Սերժ Սարգսյանը Սեուլում մասնակցում է միջուկային անվտանգության Վեհաժողովին, որ հրավիրվում է ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբամայի նախաձեռնությամբ: Դրան մասնակցում են միջուկային զենք ունեցող տերությունները, ինչպես նաև միջուկային տեխնոլոգիաներ օգտագործող պետությունները:
Առաջին համաժողովը տեղի ունեցավ նախորդ տարի ապրիլին՝ Վաշինգտոնում, որին հրավիրվեց նաև Սերժ Սարգսյանը: Բայց Սարգսյանի մասնակցությունն այդ համաժողովում ոչ թե աչքի ընկավ միջուկային ընտանիքում Հայաստանի որոշակի դերակատարմամբ, նախաձեռնողականությամբ, այլ ընդամենը նրանով, որ դիտարկվում էր Վաշինգտոնում Սերժ Սարգսյան-Ռեջեփ Թայիփ Էրդողան հանդիպման հավանականությունը: Դրանից և Օբամայի հետ 45 րոպեանոց հանդիպումից բացի, Սերժ Սարգսյանի վաշինգտոնյան այցն ու Վեհաժողովին մասնակցությունն աչքի չընկավ:
Սեուլի Վեհաժողովին մասնակցությունը աչքի չի ընկնում նույնիսկ դրանով, և Հայաստանը, լինելով Վեհաժողովի մասնակից` փաստացի ավելին չէ, քան ստատիկ դիտորդը: Արդյոք դա ա՞յն դիրքն է, որ օբյեկտիվորեն բաժին է ընկնում Հայաստանին: Դատելով Հայաստանի իշխող դասի ներկայիս որակից, Հայաստանի կառավարման ներկայիս տրամաբանությունից և բովանդակությունից` նույնիսկ ստատիկ մասնակցի դիրքը համարվում է մեծ նվաճում կամ ձեռքբերում, մեծ հաջողություն Հայաստանի համար: Բայց եթե նկատի ենք առնում, որ Հայաստանը հարավկովկասյան ռեգիոնում հանդիսանում է միակ պետությունը, որն ունի միջուկային տեխնոլոգիա՝ ատոմակայան և հավակնում է նաև կառուցել նորը, ապա այդ դեպքում Հայաստանը, թերևս, պետք է որ հավակնի առավել նշանակալից դերի, քան ընդամենը վիճակագիրը: Բայց բանն էլ հենց այն է, որ իշխող դասի կամ պետական կառավարման համակարգի ներկայիս տրամաբանությամբ և բովանդակությամբ Հայաստանն օբյեկտիվորեն չի կարող հավակնել առավել նշանակալի դերի:
Բանն այն է, որ այդ իշխող դասի համար էական է, որ տեղ ունենա Սեուլի կամ այդօրինակ Վեհաժողովներում, որպեսզի հետո այդ տեղը նկարահանվի հեռուստախցիկներով և ցուցադրվի Հայաստանում՝ հանրությանը և նաև իշխող համակարգին հավատացնելով, որ Սերժ Սարգսյանն ունի միջազգային բարձր ընդունելություն, և իմաստ չունի վիճարկել նրա իշխանությունը կամ կասկածել, որ Արևմուտքը կարող է նրան զրկել իշխանությունից: ՀՀԿ համագումարի ելույթում, որ հնչեց մարտի 10-ին, Սերժ Սարգսյանը խոսում էր արտաքին քաղաքականության նախաձեռնողականության անհրաժեշտության մասին: Բայց, բացի հայ-թուրքական «ֆուտբոլային դիվանագիտության» նախաձեռնությունից, Սերժ Սարգսյանը արտաքին քաղաքականության նախաձեռնողականության որևէ այլ նշանակալից օրինակ չներկայացրեց: Մինչդեռ հայ-թուրքական դիվանագիտությունն արդեն ակնհայտորեն անցած էտապ է և այն վերսկսվելու պարագայում անգամ լինելու է բոլորովին այլ տրամաբանությամբ, քան այն, ինչ «նախաձեռնել» էր Սերժ Սարգսյանը:
Հայաստանի նախաձեռնողականության միտումներ նկատվեցին նախորդ տարի սեպտեմբերի վերջին և հոկտեմբերին, երբ Սերժ Սարգսյանը այց կատարեց Միացյալ Նահանգներ, Ֆրանսիա և Լեհաստան երթուղով, իսկ հետո էլ Հայաստանում ընդունեց Ֆրանսիայի նախագահին: Նահանգներից մեկնելով Ֆրանսիա` նա այնտեղ քննարկեց Հայաստանի էներգետիկ համակարգում, մասնավորապես ատոմակայանի շինարարության մեջ Ֆրանսիայի մասնակցության հնարավորությունը: Իսկ Փարիզից էլ մեկնելով Վարշավա և մասնակցելով ԵՄ «Արևելյան գործընկերության» ծրագրի Վեհաժողովին, մի քանի կարևոր հայտարարություն արեց տարածաշրջանում եվրոպական էներգետիկ ծրագրերի, դրանց պատերազմ սնուցող էության և դրանից խուսափելու համար այդ ծրագրերի դիվերսիֆիկացման անհրաժեշտության մասին: Իսկ դրանից մի քանի օր անց էլ Երևանում ընդունելով Նիկոլա Սարկոզիին` Սերժ Սարգսյանը կրկնեց Վարշավայում արտահայտած մտքերը, ինչպես նաև կրկին քննարկվեց էներգետիկ ներդրումների հարցը, ու Սարկոզին հայտարարեց, որ Ֆրանսիան աշխատանքային խումբ կգործուղի Հայաստան՝ նոր ատոմակայանի կառուցմանը Ֆրանսիայի մասնակցության հնարավորությունը քննարկելու համար: Սակայն այդ հայտարարությունները կարծես թե սպասում են շարունակության, ու այդ շարունակությունը կարծես թե չկա թե՛ Եվրոպայից, թե՛ Հայաստանից: Ու տպավորությունն այն է, որ Եվրոպան չի ուզում շարունակել, իսկ Հայաստանն էլ չգիտե ինչպես շարունակել: Միգուցե այն պարզ պատճառով, որ Հայաստանն իր էներգետիկ ոլորտն ամբողջությամբ հանձնելով Ռուսաստանին, ներկայումս այդ ոլորտում փոփոխություններ մտցնելու ներուժ չունի և հույսն այդ առումով այն բանի վրա է, որ Արևմուտքը այդ առումով ինչ-որ պայմանավորվածությունների գա Ռուսաստանի հետ և մտնի Հայաստանի էներգետիկ ոլորտ:
Արդյունքում պաշտոնական Երևանին մնում է վիճակագրի դերը, մինչև որ Հայաստանը տարածաշրջանում կկորցնի միջուկային տեխնոլոգիաներ օգտագործող միակ պետության կարգավիճակը, երբ այլևս անգամ վիճակագրի դերը Երևանի համար կդադարի նույնիսկ քարոզչական էֆեկտի համար պիտանի լինելուց: Այդ հեռանկարից խուսափելու համար իհարկե Հայաստանում անհրաժեշտ է ներքին և արտաքին քաղաքականության, մոտեցումների, պատկերացումների էական, շրջադարձային վերանայում, արդիականացում, որի շնորհիվ կբարձրանա երկրի ինքնիշխանության և միջազգային քաղաքական սուբյեկտության մակարդակը, դրա հետ մեկտեղ՝ նաև հնարավորությունները, որոնք անհրաժեշտ են տարածաշրջանում միակ «միջուկային» պետության դիրքից առավելագույն շահ քաղելու համար: Առայժմ, այդ առումով էլ, իշխող դասը առավելապես մնում է ելույթների սահմանում և չի ցուցաբերում դրանից դուրս գալու կամք: Եվ այդպես կլինի այնքան ժամանակ, քանի դեռ Հայաստանում կիշխի ոչ թե դուրս գալու, այլ դուրս չգալու փիլիսոփայությունը՝ իշխանության ընձեռած ոսկեբեր գետակից դուրս չգալու փիլիսոփայությունը: Միայն թե խնդիրն այստեղ այն է, որ այդ փիլիսոփայությամբ լողորդներին, որքան էլ նրանք հմուտ են լողում, այդ գետակն ի վերջո ինքն է դուրս նետում ափ՝ հաճախ նույնիսկ հարվածելով ափամերձ քարերին:
