Tuesday, 07 12 2021
01:00
Հունաստանի արտգործնախարարը Թուրքիային կոչ է արել հրաժարվել Աթենքի դեմ պատերազմի սպառնալիքից
00:45
Քաբուլում ԵՄ ներկայացուցչություն կբացվի
Ադրբեջանի պահանջն ականապատման քարտեզների հետ կապված մերժվել է․ Տարոն Սիմոնյան
ՀՀ, ՌԴ և Ճապոնիայի պաշտոնյաները մասնակցել են Սպիտակի երկրաշարժի զոհերի հիշատակի միջոցառումների
Կալանք է դրվել Սեյրան Օհանյանի, նրա կնոջ, նաև Սերժ Սարգսյանի թիկնազորի նախկին պետի գույքի վրա
Կառավարությունը հայ-ֆրանսիական տնտեսական համագործակցության հարցերը քննարկելու համար պատվիրակություն է գործուղում Փարիզ
Քիչ առաջ դանակահարություն Երևանում. բժիշկները պայքարում են վիրավորի կյանքի համար
Եղիշե Կիրակոսյանը՝ ՄԱԿ-ի Արդարադատության միջազգային դատարանի հրապարակած որոշման մասին
23:00
Պուտինի և Բայդենի բանակցությունները ավարտվել են
Գնել Սանոսյանը առցանց ձևաչափով մասնակցել է «Կանաչ էներգիայի Հարավային Կովկասի ֆորում»-ին
Եթե Ալեն Սիմոնյանը չգա, շատ վատ է լինելու․ գերիների հարազատների բողոքի ակցիան՝ Կառավարության դիմաց
22:25
Բայդենը Պուտինի հետ բանակցության արդյունքները կքննարկի եվրոպական առաջնորդների հետ
Ազգային ժողով այսօր չկա․ ԱԺ-ն դարձրել են «տեցի կռուգ»․ Հակոբ Մովսես
Բաքուն մի բան է ասում, Երևանը՝ հակադարձում, Մոսկվան՝ լռում․ նախորդ անգամ հասան արյունահեղ պատերազմի, ինչի՞ են ուզում հասնել հիմա․ Տարասով
Մինչ ԱԺ-ում գզվռտոցով են զբաղված, Ադրբեջանը իր քաղաքականությունն է առաջ բրդում. Տաթևիկ Հայրապետյան
Տարածաշրջանում հաղորդակցությունների հնարավոր ապաշրջափակումը կապված չէ ՀՀ-ի և Ադրբեջանի միջև սահմանազատման ու սահմանագծման հետ. Գրիգորյան
21:30
Բայդենը հույս ունի, որ հաջորդ անգամ դեմ առ դեմ հանդիպում կունենա Պուտինի հետ
21:15
Պուտինը և Բայդենը սկսել են բանակցությունները տեսակապի միջոցով
Ալեն Սիմոնյանը թիրախավորված է․ Մոսկվան մեր հոգին փչացնում է
Թուրքիայում սոցհարցման նոր արդյունքներ են հրապարակվել. իշխանական ուժերը զիջում են ընդդիմադիրներին
Հաագայի դատարանը Հայաստանի հայցով պահանջներ է դրել Բաքվի առաջ․ Լուրերի հիմնական թողարկում
Ռուստամ Բադասյանն աշխատանքային այց է կատարել Հարավային մաքսատուն- վարչություն
20:10
Հաագայի դատարանը պահանջել է Ադրբեջանից կանխել հայերի նկատմամբ ռասայական ատելության տարածումը
Տեղամասերում «սև կուրտկով» տղեն Քոչարյանն էր, որին իշխանությունը բերեց մեծ հրապարակ
Նորմերը գրված են արյան գնով, որ կյանքեր փրկեն․ ՔՏՀԱՏՄ ղեկավար
Փոխվարչապետի գրասենյակի ղեկավարն ազատվել է պաշտոնից
Ավարտվել է իշխանության ներկայացուցիչների նկատմամբ բռնություն գործադրելու դեպքի նախաքննությունը
Տենց դուխով են, թող գան, սպասում ենք․ Դաշնակցականների ցույցը ԱԺ դիմաց
Կարևոր արդյունք Հաագայում
Ուղիղ․ Գերիների հարազատները Կառավարության դիմաց են․ բողոքի ակցիա

Հայաստանի բարդագույն փակուղին

Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը ֆեյսբուքյան ասուլիսի ընթացքում անդրադարձավ 44-օրյա պատերազմից առաջ իր գործունեությանը, մասնավորապես կարծես թե առաջին անգամ անդրադառնալով խնդրին, թե ինչո՞ւ պատերազմից առաջ հանրությանը չէր տեղեկացնում բանակցային գործընթացի բարդ կամ փակուղային իրավիճակի և փոխզիջման չգնալու դեպքում պատերազմի հավանականության մասին: Մի կողմ թողնենք զգայական և այլ երանգները, որ առկա էին Նիկոլ Փաշինյանի խոսքում՝ գուցե ակամայից, գուցե որոշակի քաղաքական նկատառումներով կամ տողատակերով: Հանենք այսպես ասած առանցքայինը, որ շոշափում է նա՝ արցախյան գործընթացի վերաբերյալ հանրության հետ քաղաքական ղեկավարության կոմունիկացիայի փակուղին, որ Հայաստանը քաղաքական տեսանկյունից դրել է անելանելի վիճակում:

Նիկոլ Փաշինյանն անգամ նկատեց, որ նույն վիճակում են եղել նաև իր նախորդները: Հայաստանի այդ բարդագույն փակուղին խորացել է տարեցտարի և այստեղ բացատրությունը, թե պետք էր ժամանակին՝ դեռևս Տեր-Պետրոսյանի նախագահության շրջանում գնալ կարգավորման և խուսափել ծանր զարգացումից, թերևս միայն մակերեսի վրա եղած պատասխան են, որ այդքան էլ չեն արտացոլում խնդրի ամբողջ բարդությունը: Ինչպես բազմաթիվ անգամներ ունեցել եմ առիթ անդրադառնալու այդ թեմային, հարկավոր է սահմանել ելակետը՝ մենք արցախյան հարցը դիտարկում ենք զուտ հայ-ադրբեջանական հակամարտություն, թե՞ դա աշխարհաքաղաքական բարդ հանգույցներից մեկն է, որտեղ հայ-ադրբեջանական հակամարտությունն առիթ է: Եվ միամիտ չի՞ լինի արդյոք արցախյան հարցը լոկ հայ-ադրբեջանական հակամարտություն դիտարկելը: Ինչ կապ ունի այդ ամենը փակուղու հետ:

Բանն այն է, որ իրավիճակի հանգուցալուծումը լոկ Հայաստանի համաձայնությունը չէ: Եվ այստեղ փակուղու «հիմքն» է: Ընդ որում, այդ հանգամանքը հաստատվել է անցնող պատմությամբ: Հայաստանն ասում է որևէ տարբերակի «այո», բայց այդ տարբերակի հարցում համաձայնություն չկա խոշոր խաղացողների՝ Մինսկի խմբի համանախագահների, Թուրքիայի, Իրանի, անկասկած այստեղ հետաքրքրություններ ունեցող Մեծ Բրիտանիայի միջև: Այդ պարագայում, երբ Հայաստանի որևէ քաղաքական ղեկավարություն Հայաստանի հանրության կամ հայ ժողովրդի առաջ բացում է խնդիրն ամբողջությամբ, դրանով փաստացի իրեն զրկում է որևէ խաղի հեռանկարից, որովհետև չկա լայն աշխարհաքաղաքական համաձայնությունը: Սրան գումարվում է նաև ներքին խնդիրը, որն իր հերթին տարեցտարի ծավալվել է պետական տեղեկատվական քաղաքականության հիմքում «ռազմա-հայրենասիրականության» պաթետիկ բաղադրիչի հայտնվելով: Այդ պարագայում,  արցախյան հարցում ներքին քաղաքականությունը էապես փոխելու համար անհրաժեշտ պետք է լիներ ներքաղաքական «էլիտաների» համաձայնություն, ինչը սակայն չի եղել ու թերևս չի լինելու երբեք, և գերակայելու է իշխանության համար պայքարը: Ընդ որում, հենց այդ պատճառով է, որ ապրիլյան քառօրյայից հետո հրապարակային պետական քաղաքականությունը հաղթանակն էր, իսկ իրական քաղաքականությունը՝ երկու ամիս անց Արցախում ռազմա-քաղաքական «էլիտային» Սերժ  Սարգսյանի արած զգուշացումը՝ լայն պատերազմի դեպքում անգամ Ստեփանակերտը կորցնելու վտանգի մասին:

Սերժ Սարգսյանն այդ զգուշացումն արել է շատ լավ պատկերացնելով մեր հարցի շուրջ աշխարհաքաղաքական տրամաբանության վտանգավոր տրանսֆորմացիան և դրանից բխող հետևանքը, լավ պատկերացնելով, որ Հայաստանի և Արցախի պայքարը լինելու է առնվազն ռուսական քաղաքականության, թուրքական հավակնությունների, իսրայելական նկրտումների դեմ, ինչպես նաև եվրաատլանտյան անտարբերության դեմ, այլ ոչ թե միայն Ադրրբեջանի: Բայց, այդ հարցերը ներսում բարձրաձայնելու համար  նա պետք է ունենար ներքաղաքական «էլիտաների» աջակցությունը, մինչդեռ թե նրա անմիջական իշխանական շրջանակում, թե այսպես կոչված ոչիշխանական տիրույթում չի գտնվել մեկը, որը գնա այդ աջակցության: Սա ընդամենը դրվագ է, որը ցույց է տալիս, թե ինչպես է աշխատում փակուղին Հայաստանի դեմ, անկախ քաղաքական իշխանության տրամաբանությունից: Ամբողջ խնդիրն այն է, որ այդ փակուղու աշխատանքը այժմ էլ դադարեցված չէ, ինչպես որ վերացած չէ այդ փակուղու «աշխարհաքաղաքական հիմքը»: Եվ դարձյալ բաց է ներքին քաղաքական պատասխանատու և իրական էլիտաների հարցը:

Բաժիններ
Ուղիղ
Լրահոս
Որոնում