Ադրբեջանական լրատվամիջոցները հայտնում են Ռուսաստանի օգտին լրտեսություն իրականացրած խումբ բացահայտելու մասին, որում, ըստ այդ տեղեկությունների, եղել են նախկին բարձրաստիճան պաշտոնյաներ, նախարարներ, որոնց թվում և նախկին արտգործնախարար Մամեդյարովը: Այս առնչությամբ արժե թերևս հիշել բավականին ուշագրավ հանգամանք, թե ինչպես և երբ պաշտոնանկ եղավ Մամեդյարովը, որն, ըստ էության, եղել է Իլհամ Ալիևի արտգործնախարարը նրա նախագահության հենց սկզբից:
Մամեդյարովի պաշտոնանկության մասին հայտարարվեց 2020 թվականի հուլիսի 16-ին: Դա այն ժամանակն է, երբ Տավուշում ծավալվել էին հայտնի ռազմական գործողությունները, որոնք բռնկվել էին հուլիսի 12-ից, երբ հայկական կողմը հաղորդագրություն տարածեց ադրբեջանական սադրանքի և դրան պատասխանելու մասին: Ալիևն այդ ժամանակ հայտարարել էր, որ բոլոր նախարարները հուլիսի 12-ին եղել են իրենց կաբինետներում, բացի Մամեդյարովից: Հուլիսի 16-ին, ըստ էության, դադարեցին Տավուշում քառօրյա ռազմական գործողությունները, որոնց հետևանքով Ադրբեջանը կրեց վնասներ, իսկ Բաքվում տեղի ունեցան բազմահազարանոց ցույցեր:
Հուլիսի 16-ին էլ հայտնի դարձավ Մամեդյարովի պաշտոնանկության մասին: Հարկ է նկատել, սակայն, որ Ադրբեջանում ԱԳՆ-ում այսպես ասած հատուկ ծառայությունների ստուգումներ սկսել էին հուլիսյան այդ դեպքերից էլ ավելի վաղ: Մամեդյարովը, սակայն, դարձավ փաստորեն հուլիսյան դեպքերի «քավության նոխազը»: Այժմ, փաստորեն, Ադրբեջանը հայտարարում է, որ նա եղել է ՌԴ օգտին լրտեսական խմբում: Հազիվ թե Ալիևի համար այստեղ նորություններ են եղել նաև այդ ժամանակ, եւ թերևս հենց ամենասկզբից: Մամեդյարովի հեռացումը ԱԳ նախարարի պաշտոնից, ըստ էության, թերևս, նշանակում էր, որ Իլհամ Ալիևը այլևս հրաժարվում է ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման գործընթացում Ռուսաստանի հետ համակարգված աշխատանքից; Որևէ կերպ բացառված չէ, որ դա տեղի է ունեցել նաև Թուրքիայի պահանջով: Հարկ է հիշել, որ Թուրքիայի ԱԳՆ-ն առաջինն էր, որ արձագանքեց Տավուշի դեպքերին, ընդ որում՝ իր արձագանքը բավականին ակնհայտորեն հասցեագրված էր Ռուսաստանին՝?թափանցիկ ակնարկով, որ Տավուշում ծավալվում են գործողություններ, որոնք «դուրս» են ռուս-թուրքական հաղորդակցության «մեխանիկայից»:
Տավուշյան իրադարձությունները Հայաստանում ունեցան մի ընկալում մինչև 44-օրյա պատերազմը, և արդեն այլ ընկալում պատերազմից հետո: Եթե մինչև պատերազմ հիմնականում այսպես ասած «բանավեճ» էր ծավալվել, թե ումն է Տավուշում հաջող մարտերի վաստակը՝ Նիկոլ Փաշինյանի՞նը, թե՞ Գրիշա Խաչատուրովինը, որն այդ ժամանակ բանակային երրորդ կորպուսի հրամանատարն էր, ապա պատերազմից հետո տավուշյան մարտերը սկսեցիմն դիտվել իբրև 44-օրյա պատերազմի «կայծերից» մեկը, դրանց պաթոս հաղորդելը՝ Փաշինյանի դիվանագիտական սխալ: Գործնականում, սակայն, 2020 թվականի հուլիսին տեղի ունեցածը, ըստ էության շատ ավելի խրթին ու բարդ իրողությունների հավաքականություն էր, որի առնչությամբ միարժեք եզրակացությունները առնվազն կարող են ավելի շատ լինել զգայական, քան հանգամանալից: Վկան՝ Մամեդյարովի պաշտոնանկությունն ու «լրտեսական» սկանդալը:
