Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինը գաղափարական տեսանկյունից ոչ թե սովետական ղեկավարների, այլ ֆաշիստների հետնորդ է՝ կարծում է Գերմանական Der Spiegel պարբերականի լրագրող Յան Ֆլյայշհաուերը: Իր ասածը հասկանալու համար լրագրողն առաջարկում է վերլուծել Ռուսաստանի ղեկավարի «վախերն ու հակակրանքները»:
Այսպես, Վլադիմիր Պուտինի ելույթների հիմնական թեման «սպառնալիքն է այն ուժերի կողմից, որոնք զգում են ռուս ժողովրդի ներքին ուժը և նրան թույլ չեն տալիս բարձրանալ»: Այդ ուժերը, նախագահի կարծիքով, «ոչ միայն ընդլայնում են Արևելքի վրա իրենց ազդեցության ոլորտը, այլև ոտնձգություն են անում ռուսական հոգու նկատմամբ»,- գրում է լրագրողը:
Մինչ օրս շատերը Կրեմլի արտաքին քաղաքականությունն ընկալում էին աշխարհաքաղաքականության տեսակետից՝ որ Ռուսաստանը փորձում է վերադարձնել Սովետական Միության փլուզումից հետո կորցրած տարածքները: «Սակայն սա ճիշտ չէ,- շարունակում է լրագրողը:- Երբ Պուտինը խոսում է ռուս ժողովրդի թշնամիների մասին, նա շատ ավելի խորն է մտածում, իսկ ավելի ստույգ՝ մտածում է ռուսական հոգու նկատմամբ ոտնձգության մասին»: Պուտինը հենց դա նկատի ունի, երբ խոսում է Արևմուտքից պաշտպանվելու անհրաժետության մասին՝ գրում է Ֆլյայշհաուերը:
Պուտինի պնդմամբ՝ ռուսական աշխարհի մարդը «ամենից առաջ մտածում է այն մասին, որ կա հենց մարդու մի բարձրագույն բարոյական կոչում, մի բարձրագույն բարոյական սկիզբ»: Արևմուտքում, ընդհակառակը, մարդիկ ավելի շատ մտածում են հաջողության և բարօրության մասին, այսինքն՝ իրենց մասին: Այդպիսով, Վլադիմիր Պուտինը «գաղափարական պատերազմ է մղում մակերեսային նյութապաշտության դեմ, արժեքների անկման դեմ, հասարակության ֆեմինիզացման դեմ, որն ուղեկցում է բոլոր ավանդական կապերի անհետացումը, կարճ ասած՝ ոչ ռուսական ամեն ինչի դեմ»:
«Եվրոպական աշխարհակարգը վերանայել պատրաստվող» մարդու բնության մասին մտորելիս Ֆլյայշհաուերը գրում է. «Հնարավոր է՝ մենք չենք համարձակվում ճիշտ զուգահեռներ տանել,որովհետև դրանք մեզ հիշեցնում են այն ժամանակի մասին, որը, ինչպես մենք ենթադրում էինք, ընդմիշտ հետևում է մնացել»: «Ձախերի» կուսակցությունը և որոշ սոցիալ-դեմոկրատներ Գերմանիայում Պուտինին համարում են սովետական առաջնորդների ոգով մարդ, որոնք միշտ պաշտպանել են սոցիալիզմի գաղափարը: Բայց հիմքում մի սխալ է. «Պուտինը հետկոմունիստ չէ, նա հետֆաշիստ է»,- գրում է լրագրողը:
Նա այսպիսի եզրահանգման է գալիս՝ զուգահեռներ անցկացնելով Իտալիայում ֆաշիզմի ձևավորման հետ. «Այնտեղ ևս մարմնի պաշտամունք կար, սեփական իրավունքները պնդելու պաթետիկ հռետորաբանություն, թշնամու գնահատում որպես խարխլվածի և դեգրադացվածի, դեմոկրատիկայի և արևմտյան պառլամենտարիզմի հանդեպ ատելություն, փքված ազգայնականություն»: Ի հաստատումն իր տեսակետի՝ Ֆլյայշհաուերն ուշադրություն է դարձնում, որ «ազատության թշնամիներն աջ ճամբարից վաղուց զգացել են, որ Պուտինի մեջ խոսում է նա, ով կիսում է նրանց գաղափարները», իսկ ինքը՝ Պուտինը, Վիկտոր Օրբանին և Մարին Լե Պենին ճանաչում է «ոգով եղբայրներ»:
Անցած տարի ընդունված «հակագեյ օրենքը», եզրափակում է Ֆլյայշհաուերը, իրականում ի սկզբանե չի հասկացվել իր իրական իմաստով: «Հիմա երևում է, որ այն ժամանակ խոսքն առաջին անգամ գնաց նոր Ռուսաստանի մասին»: Այդ օրենքը, հավելում է Der Spiegel-ը, միայն սկիզբն էր, «շարունակությունն այն մտքի, որ որոշ խմբեր երկրորդ սորտի են՝ դա սեփական ժողովրդի առավելության հավատն է»:
