«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է «Ժառանգություն» կուսակցության վարչության քարտուղար Կարինե Հակոբյանը:
– Իր հեռուստաընկերության փակումից հետո ընդդիմադիր դառնալու հայտ է ներկայացրել նաև Տիգրան Կարապետյանը, որը չի բացառել արտահերթ ընտրությունների անցկացման պահանջի առաջքաշումը: «Ժառանգություն» կուսակցությունը ինչպե՞ս է վերաբերվում այս նախաձեռնությանը, որքանո՞վ եք լուրջ համարում դա:
– Իհարկե, բոլորիս համար մի քիչ անսպասելի էր նման շրջադարձը: Բոլորս գիտենք Տիգրան Կարապետյանին` իր սահմաններում: Բայց այս վերջին հանրահավաքը իրեն մեկ այլ հարթության վրա դրեց, ընդ որում` նա այդ հարթության վրա հայտնվեց ոչ իր կամքով, այլ` հանգամանքները բերեցին սրան: Իմ տպավորությամբ, հասարակությունը հավաքվել էր ոչ թե անձի շուրջ, այլ` իր բողոքը հայտնելու սոցիալական ծայրահեղ կեղեքումից, այլևս չափ ու սահման չճանաչող անարդարությունից: Սա կարծես մեկ հնարավորություն էր, որ մարդիկ հավաքվեին ու իրենց բողոքը հայտնեին` անկախ նրանից, թե ով է բողոքի ակցիան կազմակերպողը: Պարզապես Տիգրան Կարապետյանն ուներ մեկ առավելություն` նա ուներ ՀՀ տարածքում սփռվող հեռուստատեսություն, և իր հնարավորությունը կարողացավ իրացնել: Ես ինքս կողմնակից չեմ հեղափոխական լուծումներին, թեև կարծում եմ` դա ևս մի ճանապարհ է, դա այն ծայրահեղ ճանապարհն է, որին ստիպված են մարդիկ գնում: Ե՛վ ես, և՛ մեր կուսակցությունը խորքային, համակարգային բարեփոխումների կողմնակից ենք: Իսկ ահա իշխանությունները չեն կարող հասկանալ, որ եթե փակում են այդ դուռը, հասարակությանը մղում են հեղափոխության ճանապարհի:
– Իսկ հավանական համարո՞ւմ եք, որ որևէ կերպ «Ժառանգությունն» ու Կարապետիչը համագործակցեն:
– Ես չեմ ուզում մասնավորեցնել, բայց ասեմ, որ քաղաքականության մեջ մեծ գործերի համար կարելի է մի կողմ դնել փոքր տարաձայնությունները և համախմբվել: Դա է ճանապարհը: Դա վերաբերում է ընդհանրապես ընդդիմադիր դաշտում գործող ուժերին:
– Կարապետիչի այս հանրահավաքի մարդաշատությունը կարծես թե ոմանց համար անսպասելի էր: Ընդդիմությունը` Հայ ազգային կոնգրեսը, «Ժառանգությունը», ՀՅԴ-ն արդյոք մտածելու առիթ չունե՞ն, որ միավորվեն ու այդ բողոքավոր զանգվածին տեր կանգնեն: Այսինքն` այդ ժողովրդի բազմությունը մտածելու առիթ չի՞ տալիս Ձեզ:
– Ես անկեղծ ասեմ` այսօր Հայաստանում առկա իրավիճակի դեպքում տասնապատիկ անգամ շատ մարդ պետք է հավաքվեր, ուղղակի կազմակերպելու հարց է: Ժողովրդի 80 տոկոսը կարող է ոտքի կանգնել, քանի որ միայն 20 տոկոսն է, որ օգտվում է երկրի բարիքներից: Երկիրը այդ 20 տոկոսի կողմից անխնա շահագործվում է` հասարակությունն ու երկիրն իր պատմությամբ, մշակույթով, ընդերքով… Ինչ վերաբերում է ընդդիմության միավորմանը, ապա ժամանակն ամեն ինչ ցույց կտա: Այս պահին դժվար է կանխատեսումներ անել, և կուզեի, որպեսզի կատարվածից եզրահանգումներ աներ ոչ թե ընդդիմությունը, այլ` իշխանությունը: Լարվածությունը մեղմացնելու փոխարեն, իշխանությունները հակառակն են անում: Նշանակվեց Երևանի նոր քաղաքապետ: Ինչից պետք է սկսեր, բայց ինչից սկսեց: Երևանի բնակչությունը նրանից առաջին հերթին սպասում էր, որ վերացներ աչքի զարնող անարդարությունները կամ գոնե հայտարարեր, որ Երևանի կենտրոնի մայթերի վրայից պետք է հանվեն սրճարաններն ու խանութները: Աբովյան փողոցով անցե՞լ եք: Մի՞թե քաղաքապետը չի տեսնում այդ քրեական քաղաքաշինությունը, մայթերի բետոնապատ խանութները: Այս նոր քաղաքապետը չի՞ տեսնում օղակաձև զբոսայգին, Օպերայի շրջակայքը: Այգիների քաղաք համարվող Երևանն ինչի՞ է վերածվել: Ինչո՞ւ չի խոսում դրա մասին… որովհետև պետք է պայքարի ուժեղների դեմ: Բայց մի՞թե ամոթ չի, որ նա պայքարը սկսում է խեղճ, հալածված, տուժված, իր օրվա հացը հայթայթող մարդկանցից: Դա տղամարդուն վայել չի, իրեն հարգող մարդը արդյո՞ք թույլից կսկսի, թույլի վրա ձեռք կբարձրացնի: Բայց նրա էությունն է այդպիսին:
– Իշխանություններն, ընդհակառակը, պնդում են, որ իրենք արմատական բարեփոխումներ են իրականացնում, և դրա ապացույցը տարեվերջյան կադրային փոփոխություններն էին:
– Ինձ թվում է` ես աբսուրդի թատրոնում եմ գտնվում, իսկ վարչապետի ելույթները աբսուրդի թատրոնի մի դերակատարում է: Ինչու պետական գույքի կողոպուտի համար աշխատանքից չեն ազատվում բարձր պաշտոնյաները: Վերահսկիչ պալատը չարաշահումների վերաբերյալ այդքան փաստեր է հրապարակել, որոնցից յուրաքանչյուրի վերաբերյալ քրեական գործեր պետք է հարուցվեին: Բայց չի արվել… ինչո՞ւ: Ինչո՞ւ մենք չենք տեսնում պատիժ կրող նախարարների, և մինչև այդ պատիժը նրանք չկրեն, ոչինչ չի փոխվի այս երկրում:
– Վերջին շրջանում գնալով ավելանում է բողոքավոր զանգվածը` համատարած թանկացումներ, ավելացել է տոնավաճառների այն աշխատակիցների թիվը, որոնց կրպակները քանդում են: Այդ բողոքավոր զանգվածին ո՞վ պետք է «տեր» կանգնի:
– Տեր կանգնելու խնդիր չկա: Կան կուսակցություններ, որոնցից յուրաքանչյուրն ունի իր ընտրազանգվածը: Այստեղ համագործակցության մեխանիզմների խնդիր կա, որովհետև` ընդդիմադիր տարբեր ուժերի միավորումը բարդ պրոցես է, հարկավոր է հասունացնել այդ միավորումը: Կուսակցություններից յուրաքանչյուրն ունի իր առանձնահատկությունները (չեմ ուզում ասել գաղափարախոսությունը): Եվ պետք է նրանք գործեն համերաշխության դաշտում, մեկը մյուսին չխանգարեն, մանավանդ` նրանք, որոնք ունեն լրատվական միջոցներ: Եվ միայն այդ պայամաններում հնարավոր կլինի խոսել միավորման մասին:
– Միավորման նախադրյալներ տեսնո՞ւմ եք, թե՞ ոչ:
– Ես ինքս միավորման կողմնակից եմ: Միավորման համար անհրաժեշտ է միասին աշխատելու համերաշխություն և կուլտուրա:
