Կան արտահայտություններ կամ արտահայտվող մտքեր, որոնք ընտրությունների մոտենալուն զուգահեռ հաճախակիանում են: Դրանցից մեկն էլ այն է, որ ընդդիմությունը հաջողության հասնելու համար պետք է միավորվի: Մենք` Հայաստանի քաղաքացիներս, դա լսում ենք քանի տարի, իսկ ամեն համապետական ընտրությունից առաջ լսում ենք ավելի ուժգին: Ընդ որում` դա Հայաստանի քաղաքական դաշտում արտահայտվող հազվագյուտ մտքերից է, որի հետ վիճելը բավական դժվար է: Իսկապես, իշխանության բիրտ ուժի դեմ արդյունավետ պայքարի համար ընդդիմադիր ուժերը պետք է միավորվեն: Բայց ամբողջ հարցն այն է, թե որոնք են ընդդիմադիր ուժերը: Ինչքան իրավացի է նրանց միավորվելու կոչը կամ պահանջը, այդքան էլ իրավացի է հասարակությանը հուզող հարցը, թե որոնք են ընդդիմադիր ուժերը: Անունների առումով կարծես թե ամեն ինչ պարզ է, բայց հարցը բովանդակությունն է:
Ընդ որում` ոչ թե անունները կրողների բովանդակությունը, այլ ընդդիմություն հասկացության: Ի՞նչ է ընդհանրապես ընդդիմությունը Հայաստանում. արդյո՞ք դա միայն իշխանությանը քննադատելը, հայհոյելն է, թե՞ ընդդիմությունն ավելին է այդ ամենից: Նորմալ, քաղաքակիրթ, զարգացած ու կայացած քաղաքական ու տնտեսական համակարգերով երկրներում ընդդիմությունը հենց քննադատությունն է, մոտեցումների տարբերությունը: Բայց Հայաստանն այդ երկրների շարքում չէ, հետևաբար այստեղ ընդդիմություն հասկացությունն այլ բովանդակություն պետք է ունենա: Իսկ քանի որ Հայաստանում գործ ունենք կայացած ու կարծրացած ամբողջատիրական համակարգի հետ, ապա դրա ընդդիմությունն էլ բովանդակային առումով ենթադրում է, այսպես ասած, կոնտրհամակարգ, որը պետք է ընդդիմությունն առաջարկի հասարակությանը: Ընդ որում` բանը ոչ միայն խոսքով, այլ գործնականում առաջարկի մասին է, ոչ թե լսելի, այլ շոշափելի համակարգի մասին: Թերևս հենց դա պետք է լինի այն չափը, որով Հայաստանում պետք է չափվի ընդդիմությունը:
Եվ ահա, երբ չափում ենք այդ չափով, ակնհայտ է դառնում, որ Հայաստանում Հայ ազգային կոնգրեսից բացի, այլ ընդդիմություն, մեծ հաշվով, չկա: Բանն այն է, որ այսօր միայն Կոնգրեսն է, որ հասարակությանն առաջարկում է քիչ թե շատ շոշափելի այլընտրանքային համակարգ: Այն, անկասկած, հեռու է կատարելությունից, հեռու է նույնիսկ ցանկալիից, ունի բազմաթիվ և բազմաբնույթ թերություններ, առաջացնում է շատ հարցադրումներ: Սակայն Կոնգրեսը միակն է, որ առաջարկում է գործող համակարգ: Ահա թե ինչու, երբ խոսք է գնում ընդդիմության միավորման մասին, ամենից տրամաբանականը միավորումն է հենց Կոնգրեսի շուրջ, Կոնգրեսի շրջանակում: Խնդիրն այստեղ ամենևին անվանումը կամ անձերը չեն, այլ հենց համակարգը, որը` որպես ընդդիմադիր, այլընտրանքային գործող համակարգ, միակն է: Հետևաբար, քանի դեռ չկան այլ համակարգեր, ըստ էության ժամանակի վատնում են դառնում այլ առանցքների շուրջ, այլ անունների շուրջ միավորվելու առաջարկները: Ավելին, այդ առաջարկները հենց վերաբերում են արդեն անուններին, անձերին, անձնավորում են հասարակական ու պետական կարևոր նշանակություն ունեցող խնդիրը` ընդդիմության միավորման գործը:
