ԱԺ նախագահ Հովիկ Աբրահամյանը բավական հետաքրքրական դատողություններ է արել նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի պաշտոնից Կարեն Կարապետյանի հրաժարականի, իսկ ավելի ճիշտ պաշտոնանկության վերաբերյալ: Նա հայտարարել է, որ ցավով է արձանագրում Կաապետյանի քաղաքականությունից դուրս գալն ու համարում է, որ նրա ուժերը պետք է օգտագործել քաղաքականության մեջ:
Թվում է, թե Աբրահամյանի այս խոսքերը ընդամենը հանդիսավոր արարողակարգ է, որ ասվում է հեռացողի հետևից, յուրօրինակ քաղաքական «դամբանական»: Իրականում, սակայն, ԱԺ նախագահի խոսքերի մեջ կա ակնհայտ տագնապ, որը հատկապես արձանագրվում է նաև նրա այն արտահայտության մեջ, թե հույս ունի, որ ամեն ինչ կարվի ընտրությունների ժամանակ կոալիցիոն պայմանավորվածությունները հարգելու համար: Եթե սրան գումարում ենք նաև այն, որ Աբրահամյանը բարձրաձայնում է ԱԺ նախագահ մնալու ցանկության մասին, ապա պարզ է դառնում, որ Հովիկ Աբրահամյանը լուրջ մտահոգություններ ունի իր քաղաքական ճակատագրի վերաբերյալ:
Բանն այն է, որ ցավ հայտնելով Կարապետյանի պաշտոնանկության վերաբերյալ, ըստ ամենայնի փորձում է Սերժ Սարգսյանին ակնարկել, որ յուրայիններին պետք չէ մի կողմ դնել քաղաքականությունից: Նույն մտահոգությունն էլ կա կոալիցիոն հուշագրի մասին խոսքի առումով, քանի որ Հովիկ Աբրահամյանի ԱԺ նախագահ մնալը կախված է հենց այդ հուշագրից: Հուշագրում ամրագրված դասավորությունն է նրան ԱԺ խոսնակի դեր երաշխավորում ընտրություններից հետո, իսկ եթե այդ դասավորությունը խառնվի, ապա Հովիկ Աբրահամյանը կարող է հայտնվել Կարեն Կարապետյանի վիճակում:
Ավելին, նա կարող է այդ վիճակում հայտնվել հենց հուշագրի խառնվելու գործընթացի արդյունքում, ընտրություններից առաջ նույնիսկ: Այս պատճառով է Աբրահամյանը ցավ հայտնում Կարապետյանի հեռանալու կապակցությամբ և հույս հայտնում, որ կոալիցիոն հուշագրի վրա դա ազդեցություն չի թողնի: Բանն այն է, որ Կարեն Կարապետյանի հեռացումը ներիշխանական բավական լուրջ ինտրիգ է և անխուսափելիորեն վկայում է իշխանության ներսում ուժերի վերադասավորության մասին, ընդ որում ոչ թե զուտ հեռանկար, այլ ինչ որ մասով արդեն նույնիսկ որպես կատարված փաստ: Երբ դիտարկում ենք մինչ այժմ տեղի ունեցող այդ ինտրիգային պաշտոնանկությունների շղթան, ապա դրա հիերարխիկ կառուցվածքը հուշում է, որ աստիճանները ավելի ու ավելի են մոտեցել Հովիկ Աբրահամյանին, եթե ոչ ընդուպ, ապա առնվազն ձեռքը երկարելու հեռավորության, ինչը չի բացառում, որ Աբրահամյանը կարող է “ընկնել” նույնիսկ Սարգսյանի ձեռքի պատահական շարժումից:
