Հունվարի 29-ին տեղի ունեցել Հայաստանի վարչապետի և նախագահի աշխատանքային հանդիպումը, որն առաջինն է 2020 թվականի համար: Հանդիպումը տեղի է ունենում ներքաղաքական մի իրավիճակում, երբ «եռման կրիտիկական» աստիճանի է հասել ՍԴ շուրջ խնդիրը: Ավելին, այստեղ էական է այն, որ խնդիրը նաև փաստորեն «թակել» է մեծամասնություն-նախագահ հարաբերության դուռը: Բանն այն է, որ խորհրդարանի մեծամասնությունը նախատեսում է օրենսդրական փոփոխություն, որով նախագահը փաստորեն զրկվում է Սահմանադրության փոփոխության գործընթացի հանդեպ իր լիազորությունից: Այդ փոփոխության պատճառը թերևս այն է, որ Արմեն Սարգսյանը հանկարծ այդ փոփոխության առնչությամբ չդիմի ՍԴ՝ դրա սահմանադրականությունը ստուգելու: Այլ կերպ ասած, խոսքը Արմեն Սարգսյանի հանդեպ անվստահության մասին է:
Ահա այդ ֆոնին էլ նախագահ Սարգսյանը տարածեց հայտարարություն՝ արձանագրելով, որ ստեղծված իրավիճակում հանգուցալուծումը պետք է գտնել բացառապես իրավական և սահմանադրական դաշտում, մատնանշելով, որ կարևորը միայն նպատակը չէ, այլ նաև դրան հասնելու միջոցը: Այդ հայտարարությունն Արմեն Սարգսյանը տարածել էր նախօրեին, և ահա այսօր տեղի է ունենում նրա և վարչապետի հանդիպումը: Ընդ որում՝ հանդիպմանը վարչապետի բացման խոսքից ակնառու է, որ ծավալվող հիմնական քննարկումը լինելու է այդ տիրույթում: Այստեղ հատկանշական է այն, որ դրանից առաջ էլ վարչապետ Փաշինյանը հեռախոսազրույց է ունեցել ԵԽ նախագահի հետ, որտեղ աներկբայորեն գերական եղել է թերևս նույն թեման: Այստեղ հատկանշական է, որ վերջին օրերին իշխանությունն այդ առումով Եվրոպայի կառույցներից՝ ԵԽ Վենետիկի հանձնաժողովից ու ԵԽԽՎ համազեկուցողներից ստացել է մեղմ ասած՝ ոչ այնքան հաճելի ազդակներ: Միևնույն ժամանակ, կոնկրետ խնդրի ֆոնին, լայն համատեքստի առումով աներկբա է, որ մեծամասնություն-նախագահ կամ վարչապետ-նախագահ հարաբերության հարցը և դրա հետագա բնույթի, բովանդակության, այսպես ասած, նյարդի և հոգեբանության հարցը հույժ կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանում հետագա քաղաքական զարգացումների տրամաբանության առումով, որքան էլ նախագահ Արմեն Սարգսյանը զուրկ է անմիջական քաղաքական և իրավական լծակներից:
Պետք է նկատել, որ Հայաստանում քաղաքական ինստիտուցիոնալության և ավանդութականության գրեթե զրոյական մակարդակի պարագայում շարունակում է էական մնալ անձերի դերը, այդ թվում՝ արտաքին հարաբերության առումով, և այստեղ, իհարկե, պետք է արձանագրել, որ այդ մակարդակում Արմեն Սարգսյանն ու Նիկոլ Փաշինյանն են հայկական ներքաղաքական տիրույթի երկու բևեռները և, մեծ հաշվով, նրանցից է կախված լինելու, թե ինչ ուղղությամբ կքաշեն հայկական քաղաքականությունը պատմական նոր շրջափուլում: Այդ իմաստով, նրանց միջև քննարկումների օրակարգը կարող է ունենալ լոկալ առիթներ, սակայն պարտադրված է ունենալ հարցերի ու դիտարկումների լայն, ընդգրկուն շրջանակ, որը չի կարող սահմանափակվել միայն ներքին շրջանակով և առավել ևս ներքին որևէ կոնկրետ խնդրով:
