Հայ առաքելական սուրբ եկեղեցու բոլոր հինգ տաղավար տոներին հաջորդող օրը մեռելոց է: Տաղավար տոներից միայն Սուրբ Ծնունդն ու ապրիլի 6-ին տոնվող Աստվածհայտնության տոնն են նշվում ֆիքսված օրերի, մնացած դեպքերում տաղավար տոնը միշտ կիրակի է, և հետևաբար դրան հաջորդող երկուշաբթին է մեռելոց` պաշտոնապես ոչ աշխատանքային օր 2008թ.-ից:
Քանի որ եկեղեցական օրը սկսվում է երեկոյան ժամը 17.00-ից, մեռելոցն սկսվել է արդեն երեկ` Սուրբծննդյան պատարագի վերջին հոգեհանգստի արարողությամբ։ Մեռելոցը ավելի շուտ հին ժողովրդական սովորություն է, որը տարիների ընթացքում դարձել է նաև եկեղեցական արարողակարգի մի մաս։ Խորհրդային տարիներին այս սովորույթը մոռացության էր տրվել:
Տաղավար տոներին հաջորդող օրերին գերեզմաններ են գնում նաև ուղղափառները, իսկ քրիստոնեական մնացած բոլոր ուղղությունները նման սովորույթ չունեն։
Տոների այս անվանումը գալիս է հրեական տաղավարաց տոներից, որոնց ընթացքում մարդիկ հեռանում էին տնից ու մի քանի օր ապրում վանքերում կամ ժամանակավոր կացարաններում:
Այժմ ևս տաղավար տոները տևում են մի քանի օր: Սուրբ Ծնունդը, օրինակ, տևում է 8 օր` հունվարի 6-ից մինչև 13-ը: Հունվարի 7-ին մեռելոց է: Այս օրը մարդիկ գնում են գերեզմաններ` աղոթելու իրենց ննջեցյալ հարազատների հոգու փրկության համար: Քանզի նրանք արդեն ոչինիչ չեն կարող փոխել իրենց կյաքնում կատարած գործողություններում, մեզ մնում է Աստծուց խնդրել` ներել նրանց մեղքերը: Եկեղեցին խորհուրդ է տալիս՝ նախքան գերեզմաններ գնալը եկեղեցի գնալ ու լսել մեռելոցի պատարագը: Այս պատարագի ժամանակ քահանան աղոթում է բոլոր ննջեցյալների հոգիների համար, իսկ մարդիկ տալիս են իրենց մահացած հարազատների անունները, որպեսզի քահանան օրհնի նրանց հոգիները:
