Իրանի վերադարձը մերձավորարևելյան գերտերությունների շարքը սկսվեց 2015թ.: Եվ այժմ դա արդեն անդառնալի գործընթաց է: Իրանը չհապաղեց միանգամից ցույց տալ աշխարհին, թե ով է այժմ տերը Մերձավոր Արևելքում: Տնտեսական պատժամիջոցների հենց նախօրեին Իրանը ձերբակալեց սխալմամբ իր ջրային տարածքում հայտնված ամերիկյան պարեկային երկու մոտորանավակների անձնակազմին և բաց թողեց նրանց պատժամիջոցների չեղարկման առաջին օրը:
Այս միջադեպն աննկատ չմնաց Մերձավոր Արևելքում: Պարզ է, որ Թեհրանը այժմ մտադիր է ԱՄՆ-ի հետ խոսել հավասար դիրքերից, իսկ հարևան արաբական երկրների հետ՝ ուժի դիրքից:
Դա հնարավոր դարձավ շնորհիվ Օբամայի փառասիրության և գաղափարական աչքակապության, ԵՄ անդամ երկրների առաջնորդների թուլության: Ռուսաստանը նույնպես նպաստեց դրան: Ընդ որում՝ եթե Եվրոպան Իրանի իշխանություններից իր ընկերությունների համար բազմամիլիարդ արժողությամբ համաձայնագրերի երաշխիք է ստացել, ապա Ռուսաստանը ամենայն հավանականությամբ տանուլ կտա:
Այդ մասին վկայում է նավթի գների աննախադեպ անկումը. Իրանը արդեն հայտարարել է, որ մտադիր է օրական 500 հազար բարել նավթ արդյունահանել: 25-դարյա պետականություն և, ինչպես Ռուսաստանը, գերտերության բարդույթով համակված Իրանը երբեք էլ առանձնապես չի համակրել Ռուսաստանին: Դեռ 1979թ. Իրանի առաջնորդ Այաթոլա Խամենեին ԱՄՆ-ին և ԽՍՀՄ-ին անվանում էր «մեծ և փոքր սատանաներ»՝ դրանով իսկ արտահայտելով իր վերաբերմունքը լիբերալիզմի և կոմունիզմի նկատմամբ: Այժմ, երբ բաց է Սպիտակ տան հետ կապի ճանապարհը, ռուս դիվանագետների ծառայությունների կարիքը օր օրի կնվազի:
Իրանի ոչ մի իշխանություն՝ ո՛չ իսլամական, ո՛չ աշխարհիկ, չի հրաժարվի միջուկային ծրագրից, այն կվերականգնվի մի քանի տարի անց, երբ ամբողջովին վերացված կլինեն բոլոր պատժամիջոցները: Իրանը չի հրաժարվի նաև հաջողությամբ փորձարկվող բալիստիկ հրթիռներից: Դա չեն անի նաև Պարսկական ծոցի արաբական երկրները, մանավանդ, որ Պակիստանը հավանաբար պատրաստ կլինի սուննի եղբայրներին հարմար գնով վաճառել իր միջուկային տեխնոլոգիաները, իսկ Իսրայելը շարունակում է Իրանին համարել իր համար առաջին թշնամին:
Այնպես որ՝ ժամանակ չի լինի շնորհակալություն հայտնելու ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի հինգ հիմնական անդամներին և Գերմանիային այս նոր «աշխարհի» համար. տարածաշրջանի ժողովուրդների մեծ մասը տեսանելի ապագայում ստիպված կլինեն զբաղվել իրենց բանակները պատերազմական պատրաստվածության բերելով և ռմբապաստարաններ կառուցելով:
