Ֆրանսիայի նախագահ Ֆրանսուա Օլանդը երեկ Երևանում հայ-ֆրանսիական գործարար համաժողովի ընթացքում հայտարարել է, որ Հայաստանին չեն ստիպում ընտրություն կատարել, որը դեմ է իր շահերին: Օլանդը միաժամանակ հայտարարել է, որ պետք է գտնել Հայաստանի ու Եվրամիության հարաբերությունների սերտացման այնպիսի մոդել, որը չհակասի Մաքսային միությանը: Օլանդը Հայաստանում է տարածաշրջանային այցով, նա այցելել է Ադրբեջան, հետո Հայաստան, իսկ այսօր կմեկնի Վրաստան:
Ֆրանսիայի նախագահն ասում է, որ չեն ստիպում Հայաստանին ընտրություն կատարել իր շահերի դեմ: Իսկ ո՞րն է Հայաստանի շահը, որո՞նք են Հայաստանի շահերը, որոնց դեմ պետք է ընտրություն կատարվի: Այսպես ասած իշխանական մեկնությամբ` Օլանդի խոսքերն, իհարկե, կմատուցվեն որպես հավաստիացում այն բանի, որ Եվրոպան ընկալում է և ըմբռնում Մաքսային միության վերաբերյալ Հայաստանի որոշումները: Սակայն Մաքսային միություն գնալու մասին որոշումը Հայաստանի շահերի՞ց էր բխում, թե՞ շահերի դեմ էր: Ահա սա է հարցը, որին Օլանդն էլ չի պատասխանում, չի տալիս պատասխան:
Չեն ստիպում Հայաստանին ընտրություն կատարել իր շահերի դեմ: Բայց չէ՞ որ Հայաստանի շահերի դեմ է հենց կատարվել ընտրությունը՝ ընտրությունը դեպի Մաքսային միություն: Չէ՞ որ Հայաստանի շահերն են դրվել այդ ընտրության զոհասեղանին, Հայաստանի ինքնիշխանությունն ու արժանապատվությունն է դրվել այդ ընտրության զոհասեղանին: Շահերն էլ ինչպե՞ս են լինում: Չէ՞ որ Հայաստանի շահերից բխում էր Եվրամիության հետ Ասոցացումը, քանի որ այդ ճանապարհը Հայաստանի համար անվտանգության և տնտեսական զարգացման, ընդհանուր առմամբ սուվերենության, անկախության համար կարևոր այլընտրանքներ էր ապահովելու: Չէ՞ որ ցանկացած միակողմանի կախվածություն դիվերսիֆիկացնելն է Հայաստանի շահերից բխում, ոչ թե այդ կախվածությունն էլ ավելի խորացնելը:
Ֆրանսուա Օլանդը երևի թե խառնել է Հայաստանի և Սերժ Սարգսյանի շահերը, և միգուցե ցանկացել է ասել, որ չեն ստիպում Սերժ Սարգսյանին իր շահերի դեմ որոշումներ կայացնել: Դա արդեն այլ հարց է իհարկե, որովհետև իսկապես Սերժ Սարգսյանն իր շահերին դեմ գնացած կլիներ, եթե հանուն Հայաստանի Հանրապետության շահերի մերժեր Մաքսային միությանը հանձնվելու պարտադրանքը: Այնպես որ, Ֆրանսիայի նախագահին հարկ էր երևի թե ավելի հստակ լինել և տարբերակել Հայաստանի ու Սերժ Սարգսյանի շահերը:
Մյուս կողմից, իհարկե, Օլանդին այս ամենը երևի հետաքրքիր էլ չէ արդեն, պարզապես նա փորձել է ֆրանսիական քաղաքավարություն հանդես բերել հյուրընկալող կողմի հանդեպ: Առավել ևս, որ Օլանդն ու Ֆրանսիան իրենց գլոբալ խնդիրներն ունեն և չափից շատ զբաղված են դրանով, իսկ Հայաստանի շահերով պետք է զբաղվի Հայաստանի հասարակությունը:
Ինչ վերաբերում է Եվրամիության հետ Մաքսային միությանը չհակասող մոդելի ընտրությանը, ապա այստեղ, իհարկե, Օլանդի հայտարարությունը ոչ թե խոսում է մոդելի որոնումների մասին, այլ ըստ էության այն մասին, որ 2013 թվականի սեպտեմբերի 3-ից ի վեր արդեն կես տարուց ավելի Հայաստանի ու Եվրամիության միջև որևէ նոր գաղափար չկա: Օլանդը ոչ թե ապագան է նախանշել, այլ ֆիքսել է ներկայիս դատարկությունը:
