Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը այցելել է արդարադատության նախարարություն՝ 2023 թվականի գերատեսչական գործունեության հաշվետվությունը լսելու համար: Այցի ընթացքում սակայն առանցքայինը եղել է այն, որ Նիկոլ Փաշինյանը բացելլ է խաղաքարտերը եւ ըստ էության առաջին անգամ լսելի դարձրել նոր Սահմանադրություն ունենալու իշխանական ծրագիրը: «Առաջինը, որ ես կարծում եմ, որ այնուամենայնիվ, մենք ինչքան էլ այդ խնդիրը փորձենք այլ ձևերով լուծել, Հայաստանի Հանրապետությունն, ի վերջո, պետք է ունենա Սահմանադրություն, որը կասկածի տեղիք չտվող քվեարկության արդյունքներով ընդունվել է Հայաստանի Հանրապետության ժողովրդի կողմից:
Սա էլ է լեգիտիմության հետ կապված, իմիջիայլոց, կարևոր շեշտադրում», հայտարարել է Նիկոլ Փաշինյանը, դարձյալ խոսելով այն մասին, որ Հայաստանի անվտանգության համար կարեւոր է լեգիտիմությունը: Բարդ է ասել, Նիկոլ Փաշինյանն ինքը պատկերացնու՞մ է, որ ինչքան խոսում է լեգիտիմությամբ աննվտանգության մոդելի մասին, այնքան նա ըստ էության ստեղծում է Հայաստանի պետական կենսագործունեության «լեգիտիմության ճգնաժամ» եւ ըստ այդմ դրանով իսկ կամա, թե ակամա գեներացնում Հայաստանի պետականության հանդեպ նորանոր արտաքին հավակնություններ ու վտանգներ: Փաստացի, հրապարակավ եւ պարբերաբար խոսելով «լեգիտիմության» խնդիրների մասին, Նիկոլ Փաշինյանը ըստ էության «ասում» է, որ ներկայիս իրավիճակում հայկական պետականությունն ունի «լեգիտիմ գոյության» հետ կապված խնդիրներ, հետեւաբար դա էլ «նշանակում» է, որ «օբյեկտիվ» են դառնում հայկական ներկայիս պետականության հանդեպ եղած բոլոր արտաքին հավակնությունները, անկախ այն բանից՝ դրանք հրապարակավ դրսեւորվո՞ղ, թե՞ լատենտ հավակնություններ են:
Անկասկած է, որ 44-օրյա պատերազմից հետո ստեղծված եւ աստիճանաբար առավել խորացած նոր իրավիճակում Հայաստանի առաջ կանգնած են լրջագույն հարցեր, որոնք հրամայական են դարձնում պետականությունը ննոր իրողությունների հանդեպ առավել ադապտացնելու խնդիրը: Սակայն, դա բացառապես ներքին, «խոհանոցային» աշխատանքի հարց է, որի նպատակը պետք է լինի Հայաստանի հանրապետության դիմադրունակության ներուժի վերականգնումը, այլ ոչ թե Հայաստանի հանրապետության պետական կենսագործունեության «լեգիտիմության» հարց բարձրացնելը, ինչը անում են այդ պետականության հակառակորդները: Այն, որ կա պետական արդիականացման, բոլոր ոլորտներում ռեֆորմացիայի, նորարարության, այդ թվում սոցիալ-հոգեբանական վերականգնման եւ այլ խորքային խնդիրներ ու անհրաժեշտություններ, անհերքելի է: Բայց, երբ առաջ է քաշվում «պետականության լեգիտիմության» հարց՝ ինչ փաթեթի ներքո էլ արվի, ապա դա կարող է լուծել ոչ թե արդիականացման, այլ հակառակը՝ ինքնության ճգնաժամի խորացման, արդիականացման հարցում գործնական կարողությունների բացակայության եւ դրանց համար «ալիբիներ» ստեղծելու խնդիր:
