Վարդան Օսկանյանի ԲՀԿ-ականացմանը քաղաքական դաշտը հիմնականում հանգիստ է արձագանքել, սակայն կասկած չկա, որ այդ առիթով կա ներքին մեծ լարում և անհանգստություն: Խոսքն, իհարկե, Վարդան Օսկանյանի մասին չէ, այսինքն՝ հենց նրա անդամակցության, այլ դրա տակ եղած ենթատեքստի, որը կապված է Ռոբերտ Քոչարյանի քաղաքական ակտիվացման հետ: Եվ սա իսկապես լուրջ իրողություն է քաղաքական դաշտում՝ անկախ այն բանից, թե ինչպիսի հարաբերություն է ունենալու Քոչարյանն այդ առումով Սերժ Սարգսյանի հետ: Եթե նրանք այնուհանդերձ հակադիր են լինելու, ապա սրանով այդ հակադրությունն ըստ էության «զագս» է մտնում, այսինքն՝ պաշտոնականացվում է, իսկ եթե նրանք խաղալու են փոխադարձաբար պայմանավորված, ապա այստեղ նույնպես լուրջ փոփոխություն կա իրավիճակի զարգացման առումով, քանի որ իշխանությունն այդ փոխպայմանավորված խաղով դառնում է էլ ավելի կուռ և միևնույն ժամանակ ճկուն, ինչը բավական լուրջ մարտահրավեր է ընդդիմությանն ու հասարակությանը:
Այս իրողությունների բուն վեկտորը հասկանալու համար, անկասկած, ժամանակ է պետք: Սակայն այստեղ շատ էական է լինելու Հանրապետականի, այսինքն՝ Սերժ Սարգսյանի արձագանքը: Ըստ էության, իրավիճակը պետք չէ պատկերացնել բացարձակությամբ, այն իմաստով, որ կամ ամեն ինչ լինում է՝ ինչպես Սերժ Սարգսյանն է կամենում, կամ ամեն ինչ լինում է՝ ինչպես կամենում է Ռոբերտ Քոչարյանը: Կարծես ակնհայտ է, որ նրանց ազդեցությունները իշխանական համակարգում բաժանված են, ու թեև ներկայումս ակնհայտորեն ավելի մեծ է Սարգսյանինը, այդուհանդերձ, Ռոբերտ Քոչարյանն էլ պակաս ազդեցիկ չէ, և, ի վերջո, Սերժ Սարգսյանը շատ հարցերում անկասկած ստիպված է գնալ փոխզիջման նրա հետ: ԲՀԿ-ն կարծես թե հանդիսանում է այդ հարցերից մեկը:
Սարգսյանն ակնհայտորեն չկարողացավ ամբողջությամբ սանձել «Բարգավաճն» ու դարձնել անառարկելիորեն ձեռնասուն: Այնպես որ, եթե այս ամենը պայմանավորված է և փոխհամաձայնեցված, ընդ որում՝ ոչ թե ընդամենը փոխզիջումային, այլ պարզապես ռազմավարական գործակցության իմաստով, ապա ՀՀԿ արձագանքը կլինի, թերևս, այդ տրամաբանության մեջ և չի կրի ընդգծված հակաքոչարյանական բովանդակություն: Այդ դեպքում Սերժ Սարգսյանի արձագանքը կլինի փոխլրացնող և կկրի, ամենայն հավանականությամբ, որոշակի կարծր բնույթ և կլինի իշխանության ամրությունը ցույց տալու փորձ՝ ուղղված հասարակությանը:
Բայց, եթե Սերժ Սարգսյանը ստիպված է եղել ընդունել Քոչարյանի քայլը, ապա, ամենայն հավանականությամբ, Սարգսյանի պատասխան քայլը չի ուշանա, և մենք առաջիկայում ականատես կլինենք իշխանության քոչարյանական թևին ուղղված հերթական մի հարվածի: Ընդ որում, հատկանշական է, որ Սարգսյանն այդ հարվածաշարը սկսել է շատ վաղուց, բայց վերջին շրջանում այն ընդհատվել էր: Վերսկսելը Սերժ Սարգսյանի համար կարող է էֆեկտիվ լինել երկու տեսանկյունից. նախ՝ Ռոբերտ Քոչարյանին ուղղված պատասխան քայլ, և, բացի այդ էլ, նախընտրական կապիտալի կուտակում, երբ այդ քայլը կարող է մատուցվել համակարգային փոփոխությունների քողի տակ և լինել հասարակահաճո, ինչը նախընտրական շրջանում պակաս կարևոր նպատակ կամ թիրախ չէ:
