Հայաստանի ԱԱԾ հայտարարել է, որ իբրեւ բարի կամքի դրսեւորում ադրբեջանական կողմին է փոխանցվել Տեղ գյուղի հատվածում հայկական կողմն անցած ադրբեջանցի զինծառայողը, որին վնասազերծել էր հայկական ԶՈՒ-ն: Ադրբեջանական կողմի մեկնաբանությամբ նա պարզապես մոլորվել էր: Ինչու՞ է հայկական կողմը որոշել անել «բարի կամքի» հերթական դրսեւորումը, եթե օրինակ նախորդները Ադրբեջանը ոչ միայն չի գնահատել, այլ նույնիսկ դրանց հանդեպ դրսեւորել է ամբարտավան արձագանք:
Օրինակ, երբ հայկական կողմը հայտարարեց, որ ճշգրտման աշխատանքի արդյունքում կազմել է ականապատ տարածքների մի քանի նոր տեղեկամատյան, որոնք կտրամադրի Ադրբեջանին: Այն, որ «բարի կամքը» քաղաքականության մեջ կարեւոր բաղադրիչ է, չկա կասկած: Բայց, երբ այն դիմացի կողմից արժանանում է ամբարտավանության, մեծամիտ եւ հավակնոտ արձագանքի, դադարում է լինել «բարի կամք» եւ վերածվում է անարժանապատիվ պատկերի:
Ստացվում է, որ հայկական կողմը պարզապես ենթարկվում է Ադրբեջանի շանտաժին: Ադրբեջանն օրինակ, չի դրսեւորում այդպիսի «բարի կամքի» օրինակներ: Եվ այստեղ հարց է առաջանում, եթե միջազգային հանրությունն ապահովում է զսպման որոշակի միջավայր, հայկական կողմն ինչու՞ է ստիպված գնալ այդօրինակ դրսեւորումների եւ «բարի կամքի» միակողմանի ակտերի: Հարցը տվյալ պարագայում բոլորովին կոնկրետ դեպքը չէ, այլ երեւույթը ընդհանրապես: Որովհետեւ կարեւոր է հասկանալ, թե ինչն է այդ երեւույթի պատճառը:
Առերեւույթ ստացվող տպավորությունն այն է, որ պատճառը շանտաժն է, ինչը նշանակում է, որ հայկական կողմը գտնվում է շանտաժի ազդեցության տակ: Իսկ դա արդեն ավելի խորը խնդիր է, որն առնչվում է թե այսպես ասած կարգավորման, խաղաղության պայմանագրի գործընթացին, թե լայն իմաստով ռեգիոնալ հեռանկարներին: Ավելորդ է խոսել նաեւ Հայաստանում հանրային հոգեբանության մասին, որի վրա ազդեցություն են ունենում այդօրինակ դրվագները, որոնք մեծ հաշվով վերածվել են երեւույթի:
