Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը այդ երկրում իշխող կուսակցության առաջ ելույթ ունենալով, որոշել է անդրադառնալ նաև ՀԱՊԿ-ին, ասելով, թե Երևանն ուզում էր այդ կառույցը հանել Ադրբեջանի դեմ, բայց իրենք այնտեղ ավելի շատ ընկերներ ունեն, քան Հայաստանը: Ալիևն իհարկե իրավացի է, այստեղ չկա ոչ մի կասկած, և ավելին՝ ինքս նվազագույնը անցնող տասնամյակի ընթացքում բազմիցս գրել եմ այն մասին, որ ՀԱՊԿ Հայաստանի ռազմա-քաղաքական դաշինք չէ, այլ ավելի շուտ՝ Ադրբեջանի: Տվյալ պարագայում սակայն հարցը դա չէ, այլ այն, որ Իլհամ Ալիևը թեմային որոշել է անդրադառնալ ՀԱՊԿ երևանյան Վեհաժողովի շեմին, ընդ որում, կարծես թե չունենալով որևէ առանձնակի առիթ:
Ի վերջո, եթե Ալիևը վստահ է, որ այնտեղ ավելի շատ իր ընկերներն են, քան Հայաստանի, էլ ի՞նչ կարիք կա հիշել այդ մասին՝ ընկերները կհավաքվեն Երևանում, հերթական անգամ Երևանին կհորդորեն իրենց չդիմել անվտանգության հարցերով, և կգնան իրենց տները: Բայց, ըստ ամենայնի Ալիևն այդքան էլ հանգիստ չէ, ու այստեղ իհարկե խնդիրն այն չէ, թե ունի մտավախություն, որ ՀԱՊԿ ղեկավարները հանկարծ կարող են որոշել աջակցել Հայաստանին, ընդ որում այնպես, որ Ադրբեջանն ունենա լուրջ խնդիրներ: Ալիևի մտահոգությունն այլ մասշտաբի է և խոսելով Հայաստանի մասին, նա մտքում ունի թերևս Իրանը:
Բանն այն է, որ ՀԱՊԿ Երևանի Վեհաժողովին ընդառաջ Հայաստանի փոխարտգործնախարարը մեկնել է Իրան, որտեղ արժանացել է սուբորդինացիոն բարձր ընդունելության՝ նրան ընդունել է Իրանի արտգործնախարար Աբդոլահիանը, ինչը նշանակում է, որ քննարկվել է ոչ թե ընթացիկ, այլ որոշակի առանձնաատկություն ունեցող հարց: Եվ այդ հարցը թերևս կապված է ՀԱՊԿ-Իրան փոխհարաբերության շրջանակի հետ, իհարկե առավել ընդգրկուն ռեգիոնալ չափումներով: Եվ այստեղ հարկ է նկատել որոշակի «սիմետրիան» Սոչիում հոկտեմբերի 31-ին ՌԴ-Հայաստան-Ադրբեջան եռակողմ Վեհաժողովի հետ, որին նույնպես բավականին շոշափելի ասոցացվածություն ուներ Իրանը: Հայաստանի հանդեպ որևէ մտավախություն Ալիևը ՀԱՊԿ առնչությամբ իհարկե չունի, իսկ ահա Իրանի առումով պատկերն այլ է: Նրա ընկերները ՀԱՊԿ-ում ավելի շատ են Հայաստանի համեմատ, բայց ոչ Իրանի: Այստեղ է Ալիևի մտահոգությունը, որ մատնում է նա իր կուսակցական ելույթով: Ինչ խոսք, զուգահեռ, նա փորձում է «ձեռքի հետ» էլ աշխատել Հայաստանի հանրության վրա, ՀԱՊԿ երևանյան Վեհաժողովից առաջ ձգգտելով «յուղ լցնել» հանրային դժգոհ տրամադրություններին, ինչը եթե անգամ որևէ կերպ օգտակար էլ չլինի նրա համար՝ վերը նշված բուն մտահոգության համատեքստում, ապա վնաս չի լինի հաստատ:
