«Հրապարակ»-ը գրում է. «Երեկ իմ ընկեր Վախթանգ Սիրադեղյանը հետաքրքիր առաջարկով էր հանդես եկել՝ «սահմանադրական բարեփոխումներին զուգահեռ», վարչակազմին խորհուրդ էր տվել նախաձեռնել «Չինովնիկական լեզվի բացատրական բառարան»: Որպեսզի մեկնաբանեն և հիմնավորեն թևավոր դարձած որոշ արտահայտություններ, ինչպես, օրինակ, «խիյարը թարս է աճում», «պարտադիր, բայց ոչ պարտադրված», «գաղտնի՝ չի նշանակում թաքուն» և այլն: Նրա կարծիքով՝ մեր լեզվի նկատմամբ նորովի մոտեցում ցուցաբերելու անհրաժեշություն կա: Դրանից փոքր-ինչ անց պարզեցինք, որ կառավարությունը շատ օպերատիվորեն ձեռնամուխ է եղել այդ գործին: Առայժմ բանավոր են փորձում բացատրել որոշ արտահայտություններ: Եվ դա արվում է ոչ ավել, ոչ պակաս կառավարության աշխատակազմի ղեկավար-նախարարի մակարդակով:
Ահա՝ ըմբոշխնեք, թե ինչպես է բացատրում Դավիթ Հարությունյանն իր ղեկավարի՝ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանի մտքի «թռիչքը»՝ «պարտադիր, բայց ոչ պարտադրված» արտահայտությունը:
«Պարտադիր՝ դա նշանակում է պարտադիր լուծումներ պետք է գտնվեն։ Ոչ պարտադրված՝ դա նշանակում է, որ պետք է գտնվեն այնպիսի լուծումներ, որոնք յուրաքանչյուրին, անգամ երիտասարդին, ցույց տան, որ իր համար դա ողջամիտ ճանապարհ է։ Կարծում եմ՝ այս երկու կոմպոնենտների մասին է խոսում վարչապետը, երբ ասում է՝ պարտադիր, բայց ոչ պարտադրված»։ Երբ լրագրողը նկատել է, որ սույն արտահայտությունն ընդամենը բառախաղ է, պարոն Հարությունյանն առարկել է. «Երբ խոսքը վերաբերում է լուրջ ծրագրերին, կարծում եմ՝ բառախաղը չէ լավագույն միջոցը՝ արտահայտելու սեփական դիրքորոշումը»: Սա այն դեպքն է, երբ սոփեստությունն ու դեմագոգիան հասել են իրենց գագաթնակետին, և դրանց դեմ պայքարելու համար լեզվական հարուստ գիտելիքներն ու հումորի անսպառ զգացումն անգամ չեն օգնի:
Մանրամասները՝ թերթի այսօրվա համարում:
