«2-3 ամսից կսկսվի նախընտրական արշավը, և տեղական նշանակության ամեն մի իշխանիկ ստիպելու է իր տարածքի բնակիչներին չորսը տակ ծալվել և ասել, թե ինչ մեծ բարերար է պատգամավորության տվյալ թեկնածուն, ինչպես է նա մտածում իր ժողովրդի մասին, այ, եթե բոլորը…Եվ այլն:
Քաղաքական դեմքերն էլ հարցազրույցների ժամանակ խորիմաստ տեսքով ասելու են, այո, մեզ այդպիսի պատգամավորներ պետք են` նրանք տեղերում կապ են պահպանում բնակչության հետ, լուծում նրանց առօրյա խնդիրները, ի՞նչ վատ բան կա դրա մեջ»,- գրում է «Առավոտ»-ի խմբագիրը և հավելում.
««Մեծն բարերարները» նույնպես լրագրողների հետ զրույցներում բացականչելու են. «Դուք գիտե՞ք` ես էս ժողովրդի համար ինչեր եմ արել»: Բայց «ժողովրդի համար» նրանց արածները, նույնիսկ եթե նրանք համերկրացիներին «նայում են» ոչ թե մի քանի ամիս, այլ ողջ հինգ տարվա ընթացքում, միևնույն է` բարեգործություն չի կարելի անվանել: Դա պարզ բիզնես է` ներդրում, որից այնուհետև գործարարը ստանում է շահույթ, և նա այստեղ հաստատ «տակ չի տալիս». հինգ տարի շարունակ մի քանի աղքատ ընտանիքների ասենք, լույսի վարձը հարյուրապատիկ քիչ է, քան այն անօրինական արտոնությունները, որոնք այդ «բարերարը» ստանում է պատգամավորական մանդատի միջոցով»:
