Չեխիայի նախագահ Միլոշ Զեմանի հետ Երևանում համատեղ ասուլիսի ընթացքում անդրադառնալով Ադրբեջանի նախագահ Ալիևի հայտարարություններին՝ Սերժ Սարգսյանը հույս է հայտնել, որ Հայաստանի և իր հասցեին արվող այդ հայտարարությունները ժամանակավոր տղայություն են, ոչ թե Վիեննայի պայմանավորվածություններից հրաժարվելու նախապատրաստություն: Սարգսյանը հիշեցրել է, որ ունեն լուրջ աշխատանքի պարտավորություն, և հույս է հայտնել, որ Ալիևը կմնա դրան հավատարիմ: Թե ինչ լուրջ աշխատանքի պարտավորության մասին է խոսքը, Սերժ Սարգսյանը չի մասնավորեցրել:
Հունիսին սպասվում է նրա և Ալիևի նոր հանդիպում: Հայտնի է, որ դրանից առաջ Մինսկի խմբի համանախագահները կողմերին են ներկայացրել ԵԱՀԿ գործող նախագահի մշտական ներկայացուցչի գրասենյակի մոնիտորինգային լիազորությունն ընդլայնելու և հրադադարի խախտման հետաքննական միջազգային մեխանիզմի ներդրման մասին փաստաթղթերի նախագծեր: Նախօրեին Մինսկի խմբի ռուսաստանցի համանախագահ Պոպովը հայտարարել էր, որ սպասում են կողմերի արձագանքին: Մինչ Պոպովը հայտարարում էր դա, Իլհամ Ալիևը Բեռլինում հանդիպում էր հենց ԵԱՀԿ գործող նախագահող երկրի՝ Գերմանիայի կանցլերին:
Նրա հետ համատեղ մամուլի ասուլիսից հետո Ալիևի հայտարարությունների ամենաուշագրավ մասերը վերաբերել են ոչ թե հրադադարին, այլ հակառակը՝ Ռուսաստանից զենք գնելուն, նաև Ռուսաստանի հետ ռազմավարական գործընկերությանը: Այս հայտարարությունների տողատակում, ըստ էության, այն է, որ Ադրբեջանը չի հրաժարվում կրակելու մտադրությունից, այսպես ասած՝ ռազմական դիվանագիտությունից, որի հովանավորը, ըստ էության, հենց Ռուսաստանն է:
Այս ֆոնին էլ ռուսաստանցի համանախագահ Պոպովը հայտարարում է, որ Լեռնային Ղարաբաղը չի կարող բանակցային կողմ լինել և միայն շրջանակային համաձայնագրի պարագայում կարող է դիտարկվել նման հնարավորությունը:
Նման իրավիճակում հարց է առաջանում, թե ինչին է վերաբերում լուրջ աշխատանքի պարտավորությունը, որի մասին խոսում է կամ հիշեցնում Սերժ Սարգսյանը, հրադադարի ամրապնդմա՞ն խնդրին, որը, ի դեպ, նույն Սերժ Սարգսյանը ներկայացրել է որպես բանակցությունը սկսելու պայման, թե՞ շրջանակային համաձայնագրին: Այսինքն՝ արդյո՞ք Երևանն, այդուհանդերձ, ի հեճուկս սեփական պայմանի բանակցում է կարգավորման շուրջ և ստանձնում ինչ-որ պարտավորություններ, թե՞ հավատարիմ է իր դրած պայմանին:
Սակայն, մյուս կողմից, հարց է առաջանում նաև, թե Երևանն ի՞նչ լուրջ պարտավորություն պետք է ստանձնի, եթե ողջունում է հրադադարի մեխանիզմի ներդրումը: Եվ քանի դեռ դրան պաշտոնապես չի համաձայնել նաև Ադրբեջանը, տրամաբանությունը հուշում է, որ Երևանն աշխատելու խնդիր չունի, և միջնորդները պետք է աշխատեն Ադրբեջանի հետ, մինչ նա համաձայնի: Այսինքն, ըստ Վիեննայից հետո հրապարակված օրակարգի և Հայաստանի ներկայացրած իրավիճակի, լուրջ պարտավորություն պետք է ստանձնի Ալիևը՝ չկրակելու, նաև հետագայում այդ պարտավորությունը ամրագրելու մեխանիզմներին համաձայնելու մասով: Քանի դեռ Ալիևը չի ստանձնել այդ մասով լուրջ պարտավորություն, այն էլ փաստաթղթային՝ նաև պատասխանատվության հստակ մեխանիզմներով, հայկական կողմի որևէ պարտավորություն պարզապես վտանգավոր է և դիվանագիտական զիջում:
Եվ քանի որ Սերժ Սարգսյանն էլ խոսում է լուրջ աշխատանքի պարտավորության մասին, կնշանակի, որ հրադադարի մեխանիզմի ներդրման գործում պայմաններ կան երկու կողմի համար էլ: Բնականաբար, հարց է առաջանում, թե որո՞նք են այդ պայմանները, և ի՞նչ բնույթի են դրանք, ի՞նչ շրջանակ են ներառում և առնչվո՞ւմ են արդյոք արդեն բուն կարգավորմանը՝ այդպիսով, ըստ էության, նշանակելով զուգահեռ բանակցային գործընթացի առկայություն:
