Հայ ազգային կոնգրեսից հեռացած Դավիթ Շահնազարյանն «Արմնյուզ» հեռուստաընկերության եթերում հայտարարել է, որ իր տպավորությամբ` ներկայիս ներքաղաքական իրավիճակը 1997 թվականն է հիշեցնում, և «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը փորձում է ներիշխանական հեղաշրջման պես մի բան անել` ապակայունացնելով պետությունը: Նույն եթերաժամանակի շրջանակում Դավիթ Շահնազարյանը հայտարարեց նաև, թե Հայաստանի ներքաղաքական զարգացումներում, մասնավորապես` խորհրդարանի ընտրության գործընթացում, շատ մեծ է եղել արտաքին ազդեցությունը: Հետևաբար հարց է ծագում` արդյոք Դավիթ Շահնազարյանը համարո՞ւմ է, որ հեղաշրջման փորձը ևս ունի արտաքին ազդեցություն:
Մասնավորապես, կոնկրետ «Բարգավաճ Հայաստան»-ի մասով ակնհայտ է, որ այդ կուսակցությունը ներկայումս իրեն դրել է ռուսական քաղաքականության տրամաբանության մեջ: Դրա մասին է վկայում այն, որ կուսակցության նախագահ Գագիկ Ծառուկյանը թե քաղաքական, թե հասարակական հարթակներում հռչակել է Վլադիմիր Պուտինի` Եվրասիական միության գաղափարն առաջ մղելու քաղաքականություն: Հետևաբար, եթե ԲՀԿ-ն ունի ներքին հեղաշրջման մտադրություն, ապա, ըստ ամենայնի, այդ մտադրությունը պետք է առնվազն համաձայնեցված լինի Ռուսաստանի հետ, եթե չգա հենց Ռուսաստանից:
Այսպիսով, եթե Դավիթ Շահնազարյանի հայտարարությունը փաստացի մոտ է իրականությանը, ապա ստացվում է, որ Հայաստանում ներքին հեղաշրջման մտադրություն ունի ավելի շուտ Ռուսաստանը: Սա ամենևին պետք չէ բացառել, որովհետև Հայաստանում ներկայումս իրադարձությունները զարգանում են Ռուսաստանի համար ոչ շահեկան ռազմավարական և նույնիսկ ռազմաքաղաքական սցենարով: Այդ զարգացումների տրամաբանությունը պահպանելու դեպքում Ռուսաստանն անկասկած կարող է պատրաստ լինել անգամ սեփական դիրքերը պահպանելու ամենառադիկալ քայլերին և գործողություններին, քանի որ խոսքը ներկայումս ոչ թե մարտավարական նահանջի, այլ ռազմավարական հետընթացի մասին է, որ Ռուսաստանն ունենում է Հայաստանում:
Այլ կերպ ասած` խնդիրը միայն Հայաստանի ներքաղաքական կամ ներիշխանական բուրգում այս կամ այն ուժի իշխանության գալը չէ: Խնդիրը առավել լայն է, և կարծես թե ավելի ու ավելի ակնհայտ է դառնում, որ ներկայիս փուլում Հայաստանը կանգնած է առավել գլոբալ հանգուցալուծման պատմական պահի առաջ: Այստեղ, իհարկե, պետության համար միաժամանակ բացվում են թե դրական, թե վտանգավոր հեռանկարներ, քանի որ այդ պատմական հանգույցում հնարավոր են իսկապես լուրջ կատակլիզմներ, քանի որ աշխարհաքաղաքական մրցակցությունը Ռուսաստանի և Արևմուտքի միջև թեժանում է ոչ միայն կովկասյան, այլև ընդհանրապես համաշխարհային մակարդակում: Սակայն Հայաստանը, հասարակությունը և քաղաքական դաշտի ադեկվատ հատվածը այլ ելք չունեն, քան պատրաստվել ամենավատ սցենարներին անգամ` առավելագույն լավը ստանալու համար, քանի որ հակառակ պարագայում լավը լինելու է առերևույթ, և Հայաստանը համակարգային հին արատները հանգուցալուծելու փոխարեն ստանալու է ընդամենը համակարգային խնդիրների փաթեթ, այն էլ` զգալի թուլացած հասարակության պարագայում:
