Հայաստանի քաղաքական դաշտը, ի տարբերություն միջազգային ասպարեզի, բավական դանդաղ է արթնանում տոնական թմբիրից: Տարվա արդեն տասներորդ օրն է, իսկ Հայաստանում դեռևս որևէ նշանակալի իրադարձություն այդ իմաստով տեղի չի ունեցել, անգամ` հայտարարության մակարդակով: Սա միգուցե նորմալ կլիներ, ասենք, Շվեդիայի, կամ Շվեյցարիայի համար՝ թեև այնտեղ էլ արդեն ԿԲ նախագահն է հրաժարական տվել` ֆինանսական մեքենայությունների հետ կապված մեղադրանքի համար: Բայց երբ Հայաստանում չի կատարվում ոչինչ, դա արդեն տարօրինակ է: Բանն այն է, որ Հայաստանում առկա կարևորագույն, կենսական հիմնախնդիրների բազմազանությունն ուղղակի հրամայական է դարձնում օգտագործել ամեն մի օրը, ժամը, րոպեն, որպեսզի երկիրը դուրս գա չափազանց ծանր սոցիալ-հոգեբանական և տնտեսա-քաղաքական իրադրությունից, որպեսզի հաղթահարվի աղքատությունն ու ազգային աղետ հանդիսացող արտագաղթը, որպեսզի հաղթահարվի իրավական վակուումը և ամենաթողությունը:
Սակայն Հայաստանում ոչինչ չի կատարվում, կարծես մենք աշխարհի ամենաանհոգ երկիրն ենք, որը չունի խնդիրներ և որին մնացել է միայն տոնել ու տոնել իր նվաճումներն ու ձեռքբերումները: Իրականում սա, իհարկե, ոչ թե անհոգության, այլ անհամարժեքության արտահայտություն է: Հայաստանի իշխանությունը, Հայաստանի, այսպես ասած, կառավարիչները բացարձակապես համարժեք չեն իրենց մտածողությամբ, համարժեք չեն իրավիճակին, ժամանակին, խնդիրներին։ Թեև խոսում են համաշխարհային միտումների և արագ փոխվող աշխարհի մասին, սակայն դրան էլ համարժեք չեն: Եվ այս ամենով հանդերձ, նրանք նույնիսկ իրենց անձնական շահին, անձնական անվտանգության հեռանկարներին համարժեք չեն, որովհետև պատկերացնում են, թե հնարավոր է շարունակել նույն կերպ՝ ժամանակ ձգելով, հանրությանը արտաքին փայլերով կերակրելով ու խաբելով: Մինչդեռ այդ ամենն արդեն վաղուց հնարավոր չէ, ու վաղուց հնարավոր չէ այդ ամենը փոխարինել խոսքերով: Այդ ամենը պահանջում է ռեալ, կենսական փոխարինում իրական գործերով, իրական փոփոխություններով: Իսկ դրանք այնքան շատ են, որ պահանջում են օգտագործել վայրկյաններն անգամ:
Մինչդեռ Հայաստանում արդեն տասն օրից ավելի է, ոչինչ չի կատարվում, և եթե երկրում փոփոխությունների համար պատասխանատու իշխանություններից ոմանց թվում է, թե Հայաստանն իրենցով տոնական վայելքի մեջ է, չարաչար սխալվում են, որովհետև Հայաստանն իրենցով ընդամենն ազատ անկման մեջ է: Միգուցե Նոր Տարվա առաջին խմբագրականը պետք էր ավելի լուսավոր գրել, պետք էր ավելի հուսադրող գրել: Բայց դա կլիներ ընդամենը դատարկ տուրք՝ ընդունված կարգին: Մինչդեռ կարևորը տուրքն է պետության և հասարակության ապագային, որն էլ կոնկրետ մեր դեպքում մեր տեքստերն են, որոնց միջոցով փորձում ենք ահազանգել երկրում առկա իրավիճակի և մտահոգիչ իրողությունների մասին: Բայց, մենք մենակ չենք, և այստեղ է հույսը: Մենք ունենք բազմաթիվ համախոհներ՝ թե՛ մեր իսկ ոլորտում, թե՛ ընդհանրապես հասարակության տարբեր շերտերում:
Եվ այստեղ է հույսը, մեր բոլորի հույսը, որ մենք կանք, և ամեն մեկս պատրաստ ենք մեր տեղում տալ մեր տուրքը՝ պետության և հասարակության ապագային, նոր՝ 2012 թվականին ավելացնելով այն և ակնկալելով այդ համատեղ տուրքի նշանակալի արդյունք:
Լուսանկարը՝ Գագիկ Շամշյանի
