Շենգավիթցիների հետ նախընտրական հանդիպման ընթացքում Սերժ Սարգսյանը խոսել է այն մասին, թե իբր իշխանություններին հաջողվել է Հայաստանի հեղինակությունը բարձրացնել միջազգային ասպարեզում, և որ միջազգային հեղինակավոր կենտրոններն ու մայրաքաղաքները Հայաստանի հանդեպ ավելի մեծ վստահությամբ են լցվել: Սերժ Սարգսյանն իր նախագահության առաջին իսկ ամիսներից խոսում է այս մասին և փաստորեն խոսում է մինչև այսօր:
Սակայն իրականում այս խոսքերը շատ քիչ կապ ունեն իրականության հետ, որովհետև ցանկացած երկրի միջազգային հեղինակություն, և ընդհանրապես ցանկացած երկրի հեղինակություն նախևառաջ սկսվում է սեփական քաղաքացուց: Այսինքն` նախևառաջ քաղաքացու համար պետք է երկիրը, պետությունը լինի հեղինակավոր, որ հեղինակավոր դառնա նաև միջազգային ասպարեզում: Իսկ Հայաստանի քաղաքացու համար Սերժ Սարգսյանի պաշտոնավարման ընթացքում Հայաստանը ոչ միայն հեղինակավոր պետություն չի դարձել, ոչ միայն գրավիչ պետություն չի դարձել, այլ նույնիսկ սկսել է պակաս գրավիչ թվալ, ինչի վկայությունը նոր թափ ստացած արտագաղթն է, երբ քաղաքացիները է՛լ ավելի մեծ թվով են հեռանում Հայաստանից:
Եվ երբ երկիրը սեփական քաղաքացու համար գրավիչ չէ, եթե պետությունը հեղինակավոր չէ նախևառաջ սեփական քաղաքացիների համար, եթե չի կարողանում նրանց պահանջները բավարարել և նրանց պահել հայրենիքում` ապահովելով ազատությամբ, իրավունքով, ստեղծագործական հնարավորություններով, բարեկեցությամբ, ապա ոչ մի կոպեկի արժեք չի կարող ունենալ միջազգային հեղինակությունը, ինչպիսին էլ որ այն լինի: Եվ այս տեսանկյունից, Սերժ Սարգսյանը պետք է ոչ թե խոսի երկրի միջազգային հեղինակությունը բարձրացնելու մասին, այլ պատասխան տա այն բանի համար, որ անցած տարիների ընթացքում է՛լ ավելի է նվազել երկրի ներքին հեղինակությունը, պետության հեղինակությունը սեփական քաղաքացիների շրջանում:
