Saturday, 25 06 2022
Ձերբակալվել է Թուրքիայում անտառային հրդեհի հեղինակը
Երևանում սրճարանի 21-ամյա մատուցողուհին դանակահարել է 30–ամյա կնոջը
00:45
Հունգարիան կոչ է արել դադարեցնել Ռուսաստանի դեմ պատժամիջոցները
Խնդրում և հորդորում եմ պատասխանատու լինել մեր շրջակա միջավայրի մաքրության նկատմամբ․ Երևանի քաղաքապետ
Շիրակի մարզպետը ընդունել է Հայաստանում ՉԺՀ դեսպանին
00:30
Գերմանիան մտադիր է ազգայնացնել «Հյուսիսային հոսք-2»-ի մի մասը. Spiegel
Բախվել են Mercedes-ն ու ՀՀ ՊՆ համարանիշներով КамАЗ-ը. պայմանագրային զինծառայողներից մեկը տեղում մահացել է
Իսրայելցի ոստիկանների կրակից սպանվել է պաղեստինցի լրագրողը
00:00
Ուկրաինայում խաղաղ կարգավորման հարցը կքննարկվի G7-ի հետ հանդիպմանը. Բլինքեն
Միրզոյանը վստահեցրել է՝ Հայաստանը հետևողական է խաղաղության հաստատման իր օրակարգում
23:30
Ռուսամետ ուժերը հրթիռակոծում են ուկրաինական դիրքերը
«Մահապատիժ՝ անտառների հրկիզման համար»․ Էրդողան
«Դիմադրության» շարժման հաջորդ հանրահավաքը տեղի կունենա հուլիսի 1-ին
«Առաջին» լրատվական-վերլուծական թողարկում
Ամերիկայի հայկական համագումարը ողջունում է Քրիստինա Կվիենի և Լորա Հոչլայի նշանակումները
Հայաստան- Արցախ պաշտոնական հարաբերությունները խարխլված են. Իշխան Սաղաթելյան
Մենք հենց հիմա նորից կառուցում ենք անկախ Հայաստան
ԵԳԱԾ-ը հայտարարում է Հայոց Ցեղասպանության վերաբերյալ միջազգային գիտական պարբերականներում հոդվածների տպագրության մրցույթ
Փաստ է՝ 44-օրյան խորհրդային բանակի մոդելի պարտությունն է
Արգենտինայի հեղինակավոր կազմակերպությունները խստորեն քննադատել են Թուրքիայի դեսպանի` Ցեղասպանությունը ժխտող հայտարարությունները
Խոշտանգման դեպքերով 244 քրեական գործ է հարուցվել, 130-ը՝ կարճվել, 8-ը ուղարկվել դատարան
Արարատ Միրզոյանը և Արտակ Բեգլարյանը քննարկել են Արցախում ստեղծված իրավիճակն ու հումանիտար հարցերի հաղթահարման ընթացքը
Լավրովը ապացուցում է՝ դաշնակից չունենք. եթե պայքարենք՝ կունենանք
Սուրեն Պապիկյանը Մոսկվայում մասնակցել է ԱՊՀ պաշտպանության նախարարների խորհրդի նիստին
21:10
Թեժ մարտեր՝ Սևերոդոնեցկում
Վերջին տասը տարիների ընթացքում ՄԻԵԴ-ի վճիռների 97 տոկոսը Ադրբեջանը չի կատարել. Էդուարդ Աղաջանյան
Հունիսի 23-ին Հայաստանում ծնունդների թիվը
20:40
ԱՄՆ-ը կօգնի Ուկրաինային այնքան, որքան անհրաժեշտ է. Բլինկեն
Արցախի սուբյեկտությունը իշխանության կցորդի շրջափուլից ընդդիմության կցորդի փուլ բերելու գինը
20:20
Ուկրաինայում կալանվել է ռուս գործարարի 34 մլն դոլարի ունեցվածքը

Ինչ է ասել Նիկոլ Փաշինյանը Արայիկ Հարությունյանին Բրյուսելից հետո. Արցախի գործը

Արցախի նախագահ Արայիկ Հարությունյանը օրերս Արցախի անվտանգության խորհրդի ընդլայնված նիստում հայտարարել է, որ Արցախի իշխանության ու ժողովրդի համար անընդունելի է Եվրոպական խորհրդի նախագահ Շառլ Միշելի հայտարարության մեջ տեղ գտած՝ «Ղարաբաղի էթնիկ հայ բնակչության իրավունքներն ու անվտանգությունը» ապահովելու մասին ձևակերպումը՝ նշելով, որ այն չի արտահայտում անցած երեսուն տարիների ընթացքում միջազգային հանրության համար հստակ ձևակերպված արցախահայության պահանջներն ու ձգտումները, որոնց հիմքում դրված է ժողովուրդների ինքնորոշման իրավունքը: Միաժամանակ, Արցախի նախագահը հայտնել է, որ մայիսի 22-ի Բրյուսելի հանդիպումից հետո ունեցել է Հայաստանի վարչապետի հետ հանդիպման և բրյուսելյան քննարկումների մասին տեղեկանալու հնարավորություն: Նրա խոսքով, վարչապետ Փաշինյանն ընդգծել է, որ որևէ մեկը չի կարող և չի պատրաստվում Հայաստանի ու Արցախի ժողովրդի թիկունքում ինչ-որ փաստաթուղթ ստորագրել: Եթե կլինի կոնկրետ առաջարկ՝ կոնկրետ լուծումների մասին, ապա այն կքննարկվի Արցախի իշխանությունների հետ, և հանրությունը դրա մասին տեղեկացված կլինի պատշաճ ձևով:

Բրյուսելի հանդիպումից հետո Արցախի արձագանքը մի կողմից բնական, տրամաբանական և օրինաչափ է, մյուս կողմից՝ քաղաքականապես ստանդարտ և իներցիոն: Այն, ինչ ասում է Արցախը Բրյուսելի մայիսի 22-ից հետո, գործնականում ասել և ասում է միշտ, ընդ որում թե պատերազմից առաջ, թե հետո: Բայց, ինչպես ցույց է տալիս անցնող ժամանակահատվածը՝ մասնավորապես այն, որի ընթացքում Արցախից հնչող հայտարարությունները ավելի ու ավելի վերածվել են ընդամենը հայրենասիրական դեկլարացիաների, դրանք չունեն էական քաղաքական ներգործություն այն դերակատարների վրա, որոնց ռազմավարությունների և մարտավարական վարքագծի շրջանակում ծավալվում են թե ռեգիոնալ զարգացումները, թե դրանց համատեքստում իրադարձությունները արցախյան հարցի ու հայ-ադրբեջանական խնդրի շուրջ:

Հետևաբար, առաջանում է պարզ՝ բայց իհարկե իրականացման ու առաջմղման տեսանկյունից բավականին բարդ ու համառ ջանք և աշխատանք պահանջող հարց. Արցախի սուբյեկտության վերականգնում, որը նաև Արցախից հնչող խոսքը դուրս կբերի դեկլարատիվ շրջանակից և կվերածի քաղաքականի: Ըստ այդմ առաջանում է հարց, թե ինչ է պետք անել դրա համար, ինչ է պետք անել Արցախի սուբյեկտային նկարագիրը վերականգնելու համար: Եթե կան մարդիկ, որոնք պատկերացնում են, թե դրա համար պետք է բղավել «Նիկոլ դավաճան», և առավել ևս այդպիսի վանկարկումների ցուցում տալ դպրոցական աշակերտներին, նկարահանել այդ ամենն ու դարձնել Հայաստանի ներքաղաքական պայքար կոչվածի քարոզչական տիրույթի գործիք, ապա դա ոչ թե Արցախի սուբյեկտային նկարագրի վերականգնման, այլ Արցախի քաղաքական դիմազրկումն ու սուբյեկտային նկարագրի ներուժի մսխումը ապահովող գործընթաց է: Գործընթաց, որը կարող է ծառայել գուցե արցախյան խաղաքարտը Հայաստանում իշխանության համար պայքարի գործիք դարձնելու հարցում հետաքրքրված ուժերին, բայց ոչ Արցախի հայության իրավունքներին, անվտանգության, ինքնորոշման հարցը միջազգային օրակարգում ներկայացնելու և ընկալելի դարձնելու նպատակներին:

Ավելին, այստեղ առաջանում է հարց, թե արդյո՞ք հենց այդ նպատակներին խոչընդոտելու համար չէ, որ Արցախը փորձ է արվում Արցախում խթանել հենց այդօրինակ տրամադրություններ, քաղաքական վերափոխումների գործընթացի արմատավորում և բյուրեղացում թույլ չտալու համար: Ամիսներ առաջ Արցախի նախագահ Արայիկ Հարությունյանը ունեցավ ելույթ, որը այդ իմաստով կարող էր ընկալվել ծրագրային՝ պարունակելով Արցախում քաղաքական ռեֆորմացիայի, քաղաքական սերնդափոխության անհրաժեշտության, հրամմայականի մասին ակնարկներ: Դրա վերաբերյալ հոդվածում մատնանշեցի, որ անկասկած է այդ նպատակների հանդեպ համակարգային դիմադրության գործնականում անխուսափելիությունը: Մեծ հաշվով, հաջորդ ամիսների հասարակական-քաղաքական միտումները արտահայտում են հենց այդ դիմադրությունը՝ ուղիղ, թե անուղղակի: Ընդ որում դիմադրություն, որը անշուշտ խթանվում է նաև Հայաստանի այն համակարգից, որն իր իշխանական խնդիրները լուծելու համար էլ մոտ երկու տասնամյակ առաջ դրել էր Արցախը սուբյեկտից օբյեկտի վերածելու հարց և լուծել այն, ի վնաս արցախյան հարցի քաղաքական լուծման միջազգային հեռանկարների: Ավելին, բացառելի չէ և այն, որ ավելի լայն իմաստով էլ Արցախում քաղաքական վերափոխումների որևէ հեռանկարի ապաքաղաքական նենգափոխման շահառու են նաև ավելի լայն համակարգեր, որոնք ավելի քան երկու տասնամյակ իրենց ավելի մեծ տնտեսա-քաղաքական նպատակների շրջանակում իբրև միջոց են դիտարկել Հայաստանում գործած կառավարման համակարգը: Այդ իմաստով, Արցախի սուբյեկտության վերականգնման խնդիրը իսկապես չափազանց բարդ միջավայրում է, որտեղ Ադրբեջանի ուղիղ  դիմադրությունից զատ, կա նաև հիբրիդային դիմադրության մեծ դաշտ, որը գործում է նաև հայրենասիրական մեծ կարգախոսների միջոցով, այդ կերպ առավել արդյունավետ արգելափակելով որևէ ռացիոնալ քաղաքական տրենդի ձևավորման հնարավորություն: Ամբողջ հարցն այն է, թե արդյո՞ք կա Արցախում այդ տրենդի ձևավորման հնարավորությունը փնտրող հանրային ակտիվ, որը կդնի Արցախի սուբյեկտային նկարագրի վերականգնման խնդիր:

Բաժիններ
Ուղիղ
Լրահոս
Որոնում