Արցախի խորհրդարանի խմբակցությունները խորհրդարանի նախագահ են ընտրել Դավիթ Իշխանյանին, որը ՀՅԴ ներկայացուցիչ է: ՀՅԴ-ն Արցախի խորհրդարանում ունի ընդամենը երեք պատգամավոր, փոքրամասնություն է: Նախկին նախագահ Արթուր Թովմասյանը, որ հրաժարականի մասին հայտարարեց օրերս, ներկայացնում է «Ազատ Հայրենիք» կուսակցությունը, որը մեծամասնություն էր: Փաստորեն, Արցախի խորհրդարանի նախագահի պաշտոնը մեծամասնությունից անցնում է փոքրամասնությանը, այն էլ ոչ թե երկրորդ կամ երրորդ ուժին, այլ՝ չորորդ խմբակցությանը: Ինչ տրամաբանությամբ է դա տեղի ունենում, ի՞նչ տրամաբանությամբ, ինչի՞ համար է եղել Արթուր Թովմասյանի հրաժարականն ու ինչ սկզբունքով է ընտրվել նրան փոխարինողը, հարցեր են, որոնք չունեն հրապարակային պատասխան:
Հնարավոր է, որ այդ հարցերի հրապարակային պատասխան էր Արցախի նախագահի բացառիկ հարցազրույցը, որ Արցախի հանրայինը հեռարձակեց օգոստոսի 6-ի երեկոյան: Իհարկե ուղիղ իմաստով այդ հարցազրույցում չկային հարցերի պատասխանները, բայց բովանդակային իմաստով այն վկայեց, որ Արցախի կառավարման բուրգում իսկապես այսօր չկան շատ կարևոր հարցերի վերաբերող պատասխաններ և պատկերացումներ, ինչը մի կողմից հասկանալի է՝ ելնելով պաշարվածության ծանր իրողություններից, մյուս կողմից սակայն տարակուսելի՝ ի վերջո հենց այդ պայմաններում է, որ պետք է իր առաքելությունն իրականացնի այդ բուրգը, որում տեղի է ունենում ամենևին ոչ երկրորդական դիրքում անձի փոփոխություն, բայց հանրայնորեն ոչ հստակ բացատրությամբ: Հազիվ թե տեղի ունեցողի առնչությամբ Արցախի հանրությունն ունի ստացած ավելի շատ պատասխաններ, քան տեսանելի է օրինակ Հայաստանից:
Եվ այս ամենն այն դեպքում, երբ ծանր պատերազմից և կորուստներից հետո, Արցախի խորհրդարանը թերևս պետք է ստանձներ խոցված Արցախում արտակարգ կառավարման համակարգի ձևավորման և վերահսկման պատասխանատվություն: Դրա փոխարեն, Արցախի խորհրդարանը զբաղված էր առավելապես դեկլարատիվ բնույթ կրող գործունեությամբ, և իհարկե՝ Հայաստանի հետ ասոցացված ներքաղաքական ինտրիգներով: Եվ, ինչպես չկար բավարար պատրաստվածություն 44-օրյա պատերազմին, ինչպես չկար այդ պատրաստվածությունը նույնիսկ ապրիլյան քառօրյային՝ պարզապես դրա խիստ կարճատև ընթացքի շնորհիվ արցախյան էլիտան խուսափեց «կոլապսից», ինչի բարձր հավանականության մասին է խոսում ավելի ուշ՝ 2016 թվականի հուլիսին այդ էլիտայի հետ Սերժ Սարգսյանի ունեցած անկեղծ ու ցավոտ խոսակցությունը, այդպես էլ արցախյան քաղաքական էլիտան կամ բոմոնդը պատրաստ չէր երկու-երեք տարի անց նոր մարտահրավերի՝ պաշարմանը բախվելուն, որն իր բնույթով ըստ էության պատերազմական գործողության տարատեսակ է, և պահանջում էր համապարփակ համակարգային-հասարակական պատրաստվածության որոշակի աստիճան, որի պարագայում այսօր իրավիճակը կարող էր լինել բոլորովին այլ, և Բաքվի ախորժակն ու մարսողությունը կարող էին լինել զգալիորեն սահմանափակ:
