Հունվարի 27-ին տեղի է ունեցել հանդիպում Թեղուտի պաշտպանության ակտիվիստ Եղիա Ներսեսյանի հետ:
Ստորև ներկայացնում ենք մոսկվաբնակ հայ ակտիվիստ` Արևիկ Ամիրաքյանի հոդվածն առանց մեկնաբանության:
«Բերեք մեզանից յուրաքանչյուրը կատարի իր ընտրությունը:
Ո՞վ ենք մենք: Նրանք, ովքեր կարող են հանգիստ նայել, թե ինչպես են մտնում մեր տները, թքում մեր հողի վրա և վերածում են այն աղբանոցի՞, թե՞ այն մարդիկ ենք, ովքեր կարող են անել անհնարինը, որպեսզի դա տեղի չունենա:
Ու՞մ կողմից ենք մենք: Այն մարդկանց, ովքեր ճիշտ չեն, բայց ունեն փող, թե՞ այն մարդկանց, ովքեր ճիշտ են և ունեն շատ մեծ սիրտ: Ո՞ւմ պետք է մենք հավասարվենք, նրանց, ովքեր պատրաստ են վաճառվել և վաճառել մեր Հայրենիքը, թե՞ նրանց, ովքեր պատրաստ են սարի պես կանգնել և պաշտպանել Հայրենիքի ամեն մի սանտիմետրը: Ի՞նչ կարող ենք անել մենք: Ուղակի նստել այստեղ և հուսալ, որ ամեն ինչ մեր փոխարեն իրենք կանեն, թե՞ պատրաստ ենք պայքարել ճիշտ այնպես, ինչպես որ իրենք: Ի՞նչն է մեզ համար ավելի լավ: Թո՞ւյլ տալ բռնաբարել մեր երկիրը, խմել նրա վերջին արյան կաթիլը, թե՞ պաշտպանել այն, ինչ մենք հիմա ունենք:
Ի՞նչն է մեզ համար կարևոր: Այսօր կո՞ւշտ և բավարարվա՞ծ լինել, իսկ վաղը որպեսզի մեր երեխաները հայրենիք չունենան, թե՞ փրկենք մեր սերունդների ապագան:
Ո՞ւմ հետնորդներն ենք մենք ի վերջո՝Հայկ Նահապետի՞, թե՞ Բել Բռնակալի: Դժբախտությունը այն է, որ յուրաքանչուր հարցի մեջ դուք այլընտրանք եք փնտրում, դուք վստահ չեք կարող եք արդյոք օգնել, ուժերը կհերիքեն, թե՝ ոչ: Բայց հավատացեք, օգնել կարող է մեզանից յուրաքանչյուրը: Գիտեք, եթե մենք բոլորս համախմբվենք և լինենք միավորված, մենք սարեր շուռ կտանք և ազատագրենք Թեղուտը արնաշաղախ կացնից:
Բոլորը ճչում են, որ ժամանակն է համախմբվել, բայց միևնույն ժամանակ ամեն ինչ անում են, որ ժամանակակից երիտասարդությունը լինի ցաքուցրիվ: Եվ թող այս ամենը չմնա ուղակի ամպագոռգոռ բառերի տեսքով, ի վերջո բերեք համախմբվենք, չէ որ հարցը միայն Թեղուտի անտառները փրկելու մեջ չէ, այլ հարցը Հայաստանի փրկությանն է բերաբերում:
Ես ինքս ներկա եմ գտնվել Եղիայի հետ հանդիպմանը, բառերով չեմ կարող ցույց տալ այն ցավը, այն զգացմունքայնությունը և սրտացավությունը, այն մեծ սերը, որով խոսում էր Եղիան Թեղուտի մասին:
Ինձ հատկապես շատ դուր եկավ հաղորդավարի այն բառերը, որ ներկայացրեց Եղիա Ներսեսյանին: Ես իմ օրագրում մի նշում կատարեցի. «Մարդ, ով եկել է Մոսկվա ցուցահանդեսով, բայց այն չեղյալ համարեց և որոշեց կիսվել ձեր հետ իր ցավով, որի անունն է Թեղուտ»: Նրա բառերը և տեսանյութերը մարդկանց ստիպեցին լաց լինել, անկախ տարիքից, նրանց ձայները դողում էին: Հատկապես նրա ելույթի այն հատվածում, երբ նա խոսում է ծառի մասին, որպես իրենց խմբի խորհրդանիշ:
«Ինքը չի մեռնելու, ժողովուրդ, այ, խոսք եմ տալիս ձեզ, կտեսնեք նա ապրելու է դեռ հարյուր տարի և ավելի շատ…»։ Սա Եղիայի բառերն են:
Ելույթ ունեցավ մի մարդ, ով այդպես էլ չներկայացավ. «Մարդի՛կ, մի´ մոռացեք, մենք միայն հյուրեր ենք Երկիր մոլորակի վրա, ո՞ւմ տեղն ենք մենք մեզ դրել, տեր ու տրիակալի՞, մենք ոչի´նչ ենք, մենք գնացող ենք, սա Իրենց մոլորակն է, Իրենց տունը, Կենդանիների և Բույսերի տունը, ովքեր եկել են մեզանից ավելի վաղ, ու կգնան մեզանից հետո: Սա Բնության տունն է և մենք իրավունք չունենք այն ավիրելու, կործանելու և ոչնչացնելու…»։
Լսարանից ձայն լսվեց. «Ինչո՞վ մենք կարող ենք օգնել»: Ինչին էլ Եղիան տվեց պատասխան. «Անկեղծ սիրեք հայրենիքը, աղոթեք նրա համար, նա ձեր կարիքն ունի…»։
Ես սիրում եմ քեզ Հայաստան… Ես աղոթում եմ քեզ համար Թեղուտ: Մենք կփրկե´նք քեզ…»։
