Երևանի ավագանու ընտրություններին ընդհանուր առմամբ հաջող մասնակցելուց ու սեփական խմբակցությունն ունենալուց հետո իր քաղաքական առաքելությունը ավարտեց «Հանրապետություն» և «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցություններին միավորող «Լույս» դաշինքը։ Երկու դաշնակից կուսակցությունները բաժանվեցին բարեկամաբար՝ յուրաքանչյուրն ինքնուրույն խոհրդարանական ընտրություններին մասնակցելու նպատակով։
Գուցե շատերի համար այս իրադարձությունն անակնկալ թվա, սակայն սա բնական քաղաքական գործընթացի հետևանք է, հեղափոխության տրամաբանությունից բխող իրողություն։ Երևանի ավագանու ընտրությունները՝ թեև հարաբերականորեն հաջող էին «Լույս» դաշինքի համար, սակայն մեծ հաշվով՝ բացահայտեցին միավորման իներցիոն բնույթը, դաշինքի ինտեգրացիոն ռեսուրսի սահմանափակությունը։
«Լույս» դաշինքն, ըստ էության, խորհրդարանական «Ելքի» շարունակությունն էր, դրա իներցիոն մոդիֆիկացիան, որը երկար գոյատևել չէր կարող, որովհետև հեղափոխությունը երկրում միանգամայն նոր ստատուս-քվո էր ձևավորել ու ադապտացիոն շրջան պետք է ապրեին բոլոր առողջ քաղաքական ուժերը։
Հեղափոխությունը ոչինչ չի խնայում, անգամ մեծ համակարգերը չեն դիմանում դրա ցնցումներին․ պատմական փոփոխությունները չեն կարող անցնել առողջ օրգանիզմների կողքով ու չազդել դրանց վրա։ Եթե Հայաստանում կան քաղաքական ինստիտուտներ, որոնք չեն ցնցվել հեղափոխության հարվածներից, ապա դրանք այլևս գտնվում են անհուսալի ճահճացման փուլում։
Այս տրամաբանության համատեքստում հեղափոխությունը ժամանակավրեպ դարձրեց «Ելք» դաշինքը ու «Լույսը» դարձավ դեպի նոր իրավիճակին անցման ժամանակավոր հարթակ։ Երևանի ավագանու ընտրություններից հետո ակնհայտ էր, որ «Լույս» դաշինքը քաղաքական ներկա իրավիճակում զարգացման մեծ ռեսուրս չունի ու խորհրդարանական առաջիկա ընտրություններում առավելագույնը կարող է լուծել պատգամավորական մի քանի մանդատի խնդիր։ Դա շատ փոքր առաքելություն էր, որպեսզի դաշինքային հարաբերությունների մեջ պահեր «Հանրապետություն» և «Լուսավոր Հայաստան» կուսակցություններին, որոնք Հայաստանի քաղաքական դաշտի եզակի ուժերից են, որոնք հավատարիմ են իրենց արժեքային համակարգին, սկզբունքներին ու երբեք չեն գնում իրավիճակային լուծումների՝ հանուն մարտավարական հաջողությունենրի կամ մի քանի մանդատների։
Ակնհայտ էր, որ հասարակությունը նախկին «Լույս» դաշինքի կուսակցություններից ակնկալում էր դեմոկրատական ընդդիմության, այլընտրանքի նիշի ձևավորում, մի առաքելություն, որն այս պահին օբյեկտիվորեն չէր կարող իրականություն դարձնել երկու կուսակցությունների միավորումը։
Այդ համոզումն ավելի ամրապնդվեց երկու նշանային իրադարձությունների հետևանքով։ Ընտրական օրենսգրքի բարեփոխումների տապալումը էապես սահմանափակեց մրցակցային, քաղաքական ընտրություններ անցկացնելու հնարավորությունը՝ գրեթե զրոյացնելով դրանց միջոցով դեմոկրատական այլընտրանք ձևավորելու հանարավորությունը։
Եթե սրան հավելենք այն հանգամանքը, որ ՀՀԿ մասնակցությունն ընտրություններին քարոզարշավը մղելու է «սպիտակների» ու «սևերի» հակադրության դաշտ, ապա ակնհայտ է, որ գործնականում անհնար է ծրագրային մրցակցություն ակնկալելը։ Այս համատեսքտում «Լույս» դաշինքի պահպանումը դառնում էր ինքնանպատակ, ինչ-որ իմաստով՝ արհեստական ու ստեղծված ոչ ստանդարտ իրավիճակը «Լուսավոր Հայաստան» և «Հանրապետութոյւն» կուսակցություններին բերեց այն եզրակացության, որ անհրաժեշտ է առանձին մասնակցել ընտրություններին՝ սեփական տեսլականով և ծրագրերով ապահովելու համար հեղափոխության անշրջելիությունն ու թիկունքը։
