվորին ոգևորելու, որքան պաշտոնյաների գովազդն ապահովելու նպատակ ուներ:
– Զինվորի մոտ սահման գնալու համար ես երբեք չեմ դիտարկի, թե ում հետ է գնում կամ ում կոչով է գնում: Կարևորն այն է, որ գնում է: Լավ կլիներ, որ անկախ Հ. Աբրահամյանի կոչի գնային, թեկուզ մեր խմբակցության ղեկավարը: Բայց վերջինս եթե անգամ նրա կոչով և այդ խմբի հետ է գնացել, դա կարևոր է: Եվ շատ կարևոր է, որ ինքը զինվորին իր ընկերությունը, իր աջակցությունը հայտնի և ասի, որ մենք բոլորս քո կողքին ենք ու քո խնդիրը նաև մեր խնդիրն է:
– Համաձա՞յն եք այն կարծիքների հետ, որ սահմանային այդ միջադեպերից հետո Սեյրան Օհանյանին հաջողվեց համախմբել քաղաքական ուժերին: Եվ որ այդ միջադեպերի արդյունքում բարձրացել է Սերժ Սագսյանի վարկանիշը:
– Ես այդ հարցին չեմ պատասխանի, քանի որ չեմ տեսել նման բան, որ այդ իրադարձությունների շրջանակում ինչ-որ մեկի վարկանիշը բարձրացել է: Սոցիալական ցանցերում իսկապես համախմբվածություն կար, բայց վերևներում՝ չեմ զգացել: Ինչի՞ համար պիտի բարձրանա: Զինվորն իր քաջությամբ, իր հմտությամբ մեր սահմանը պահի, այստեղ ինչ-որ մեկի հեղինակությո՞ւնը բարձրանա:
– Սահմանային այդ լարվածությունները կարո՞ղ են պատճառ դառնալ, որ աշնանը ոչ իշխանական ուժերը հրաժարվեն քաղաքական սրացումներից: Աշնան հետ կապված ի՞նչ սպասելիքներ ունեք:
– Ես ցանկություններ ունեմ, բայց ո՞վ պիտի կյանքի կոչի այդ ցանկությունները: Ուրիշից պահանջելուց առաջ ինձ չեմ տեսնում, թե Անահիտ, դու ի՞նչ ես անելու:
– Իսկ Դուք ի՞նչ եք անելու:
– Դեռ չեմ կարող ասել: Ես միշտ այնտեղ եմ, որտեղ հասարակության շահն է պահպանվելու: Իսկ թե «Ժառանգությունից» բացի` էլ ով կպաշտպանի, ովքեր կկանգնեն կողք կողքի, դեռ չեմ կարող ասել: Պետք է իրական համախմբում տեղի ունենա, և քաղաքական ուժերը պետք է նույն բանաձևով աշխատեն, նույն զնդանին, նույն կետին խփելու կամքով աշխատեն: Այդ դեպքում ես էլ ինչ-որ բանի կմասնակցեմ:
– Բայց այդ համախմբումը կա: Ոչ իշխանական քառյակ է ձևավորվել, որոնք իշխանություններին որոշակի փոփոխությունների պահանջներ են ներկայացնում և պայքարում են դրանց կատարման համար:
– Աշնանը կտեսնենք: Այսօր հատկապես այդ մասին ոչինչ չեմ կարող ասել: Նրանք են խոստացել աշնանը քայլեր անել:
Լուսանկարը՝ Armenpress-ի
