Արարատյան հայրապետական թեմի առաջնորդ Նավասարդ արքեպիսկոպոս Կճոյանը հայկական թերթերից մեկին հաստատել է, որ «Բենթլի» մակնիշի մեքենա է նվեր ստացել: Ընդ որում, դրանով հետաքրքրվող լրագրողին էլ խորհուրդ է տվել չխառնվել իր անձնական գործերին: Իսկապես, մենք ինչ գործ ունենք արքեպիսկոպոս Կճոյանի և իր ստացած նվերների հետ: Մենք գործ ունենք մեր՝ հարկատուներիս փողով աշխատող վարչապետ Տիգրան Սարգսյանի հետ, որը, եթե չենք սխալվում, Արարատյան հայրապետական թեմի թեմական խորհրդի ղեկավար է:
Ինչպե՞ս է վերաբերվում Տիգրան Սարգսյանն այն հանգամանքին, որ Հայաստանում բարձրաստիճան հոգևորականները այդպիսի օլիգարխիական նվիրատվությունների են արժանանում: Չէ՞ որ հենց Տիգրան Սարգսյանն էր, որ վարչապետ նշանակվելիս հայտարարում էր, թե աղքատության խնդիր ունեցող Հայաստանում մարդիկ պետք է քրիստոնեաբար ապրեն և հարստություն ու շքեղություն ցույց չտան: Նավասարդ Կճոյանը, թերևս, չի լսել Տիգրան Սարգսյանի խոսքերը, այլապես երևի իր նվիրատուներին կասեր, որ պետք չէ նման շքեղ նվերներով վարկաբեկել իր համեստ հոգևորականի քրիստոնեաբարո կերպարը:
Եթե Հայ Առաքելական եկեղեցու բարձրաստիճան հոգևորականն է իրեն այդպես պահում, իրեն թույլ տալիս այդպիսի նվերներ ընդունել ու դեռ մի բան էլ լրագրողներին խորհուրդ է տալիս չմիջամտել իր անձնական հարցերին, ապա հայ քրիստոնյա հասարակությունն ինչ կարող է ակնկալել օլիգարխներից ու մականունավոր պատգամավորներից:
Սակայն այստեղ նաև հարցի մյուս, ոչ պակաս կարևոր մի կողմ կա: Իսկ ի՞նչ են այս ամենի մասին մտածում Հայ Առաքելական եկեղեցու շարքային սպասավորները: Կարելի էր, իհարկե, հարցնել, թե ի՞նչ է մտածում Ամենայն Հայոց կաթողիկոսը, սակայն կաթողիկոսն ինքն է շքեղ մեքենաների և այլ կարգի շքեղությունների հարմարավետությունը վայելում, և այստեղ հարցը բացարձակապես անիմաստ է:
Իսկ ի՞նչ են այս ամենի մասին մտածում Հայ Առաքելական եկեղեցու այն սպասավորները, որոնք անկեղծ ու ազնիվ նվիրումով ծառայության են մտել եկեղեցում՝ հավատալով, որ այն ասկետության, բարեպաշտության ու համեստության մի տաճար է: Ինչպե՞ս են նրանք վերաբերվում իրենց եկեղեցապետերի շքեղություններին, երբ, օրինակ, դրանք համեմատում են այն գործնական անելիքների անհրաժեշտության հետ, որ ունի Հայ Առաքելական եկեղեցին՝ որպես ազգի հոգևոր կյանքի կարևորագույն պատասխանատվություն կրող ինստիտուտ:
Ինչպե՞ս են վերաբերվում նրանք այդ պատասխանատվությունը Բենթլիներով կամ այլ թանկարժեքություններով, բիզնեսներով և աշխարհիկ տարաբնույթ արտոնություններով փոխելու երևույթին, որ գերիշխում է հայ եկեղեցապետերի շրջանում: Ո՞վ է ընդհանրապես մտածում, որ հասունացել է Հայ Առաքելական եկեղեցին նորբուրժույ եկեղեցապետերի ձեռքից ազատելու ժամանակը:
Լուսանկարը՝ bravo.am-ի
