1854թ. այս օրը Շուշիում ծնվեց արձակագիր, դրամատուրգ Մուրացանը (Գրիգոր Տեր-Հովհաննիսյան):
Նախնական կրթությունն ստացել է մասնավոր դպրոցներում, այնուհետև ուսումը շարունակել Շուշիի թեմական դպրոցում, որն ավարտել է 1873թ.: 1877-ին շրջագայել է Արցախի ու Սյունիքի պատմական հիշարժան վայրերում, ուսումնասիրել հին հիշատակարաններ, այնուհետեւ գրել «ՀասանՋալայան ազգի համառոտ տոհմագրությունը» երկը: 1878-ին մեկնել է Թիֆլիս: Սովորելով հաշվապահություն` աշխատանքի է անցել առևտրական տներից մեկում, որտեղ մնացել է մինչեւ կյանքի վերջը:
Մուրացանի երկերը լույս են տեսել ազգային պահպանողական հանդեսներում ու թերթերում`«Մեղու Հայաստանի», «Նոր դար», «Արձագանք», «Թատրոն», «Լումա»:
Մուրացանը գրական ճանաչման է արժանացել «Ռուզան կամ Հայրենասեր օրիորդ» (1881) պատմական դրամայով, որն առաջին անգամ հրատարակվել է 1900-ին «Թատրոն» հանդեսում: «Հասարակաց որդեգիրը» (1884), «Հարուստները զվարճանում են» (1884), «Ինչ լայեղ է » (1885), «Անպաճառ իշխանուհի» (1886) պատմվածքներում և «Չհաս է» (1886) վեպում ռոմանտիկական հեգնանքի դատափետումների է ենթարկում հայ ապազգայնացող վերնախավերին, ամենասուր տագնապներով վերապրում բարքերի այլափոխությունն ու բարոյական արժեքների կորուստը:
Իրականության մեջ չգտնելով իր իդեալները` Մուրացանը հայացքն ուղղում է դեպի պատմական անցյալը: «Գևորգ Մարզպետունի» (1896) վեպը նրա ռոմանտիկական պատմափիլիսոփայության համապարփակ մարմնավորումն է:
Մուրացանի ստեղծագործությունը հայ դասական գրականության ամենաինքնատիպ էջերից է: Ասպարեզ մտնելով հայկական ռոմանտիզմի բուռն վերելքի շրջանում` Մուրացանը թեև ականատես եղավ այդ դպրոցի քայքայմանը, սակայն մշտապես հավատարիմ մնաց գեղարվեստական իր վաղ նախասիրություններին և դարձավ հայկական ուշ ռոմանտիզմի ամենախոշոր դեմքը: Գեղարվեստական ոլորտների մեջ առնելով հայկական իրականության բոլոր բնագավառները` նա վավերացրեց մի ամբողջ պատմաշրջան և արձագանքեց ազգային ու սոցիալական իրադարձություններին:
Մուրացանը մահացել է 1908 թվականին:
