Հայ ազգային կոնգրեսի համակարգող Լևոն Զուրաբյանը երեկ Հանրային հեռուստաընկերության եթերում հայտարարել է, որ եթե Կոնգրեսին չհաջողվի մինչև հերթական խորհրդարանական ընտրություն հասնել Սերժ Սարգսյանի հրաժարականին, ապա խորհրդարանական հերթական ընտրությունը կվերածեն Սերժ Սարգսյանի անվստահության հանրաքվեի: Այդ ձևակերպումը բավական հետաքրքրական է ոչ միայն այն իմաստով, որ Կոնգրեսը պատրաստվում է հերթական ընտրության:
Դա ինքնին արդեն ակնհայտ էր վերջին շաբաթների զարգացումներից, առավել ևս, որ դրանց ընթացքում Կոնգրեսի առաջնորդները հստակ ակնարկներ արեցին հերթական ընտրությանը պատրաստվելու մասին: Խնդիրն այստեղ հետաքրքրական է նաև մոտեցման առումով՝ անվստահության հանրաքվե: Ինչպես հայտնի է, Հայաստանի քաղաքական գործընթացների պատմության մեջ այդ ձևակերպումը նոր չէ և հնչել է դեռևս 2003 թվականին, երբ նախագահական ընտրությունների լարվածությունը հաղթահարելու և լիցքաթափելու համար Սահմանադրական դատարանը խորհուրդ տվեց ընտրություններից մեկ տարի անց անցկացնել «անվստահության հանրաքվե»:
Թե ինչ եղավ այդ ամենի արդյունքը, բոլորս հիշում ենք՝ 2004 թվականի ապրիլի 12-ի գիշեր, երբ Բաղրամյան պողոտայում իշխանությունն ուղղակիորեն կոտրեց ընդդիմության ողնաշարը: Այնպես որ, Հայաստանի ներքաղաքական կյանքում «անվստահության հանրաքվե» կոչվածը, մեղմ ասած, անհաջող նախադեպ է, և Հայ ազգային կոնգրեսին թերևս արժե այլ, ավելի հաջող, գուցե նաև աննախադեպ ձևակերպումներ մտածել խորհրդարանական ընտրությունների համար, որոնք իսկապես կնպաստեն հանրային լուրջ մոբիլիզացիայի և հանրօգուտ ընտրական արդյունքի ձևավորման, այլ կերպ ասած՝ Հայաստանում քաղաքացիական պայքարի հաջողության գործին:
Գուցե արժե պաթետիկ քաղաքական ձևակերպումներից ընդհանրապես հրաժարվել, և շեշտը դնել առարկայական քաղաքացիական ձևակերպումների վրա, իհարկե այդ ձևակերպումները նաև ամրացնելով համապատասխան և ադեկվատ գործողություններով, որոնք միտված կլինեն պաթետիկ քաղաքականությունը փոխարինել պրակտիկ քաղաքացիականությամբ:
