Երկու տարի առաջ Հայաստանի կառավարությունը որոշեց հիմնել արտգործնախարարության դիվանագիտական դպրոց: Դե պարզ է, որ այդ դպրոցում պետք է պատրաստվեն դիվանագետներ: Սակայն Հայաստանի արտաքին քաղաքականությանը և նրա այսօրվա մշակներին հետևելիս սարսափելի մտքեր են ծնվում բանական մարդու ուղեղում: Արտաքին քաղաքական արդի միտումներից ու շարժերից հեռու, խորոված ու քյաբաբ սիրող մեր պսեվդովինագետների երկրում և նրա սահմաններից դուրս ծավալած գործունեությունը, նողկանք է առաջացնում:
Հայաստանի արտգործնախարարության դպրոցում պատրաստվում են դիվանագետներ: Սա երևի թե մեր ժամանակի լավագույն անեկդոտներից մեկն է: Խնդիրը նրանում է, որ երևի թե ավելի լուրջ կլիներ, եթե օրինակ` «ֆուտբոլային դիվանագիտության» մեր նախաձեռնող ռահվիրաները որոշեին, որ դիվանագետներ պատրաստվեն ֆուտբոլի ֆեդերացիային առընթեր դպրոցում:
Դա գոնե այդքան էլ ծիծաղելի չէր լինի, ինչքան արտգործնախարարության դիվանագիտական դպրոցը: Իսկ ընդհանրապես, կարծես թե հանրային ծաղր լինի այդ որոշումը, որը կայացվեց այն ժամանակահատվածում, երբ հատկապես ակնհայտ են դարձան Հայաստանի դիվանագիտական խայտառակությունները, մեր դիվանագիտության թշվառ վիճակը, որ արտահայտվեց է հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման գործընթացի տեսքով և բովանդակությամբ:
Թվում է, թե այդ պայմաններում, այդ խայտառակության դրսևորումների պարագայում դիվանագիտական դպրոցի գաղափարը է իսկապես հրատապ էր: Այսինքն` հասկանում էինք, որ հայ-թուրքական հարաբերությունների կարգավորման ժամանակահատվածում արձանագրված դիվանագիտական խայտառակություններից ապագայում զերծ մնալու համար գոնե դպրոց է պետք, ուր դիվանագետներ պատրաստվեն, ոչ թե տարատեսակ գերտերությունների վասալներ: Սակայն խնդիրը այն է, թե ովքե՞ր են լինելու դիվանագիտական դպրոցի սաների ուսուցիչները:
Օրինակ` Էդվարդ Նալբանդյա՞նն է դաս տալու, թե՞ ասենք` Շավարշ Քոչարյանը, որը երևի թե կարող է սովորեցնել ընդդիմությունից իշխանություն անցնելու դիվանագիտություն, սակայն ոչ երբեք միջազգային հարաբերություններ: Բայց եթե Շավարշ Քոչարյանը գոնե դա կսովորեցնի, ապա Էդվարդ Նալբանդյանը կսովորեցնի ընդամենը ոչինչ: Չէ՞ որ դա նրա մոտ լավ է ստացվում` գոնե հրապարակային ելույթներից դատելով: Այսինքն` նա կարողանում է միայն ոչինչ ասել, ընդ որում` անհասկանալի է, թե ինչ լեզվով, այսինքն` ինչերեն: Այնպես որ, երկու տարի առաջ բացված դիվանագիտական դպրոց բացելուց առաջ երևի թե Հայաստանում պետք էր նախ դիվանագիտական մի աղբանոց բացել, այնտեղ լցնել դիվանագիտական ամբողջ աղբը, որը երևի թե հենց առաջին դասը կլիներ ապագա դիվանագետների համար:
