Այս օրերին Վարդան Օսկանյանի և նրա հիմնադրամի շուրջ ստեղծված իրավիճակի, հարուցված քրգործի ֆոնին, ըստ ամենայնի, առաջանալու է Ռոբերտ Քոչարյանի արձագանքի անհրաժեշտությունը: Բանն այն է, որ այստեղ գրեթե համընդհանուր համոզում կա, որ այդ ակցիան ուղղված է Ռոբերտ Քոչարյանի դեմ, որի գործոնը Հայաստանի ներիշխանական փոխհարաբերություններում կրկին կարծես թե ակտիվացել է և նույնիսկ կարող է շատ վճռորոշ նշանակություն ունենալ նախագահական ընտրություններին ընդառաջ զարգացումներում: Եվ այս պայմաններում, երբ նաև Վարդան Օսկանյանին ուղղված հարվածները դիտարկվում են որպես հարված առաջին հերթին Ռոբերտ Քոչարյանին, երկրորդ նախագահը կարծես թե կանգնում է որևէ կերպ այդ իրավիճակին արձագանքելու և իշխանության մեջ իր, այսպես ասած, յուրային շրջանակներին որևէ կերպ մեսիջ հղելու անհրաժեշտության առաջ:
Այսինքն՝ Ռոբերտ Քոչարյանը երևի թե պետք է ցույց տա, որ ինքը ամենևին խուճապի մատնված չէ, և որ իր ծրագրերը ամենևին չեն փոխվում: Այս բանը նա կարող է անել երկու մակարդակում՝ կամ լուռ կերպով, ոչ հրապարակավ մեկ առ մեկ տեղեկացնելով յուրայիններին, որ խուճապի մատնվել պետք չէ, կամ էլ հրապարակավ ցույց տալով, որ իրեն վախեցնել հնարավոր չէ, և ինքը պատրաստ է գնալ նույնիսկ այդպիսի առճակատումների:
Ի դեպ, այս տեսանկյունից ուշագրավ է այն հայտարարությունը, որ անում էր Գագիկ Ծառուկյանը նախընտրական շրջանում՝ ասելով, որ պատրաստ է հանուն ժողովրդի վստահության զրկանքներ և կորուստներ ունենալ: Երևի Սերժ Սարգսյանը ներկայումս փորձում է ստուգել, թե ինչի են պատրաստ Վարդան Օսկանյանն ու Ռոբերտ Քոչարյանը, թե արդյո՞ք նրանք էլ պատրաստ են կորստի և զրկանքի:
Սա՝ իմիջայլոց, իսկ զուտ քաղաքական հարթության վրա, իհարկե, պահանջարկվում է Քոչարյանի որևէ պատասխան, թեև հավանական է, որ երկրորդ նախագահը չշտապի՝ ամբողջությամբ հասկանալու համար, թե որտեղից է գալիս հարվածը, և դրա որ մասն է, ասենք, դրսում թափ հավաքում, և որ մասն է, որ թափ է ստանում միայն ներսից: Այստեղ, սակայն, բացի զուտ քաղաքական բաղադրիչից, Ռոբերտ Քոչարյանի համար կա նաև մեկ այլ՝ յուրային գործչին թև ու թիկունք կանգնելու պարագան և իշխանական համակարգում, անկախ Քոչարյանի քաղաքական ծրագրերից, ներկայումս երևի թե շատերն են ուշադրությամբ հետևելու, թե Ռոբերտ Քոչարյանը ներկայումս որքանով է ունակ պաշտպանելու իր թեկուզ և պայմանական թիմի անդամներին, հատկապես Վարդան Օսկանյանին, որը հանդիսանում է Քոչարյանի ամենահավատարիմ զինակիցներից մեկը: Այդ իմաստով, անգամ քաղաքական ամիջական շահագրգռությունից դուրս, երկրորդ նախագահը ներկայիս ստեղծված իրավիճակում հայտնվում է մարդկային որոշակի պարտավորությունների առաջ, առնվազն այն իշխանական համակարգի կանոնների և արժեքների շրջանակում, որի հիմնական ձևավորողներից մեկն էլ եղել է հենց ինքը:
