Friday, 27 01 2023
ԿԽՄԿ-ի ուղեկցությամբ Արցախից 3 հիվանդ տեղափոխվել է ՀՀ բուժհաստատություններ
ԱՄՆ-ն նոյեմբերի 9-ի կողմ չէ, բայց միակ գոյություն ունեցող մանդատի կողմ է
Զարեհ Սինանյանն աշխատանքային այցով Ռուսաստանում է
Լաչինի արգելափակումը տարբեր կոնվենցիաներով ստանձնած պարտավորությունների խախտում է. Ռուբեն Ռուբինյան
Ծեծկռտուք Երուսաղեմում․ իսրայելցի ծայրահեղականները հարձակվել են հայապատկան ռեստորանի վրա
120 000 մարդ սպասում է միջազգային հանրության արձագանքին. Վլադիմիր Վարդանյանը` ԵԽԽՎ-ում
330 մլն դրամ աջակցություն Վարդանյան եղբայրներից՝ 44-օրյա պատերազմում զոհվածների ընտանիքներին
Արցախի ժողովուրդն իրավունք ունի ապրելու իր հայրենի հողում. Հայկ Մամիջանյան
11:30
ԱՄՆ նորանշանակ դեսպանը երդվել է
11:20
Օրվա միտքը. Նույնիսկ հասկանալի բաները պարզաբանման կարիք ունեն
Սպասվում է առանց տեղումների եղանակ
Լուրերի օրվա թողարկում
Հարձակում Թեհրանում Ադրբեջանի դեսպանատան վրա
Տարադրամի փոխարժեք – Հունվար 27, 2023
10:30
Համացանցում են հայտնվել Coca-Cola-ի սմարթֆոնի առաջին լուսանկարները
Հեղուկ գազի գինը – Հունվար 27, 2023
10:15
ԱՄՆ-ն ՌԴ-ի միջնորդությամբ ստորագրված 2020թ. նոյեմբերի 9-ի հայտարարության կողմ չէ․ Պետդեպի փոխխոսնակ
Լուրերի առավոտյան թողարկում 10:00
Էդուարդ Աղաջանյանը մեկուսացել է թիմակիցներից. «Ժողովուրդ»
Ադրբեջանին պետք չէ Արցախը՝ 120.000 հայերով․ Բաքվում գիտակցում են՝ ստատուս քվոն հավերժ լինել չի կարող
Ով կդառնա Հայաստանում վեցերորդ ՄԻՊ-ը՝ պարզ կդառնա փետրվարին․ «Հրապարակ»
Բենզինի և մյուս վառելիքների գինը – Հունվար 27, 2023
Ինչու Ռուստամ Բադասյանի ընկերն ազատվեց պաշտոնից․ «Ժողովուրդ»
«Ի սեր Աստծո, թող բռնագրավեն». Հայաստան տեղափոխված ռուսների արձագանքը՝ Պետդումայի քննարկումներին
Ով է առաջարկել ՄԻՊ-ի թեկնածությունն Արտաքին հետախուզական ծառայության պետի պաշտոնի համար․ «Ժողովուրդ»
Կարևոր հարցն այն է, թե ինչու է Ադրբեջանն այսքան տարի սպասել. Հայաստանն էլ կարող է նման հայց ներկայացնել
ՀՀ տարածքում կան փակ ավտոճանապարհներ
08:30
Live. «Առաջին լրատվական» տեղեկատվական-վերլուծական կենտրոն
Երևանի և հինգ մարզերի որոշ հասցեներ կհոսանքազրկվեն
Մոսկվայի դժգոհությունը Բաքվի «ի գիտության» ֆոնին. ԵՄ դիտորդների բազմաշերտ մեխանիզմը

Լավրովի աղմկոտ հայտարարության աղոտ, բայց դիտարկում պահանջող ռիսկերը

Ռուսաստանի արտգործնախարար Լավրովի հայտարարությունները, որ Հայաստանում տվեցին բուռն քննարկումների նոր առիթ, անկասկած արժանի են հանգամանալից և բազմակողմանի դիտարկման: Գլխավոր խնդիրն անշուշտ այդ դիտարկումներում ներքաղաքական կոնյուկտուրային մանիպուլյացիաներից հանրությանը և հանրային կարծիքը զերծ պահելն է, ինչը սակայն, Հայաստանի հասարակական-քաղաքական կյանքի պարագայում թերևս անլուծելի խնդիր է, գոնե առայժմ: Այդ խնդրի լուծման համար պահանջվում են կայացած ինստիտուտներ՝ մեդիա, քաղաքական, հասարակական, փորձագիտական կայացած ինստիտուտներ, ըստ այդմ մծշակույթ, ավանդույթներ, խաղի կանոններ: Այդ ամենը Հայաստանում բացակայում է իսկ խաղի թերևս միակ գործող «կանոնը» «նպատակն արդարացնում է միջոցը» սկզբունքն է: Մինչդեռ, ՌԴ արտգործնախարարի բավականին բաց բնույթի հայտարարությունները կարող են պարունակել իրապես բավականին բարդ և նուրբ խորքեր: Ինչպես արդեն առիթ եմ ունեցել ասելու, Սերգեյ Լավրովը իր հայտարարությամբ փորձում է խաղաղ պայմանագրի կամ կարգավորման գործընթացի կառավարման ռուսական տարբերակի անարդյունավետության պատասխանատվությունը դնել Երևանի վրա, ասելով, թե Երևանը Պրահայում համաձայնել է կարգավիճակի հարցում Ադրբեջանի «ինքնիշխանության» ներքո տարբերակին, հետևաբար Ռուսաստանը չի կարող անել ոչինչ:

Գործնականում սակայն խնդիրն այն չէ, որ Հայաստանը այլ միջնորդական ջանքերի ուղղությամբ աշխատում է, որովհետև իր մաշկի վրա է զգում ռուսական ջանքի անարդյունավետության հետևանքը: Այդ ասպեկտին անդրադարձել եմ բազմիցս, և անկասկած լինելու են անդրադարձի նոր առիթներ՝ ցավոք սրտի: Տվյալ պարագայում հարկ է թերևս Լավրովի խոսքն ուշադրության արժանացնել փոքր ինչ ավելի խորքային շերտի կանխավարկածով:

Մասնավորապես, հնարավոր է, որ խնդիրը ոչ թե Հայաստանի վրա ռուսական տարբերակի անարդյունավետության պատասխանատվությունը «բարդելն» է, այլ ընդհանրապես՝ Ռուսաստանի նահանջի կամ նվազագույնը նահանջի մանևրի պատասխանատվությունը: Հայկական կողմը՝ Երևանն ու Ստեփանակերտը, թերևս պարտավոր են դիտարկել այդ ասպեկտը, կանխավարկածը, որքան էլ իհարկե լայն իմաստով թերևս աներկբա է, որ Ռուսաստանը Կովկասից չի նահանջի «կամովին»: Այսինքն, եթե Մոսկվան անգամ գնա այդպիսի քայլի, ապա կամ անհրաժեշտաբար, պարտադրված, այլևս մնալու կարողություն չունենալով, կամ էլ հենց տակտիկական նկատառումով՝ ինչ որ փլուզումների «տակ չմնալու» համար, եթե արձանագրում է, որ այդ փլուզումները, տվյալ պարագայում մեծ ապակայունացումը կարող է լինել անխուսափելի: Իսկ Ռուսաստանի հանդեպ կովկաասյան «երկրորդ ճակատի» խնդիրը անկասկած շարունակում է լինել միջազգային քաղաքականության բարդ հանգույցներում: Իսկ Ռուսաստանն իր ներկայիս դերակատարմամբ ու խաղաղապահ մանդատով, նաև Հայաստանում «անվտանգության» մանդատով, ըստ էության այդպիսի ապակայունացման ամենահարմար «պատասխանատուն» է, հատկապես Հայաստանի հանրության պրիզմայով դա մատուցելու համար, թեև հանգամանքը առանձնապես տարբեր չէ Կովկասի մյուս հասարակությունների պարագայում:

Ըստ այդմ առնվազն պետք է հարց տանք մեզ՝ իսկ արդյո՞ք Մոսկվան չկարողանալով ապահովել կայունության կառավարելի հեռանկար, կարող է կայացնել տակտիկկական նկատառումով հետ քաշվելու և այդ կերպ «կանխարգելիչ» ապակայունացում «սադրելու» տարբերակ, որի պարագայում բարդ կլինի պատասխանատվությունը թողնել Մոսկվայի վրա, և ավելին՝ կստացվի, որ իրավիճակը պայթեց, քանի որ միջամտեցին այլ խաղացողներ և Մոսկվան հետ քաշվեց՝ նրանց չխանգարելու համար: Հետևաբար, նվազագույնը մտապատկերում պետք է ունենալ, որ Ռուսաստանը կարող է ոչ միայն «կռիվ չտալ» խաղաղապահության մանդատի շարունակության համար և այդ կերպ փաստի առաջ դնել բոլորին, այլ նույնիսկ «սադրել» այդ հարցի «ժամանակից շուտ» օրակարգայնացում, ստեղծելով վակուում, ու Երևանի վրա թողնելով այդ մեծ վակուումի պատասխանատվությունը՝ արևմտյան միջնորդական ջանքերի շրջանակում աշխատանքի պատճառով: Իրավիճակը բավականին բարդ է, ըստ այդմ պահանջում է դիտարկում ոչ միայն ստանդարտ սխեմաներով ու մտապատկերով, ու որոշակի մշակումներ՝ այդ դիտարկումների ռիսկի գործնականացման միտումների պարագայում արձագանքի համար:

Բաժիններ
Ուղիղ
Լրահոս
Որոնում